Johnny Cash - Silver (1979)

Combinatie van country en blues. Vooral het bekende Ghost Riders in the Sky vind ik een mooi nummer. Voor de rest kan het me minder bekoren maar een keer Johnny Cash proberen kan natuurlijk nooit kwaad.

Dit word algemeen als een minder album van Cash beschouwd. Daar ben ik het niet mee eens. Het is mooi geproduceerd, er spelen klasse muzikanten op en er worden puike nummers gespeeld. Alleen Cash zelf klinkt wellicht wat minder geïnspireerd, of hoor ik dit er gewoon in, omdat anderen dit plegen te schrijven? Dit album kwam uit nav het feit dat Cash 25 jaar in het vak zat.

Eens met Spinout. Dit is een prachtige album, mede door de mooie productie van Brian Alhern.
Op deze cd staat ook voor het eerst de (studio-)song 'Cocaine Bllues' op die eerder alleen als live track op albums (zoals 'At Folsom Prison') van Cash is terug te vinden.

Toch minder voor mij, en tot die datum zijn minste. Gost Riders is top, maar alles wat daarnaast probeert te staan faalt...

Ghost Rider vind ik juist het minst goede nummer. Cocaine Blues steekt er wat mij betreft positief bovenuit. Ieder z'n meug.

Toch weer een verrassend sterk album van Johnny Cash uit de eind jaren 70, 1979 om precies te zijn. The Tennessee Tree zijn op dit album voor het laatst volledig aanwezig, bassist Marshall Grant zou het jaar erop ermee stoppen.
Producer Brian Ahem heeft wat moderne, digitale trucjes toegepast tijdens de productie. En eerlijk gezegd geeft dat het album een fris geluid. En stoort het mij geen moment. En ik vind de wat rijkere productie met o.a. blazers ook weer eens wat anders.
Slechts twee Cash originals telt dit album, Lonesome To The Bone en het samen met George Jones gezongen, I'll Say It's True. Je moet overigens wel goed luisteren om George Jones te kunnen horen.
Waarschijnlijk was Jones weer te dronken en te stoned om er wat fatsoenlijks uit te krijgen en is zijn stem er erg ingemixt. Jones vocht in 1979 nog behoorlijk tegen zijn demonen en met zijn verslavingen.
Ghost Riders In The Sky zou Johnny Cash eindelijk weer eens een grote hit opleveren. En Cocaine Blues had hij natuurlijk begin jaren 60 al in de studio opgenomen voor het album Now There's A Song, had alleen op dat album de titel Transfusion Blues. En natuurlijk was het een van de uitsmijters op het live album At Folsom Prison.
Ook noemenswaardig is Cash versie van een Billy Joe Shaver song, Lately, I've Been Leanin'Toward The Blues. En ja, ook dit album heeft niet eerder mijn aandacht echt getrokken, terwijl het album dat zeker verdient.

Fijn, wat gemoedelijk album van Johnny Cash, zijn zilveren jubileum als artiest (al bracht hij zijn debuut pas uit in 1957).

Met het overbekende (Ghost) Riders in the Sky van Stan Jones scoorde hij eindelijk nog eens een dikke hit. Terecht, want het is gewoon een heel goed nummer, en Cash brengt hier een sterke versie. Cocaine Blues steekt hier wat bleekjes af tegenover de adrenalinebom die als toegift fungeerde op At Folsom Prison. De opener is een erg fraai liedje.

Voor het overige geen echt opvallende songs, maar wel weer een mooie toevoeging aan Cash's oeuvre, dat toen toch al behoorlijk aanzienlijk was.

3,5 sterren

Ik zat altijd met het idee dat Silver vooral bestaansrecht had voor het feit dat dit de eerste opname was van (Ghost) Riders in the Sky. Ik leerde het nummer initieel kennen via het vermakelijke VH1 Storytellers concert dat Johnny Cash samen met Willie Nelson deed maar het Silver album viel me bij aanschaf toch een tikkeltje tegen. Met de beste wil ter wereld, ik kan me echt niet herinneren waarom en ik deel die mening nu dan ook absoluut niet meer. The L&N Don't Stop Here Anymore is Cash op zijn best en hij kan weer zijn vertrouwde verhalende stijl bovenhalen, maar ook Bull Rider en het opnieuw opgenomen Cocaine Blues (dat eerder verscheen onder de titel Transfusion Blues op Now, There Was a Song!) is ook gewoon erg degelijk. Genoeg hoogtepunten dus - want ook (Ghost) Riders in the Sky is en blijft een heerlijk nummer waarbij ik me meteen allerlei beelden voor de geest kan halen wanneer ik Cash hoor zingen - maar na Muddy Waters zakt het wel een beetje in. Dat nummer heeft trouwens niets met de gelijknamige bluesartiest te maken, maar is gewoon een nummer over een overstroming zoals Cash er wel een aantal heeft uitgebracht. In 2002 kwam er een re-release van het album en kregen we nog nieuwe versies van I Still Miss Someone en I Got Stripes als bonustrack. Deze zijn vermoedelijk opgenomen op hetzelfde moment (de 2e sessie op 14 februari 1979) als I'll Say It's True dat wel op het reguliere album verscheen. Waar Jones in I'll Say It's True nogal op de achtergrond blijft, zijn de twee bonustracks veel meer een duet en het werkt uitstekend. Fijne toevoegingen!

Minder album ? Ook ik ben het daar niet mee eens. Prima album. Gewoon songs met en stabiel niveau. Okee der staan geen echte uitschieters op maar het is ook niet dat hij onder zijn niveau zit leuk om de cocaïne blues ook studio te horen, nummer konden we natuurlijk al van de live plaat at Folsom prison uit 68.