The Ancient Technology Cult - Architects of Heresy (2004)

The Ancient Technology Cult een mooie naam waar onder Jim Kirkwood werkt. En werken kan hij als de beste, gezien zijn discografie. Ja, en dan hier het album met de mooie titel Architects of Heresy Waar de titel opslaat is voor mij een vraag, want het komt niet terug in de manem van de tracks. Hoe dan ook, het gaat er uiteindelijk om wat de oren binnen komt.

Al is de Berlijnse School van het eerste uur dicht, muziek die daar op is gebasserd geeft me al snel een warm gevoel aan de tijd dat ik deze muziek aan het ontdekken was. Het begin van Illuminatrix Part 1 doet me denken aan een deur die achter me in het slot valt. In de ruimte waar ik ben beland is een grootte leegte te zien. Door het onbekende doet het wat angstig aan. Tot dat daar trommels zijn te horen die me de moed geven de ruimte verder te verkennen. Op een of andere manier doet de muziek denken aan Jean Michel Jarre, maar dan meer in een klassieke vorm gegoten. Dan is er ineens prachtige klassiek zang te horen van een vrouw. Vanaf dat moment begint de compositie naar mijn oren echt. Een dreigende orkestratie vult de kamer en voor mijn gevoel ga ik op reis na het onbekende. Gedurende de reis is er veel te zien en The Ancient Technology Cult houdt de drive er goed in. Halverwege de compositie is een rust moment te horen. Tijd om de nieuwe wereld in je op te nemen en te genieten van een situatie waarin zwaartekracht ver is te zoeken. Even een korte klaagzang en dan toch maar weer langzaam maar zeker de beuk er weer in. In gedachte komt een klassiek orkerst tot leven waarvan een dirigent de touwtjes strak in de hand heeft. Rust, bombast, spanning en ritme wisselen elkaar mooi af. Tot dat er een knal is te horen of een deur dicht slaat en daar sta ik dan opnieuw in een ruimte waar alleen leegte is te zien.

Met een soort angstige schreeuw gaat Thunder Perfect Mind van start, waarna al snel onweer is te horen. Even een tikje rust waarin het lijkt of iemand iets is aan het overwegen. Qua muziek doet het wat denken aan Johannes Schmoelling die bij Tangerine Dream heeft gezeten. Mooie ronde klanken die op een barokke manier een verhaal hebben te vertellen. Een lekkere plak kaas tussen de delen Illuninatrix.

Illuminatrix Part 2 begint heftig, iedere streng uitziende componist staat gelijk op mijn netvlies. En dan is er rust, in de zaal blijven een paar muzikanten over die zich gaan bezig houden met subtiele muziek. Als zoekend komt er van alles naar boven. Klassiek, wereld muziek en Oosterse klanken. Behoorlijk subtiel gaat een sequencer stukje bij beetje een tandje sneller lopen, een voorteken van een andere sfeer die nog op zich laat wachten. Een Klaus Schulze opbouw zou ik het haast willen noemen. Functioneel gepiel dus. Het houdt me daardoor aan de stereo gekluisterd, waar gaan die noten heen? Ik wil het weten, al brand het huis af. Na verloop van tijd kom ik voor mijn gevoel aan in het Midden Oosten, midden in een bloedhete woestijn om precies te zijn en hoor daar als een soort fata morgana de klassieke zang die op het eerste deel al te horen was. Daarna lijkt het of ik op de rug van een kameel door de woestijn heen ga. Wonderlijk is het in ieder geval.

En na een dik uur komt er dan een eind aan een album met behoorlijke en bij vlagen meesterlijke muziek. Een dikke voldoende voor nu, maar de kans is groot dat dit na boven wordt bijgesteld.

Na dit album op me ingewerkt te hebben, moet ik bekennen dat ik wederom zeer onder de indruk ben van dit Kirkwood-album, dit keer uitgebracht onder zijn pseudoniem The Ancient Technology Cult.

Muzikaal best een intens album, wat erg heftig van start gaat met "Illuminatrix Part 1". Hoe heftig kun je een album openen? Ziehier het bewijs!! Met een venijnige knal wordt de muziek ingeluidt en langzaam komt de muziek tot leven met allerlei mystieke passages die slechts dienen om de sfeer te bepalen. Als daar eenmaal een heftige en vernietigende drum-salvo bijkomt, kan ik niet anders dan enthousiast opveren en de kracht van de muziek op me in te laten werken. Als een stoomwals dendert de kracht van de venijnige drums over me heen, totdat een sequence het overneemt die eerst wat kabbelend begint en daarna grote proporties aanneemt. Wat dan volgt is een uiterst gedreven stuk muziek wat z'n weerga niet kent. Allerlei tegenmelodieën worden als ingrediënten aan het spektakel toegevoegd en zorgen voor een erg druk, dichtgesmeerd, maar ongelooflijk geniaal portie electronische muziek. Er mag in het midden van de track naar adem gehapt worden, middels een rustig stuk, maar de toon is zo dreigend dat je telkens het gevoel hebt dat het ineens weer voorbij kan zijn. Niet veel later komt er dan ook een wat subtielere sequence om de hoek kijken, echter wordt ie even later weer bijgestaan door de brute drumsectie uit het begin, die als het ware het laatste, onnavolgbare en geweldige stuk van het nummer inluidt. Briljant!!!
"Thunder Perfect Mind" is t.o.v. het vorige nummer veel lichter en subtieler van aard en qua sfeer is ie ook een stuk minder duister. Na een ietwat naargeestig begin ontpopt het nummer zich tot een aangenaam sequence-gedomineerd nummer die al springend en sprankelend de speakers uitknallen. Ff uitblazen na het vuurwerk van "Illuminatrix Part 1".
Met een hoop maniakaal kabaal en geschreeuw begint “Illuminatrix Part 2”, al snel gevolgd door een rustpuntje wat zich als het ware ophoudt in een schemergebied tussen de muzikale geweldsuitbarstingen in. Vreemdsoortige fluitklanken lichten een ietwat exotisch geladen deel binnen de muziek in, wat voor een kleurrijk geheel zorgt. Ergens in de 4de minuut begint de structuur terug te komen en wordt er een nieuw gedeelte ingeluidt wat enigszins lijkt op het begin van Peru’s “Continents”. Al gauw komt daar een onderhuidse sequence bij die in kracht ontwikkelt. Zweverige en zangerige klanken zijn constant te horen, wat voor een onaardse sfeer zorgt. Voorbij de 10de minuut zoemen er in één keer een aantal tegenmelodieën als bezeten bijen om me heen, wat erg vreemd, maar origineel overkomt.
De muziek blijft, t.o.v. "Part 1" erg constant en komt daardoor wat evenwichtiger over, ondanks het feit dat "Part 1" toch mijn voorkeur geniet vanwege het extreem agressieve karakter van de muziek.
In de 17de minuut zijn de fluitklanken weer te horen en begin ik aan de 2de grote trip binnenin het nummer. Geheimzinnige en wazige klanken gaan hand in hand met vrouwelijk gezang wat uit een kerk afkomstig zou kunnen zijn. Alsof de Illuminatrix (een ander woord voor de Heilige Maria) zelf aan het zingen is. Een ritmische ondersteuning gaat van start en spoedig komen er allerlei melodieën om de hoek kijken die het ritme op zijn reis vergezellen en het nummer naar het einde leidt van dit magnifieke album, wat als het ware een soort vervolg is qua thema van een ander album van The Ancient Technology Cult, nl:

The Ancient Technology Cult - Decensus Ad Inferos (2003) (zie de alternatieve titel)