Throwing Muses - Red Heaven (1992)

Ik zou vanmiddag alleen maar op zoek gaan naar een album van Kristin Hersh.
Dit simpele doel deed mij besluiten om de kou trotseren.
Via het nummer Listerine van Sunny Border Blue was mijn aandacht voor haar werk met 100% gestegen.
Al voldeed dat soloproduct verder niet aan mijn verwachtingen.
Vandaag zou het me gaan lukken.
Zelfs bij de kassa was ik daarvan niet afgeweten.
Alleen met Hips and Makers in mijn handen.
En dan komt het beruchte moment.
De eigenaar loopt naar het magazijn achter in de winkel.
Red Heaven van Throwing Muses.
Net tweedehands binnen gekregen.
Natuurlijk blijf ik ook nu gevoelig voor de verkoopgrage klantenbindende praatjes.
Waarbij het belang van het voortbestaan van de wat alternatieve platenzaak een grote rol speelt.
Het is de verslavingsdrang die bij deze voormalige koopzieke junk die weer opkomt.
Te stillen door mijn portemonnee te trekken.
De Rennie voor een terugkerende maagzweer.
Het zuur ingekapseld.
Met koortsige warme handen beland de cd in de speler.
Remedie voor het kloppende gehoor.
Voldoet aan de door mij opgestelde eisen.
Blijvend zwak voor het 4AD label.
Pixies, Throwing Muses, Dead Can Dance en Cocteau Twins.
Ze staan garant voor kwaliteitsmuziek.
Ook nu slaan ze weer toe.
Eigen geluid waarmee ze zich onderscheiden van het gitaaroverschot van de denkbeeldige uitmelkberg.
Kleine juweeltjes van zo’n 20 jaar geleden.
Met hier de zang van Hersh in een fraaie hoofdrol.