Tom Dissevelt - Fantasy in Orbit (1963)

Dan kan het dus nog steeds slechte muziek zijn.

Je moet gevoelens niet met kwaliteiten door elkaar halen. Dat zijn verschillende dingen.

En jij moet technische kwaliteit niet verwarren met goeie muziek. Dat zijn ook verschillende dingen.

Precies, Dream Theater maakt technisch gezien ook bijna perfecte nummers, desondanks vinden veel mensen (inclusief mezelf) het niet om aan te horen.

Dat dit knap gemaakt is en invloedrijk is geweest, neem ik zo van je aan, sterker dat hoor ik er ook wel in. Maar invloedrijk zijn, is net als technisch goed zijn, geen reden om het ook maar gelijk goed te vinden. En als ik mijn mening (mening, juist ja) geef over hoe ik het vind klinken, is het behoorlijk hooghartig om daar zo'n oordeel over te geven. Want volgens mij heb ik jou vaak een denigrerende mening zien hebben over deze of gene band, maar kennelijk is het alleen respectloos als het over één van jouw oogappeltjes gaat...

haha, een van mijn oogappeltjes....

Tuurlijk gebruik ik ook de woorden goed en slecht op de verkeerde manier, dat zal ik niet ontkennen.
Maar wat ik iig probeer te zeggen is:
Goed is niet gelijk aan leuk
Slecht is niet gelijk aan niet leuk


Slechte muziek kan heel leuk zijn
Goede muziek kan heel erg niet leuk zijn

waar jezelf al een mooi voorbeeld aangeeft van Dream Theater waar ik hetzelfde over denk als jij. Niet om aan te horen, maar daarmee is het NIET slecht, het is gewoon niet jouw ding. NIET LEUK dus.

Zelfde gaat hier op jij vindt dit NIET LEUK, maar dat maakt het nog niet slecht.

En om dan op de opmerking van Onderhond in te gaan, ik zal mijn anders verwoorden: ABBA is goed in elkaar zittende/goede muziek, maar dan hoef je het nog niet leuke te vinden

Mja, als ik zeg dat ik iets goed vind, vind ik dat leuke muziek... en als ik zeg dat ik iets slecht vind, vind ik dat geen leuke muziek. En dat staat voor mij los van of het technisch goed in elkaar zittende/invloedrijke muziek is...

... ik denk dat ik ABBA toch net ietsje leuker vind...

Ik heb nog niet goed genoeg geluisterd om gefundeerd een stem te geven. Die gaat dus nog volgen. Maar ik vind dit wel erg interessant spul. Het det mij erg denken aan Raymond Scott (die ik vooralsnog toch ietsje hoger heb zitten). Hoge achting voor Philips om dit soort spul uit te brengen. Zij hebben vroeger toffe dingen gedaan; check bijvoorbeeld hun paviljoen op de wereldtentoonstelling van Brussel; een soort jaren zestig poging tot een gesammtkunstwerk.

Tom Dissevelt was jazzarrangeur en jazzbassist en Raymond Scott was ook een jazz maker (al 20 jaar eerder), moet nodig wel eens wat werk opzoeken van die man.

Heb ik ook, doet denken aan Scott maar Scott staat voor mij ook nog een trede hoger.
Met name Soothing Sounds for Babies vind ik echt geweldig. Heb ik zelfs mijn broer en zijn vriendin kado gedaan bij de geboorte van hun eerste kind

Zelf ga ik een keer die Manhatten Research box kopen, echt super boeiend om te horen.

Ja die heb ik ook net op het oog gekregen.

Klinkt wel wat frisser en frivoler die Raymond. Niet voor niks veelvuldig in cartoons gebruikt zijn muziek Indrukwekkend mooie muziek.

Staat bij mij in de kast! Was een erg kerstgeschenk een aantal jaren geleden. Soothing Sounds wil ik graag nog eens in zijn geheel hebben. Komt vanzelf wel een keertje.

Beetje filosofisch geneuzel. ik denk dat kwaliteit best subjectief kan zijn, zeker met muziek

Ik moet natuurlijk onthouden dat dit muziek uit de jaren 60 is, waarbij je er toch heel anders tegen aan kijkt. Technisch best verbazend hoe ze dat voor elkaar kregen, ze moeten toch grote lol hebben gehad om hier mee te experimenteren!

Sietse lijkt z'n score te baseren uit 'historisch oogpunt' aangezien het zo belangrijk zou zijn voor de hedendaagse electronische muziek. Tja.

Als luisteraar wil je goede muziek, en dat is het in mijn ogen niet echt. Soms zit er een aardig stukje in, soms is het gebliep. Hoe belangrijk en invloedrijk zoiets ook moge zijn, het klinkt, verrassend genoeg, niet eens echt gedateerd, maar wel te vlak. 2.5*

Kan me goed voorstellen ja. Dit is eigenlijk ook wat ik bedoelde met dat het wat zwaarder was vergeleken met de meeste muziek nu. Je in het totaalbeeld verplaatsen van dit album kan toch best lastig zijn met het vele gepiel, maar het staat allemaal wel degelijk ergens voor als dat lukt, is mijn ervaring. Het is wel een coherente trip als geheel, waarbij alles ongeveer even goed is.

Nee hoor, ik vind dit gewoon best mooi. Ik heb best een grote liefde voor de oude electronica. Vind het vreemd dat je dit zelfs suggereert.

Ik merk al snel dat Tom Dissevelt echt experimenteert en dit met zijn knowhow van een ander genre. Het is al een erg mooi plaatje bij een eerste luisterbeurt.

Niet alle expirimenten op dit album zijn even goed of leuk, maar er zitten ook heel wat leuke fragmenten op dit album gelukkig De wat meer sfeernummers als Gold And Lead en Atlantic vind ik iedergeval leuker dan de liedjes die worden gedomineerd door de bliepjes.