Old and New Dreams - Old and New Dreams (1977)

Tja en dan word je eventjes heel hard op de feiten gedrukt met je conservatieve leek jazzoortjes. BAM!

Freeeeeejazz!

Wat een ongestructureerd zooitje is dit zeg!

Wat kan ik hiermee? Wat is dit?

Ik moet zeggen dat ik voornamelijk dat drumwerk eigenlijk briljant vind! Wat een retestrak spel is dat zeg! Dat houdt het voor mij nog enigszins dragelijk

De soms huilende blaasinstrumenten maken het mij behoorlijk moeilijk namelijk. Hier geen warme, dampende saxofoontjes, trompetjes...nee hier worden alle subtiele en genuanceerde vormen van jazz zoals ik die ken, even -met alle gemak zo lijkt wel- overboord gegooid.

Wat je dan overhoudt? Een behoorlijk kundige jazzplaat, dat is zeker. Maar oef, nogmaals even slikken.

Dank je blabla...of ik daar nu blij mee moet zijn!

edit: eigenlijk komt de plaat ook wel hier en daar mooi tot zijn rust.

Je begrijpt nu waarschijnlijk waarom ik een heleboel muziek tam en saai vind.

Haha ja begrijp ik een stuk beter. Maar het kan ook en, en zijn toch?

Maar nogmaals dat drumwerk! WIE is die beste man?

Ed Blackwell, was een geweldenaar van een drummer, rete strak en volledig vrij maar toch altijd een goede backbone voor wie met hem speelde, luisterde en reageerde heel erg goed naar wat er om hem heen gebeurde.
Een van de beste drummers die ik ken.

Ed Blackwell. Bekend om zijn werk met Don Cherry, onder meer het geniale duojazzalbum Mu, maar ook als helpende hand van Sandy Bull op zijn revolutionaire gitaaralbum Fantasias for guitar & banjo.

Don Cherry doet hier ook mee.

Ik zie het. Haden en Redman zijn natuurlijk evenzeer geniale musici (Zie mijn persoonlijke #5). Ik ga dus snel op zoek.

Gelovend dat ik op mijn primitieve mp3 (zonder display) naar een dronken Kenny Burrell zat te luisteren, had ik blijkbaar per ongeluk deze ‘New and Old Dreams’ er op gezet. Wat moest ik denken van een quartet dat de naam van Burell draagt, maar waar verdorie geen gitaarnoot in voorkomt? Verwarring alom (album van de week vs. album van de maand), en dat des te meer door de vreemde aard van de muziek.

Lichte Coleman-associaties dringen zich op bij het beluisteren van dit plaatje free-jazz, wat vooral veel zegt over mijn beperkte kennis inzake die zijtak van de jazz. Ik hoor (in sax en trompet) lusteloos (en tegelijk rusteloos) spel, zoekend naar een gemeenschappelijk gevoel dat nergens kan gevonden worden. Dit speuren wordt begeleid door een mijmerende bas (totaal in zichzelf gekeerd en soms nogal uit de toon vallend) en een drumpartij die dingen uitprobeert en nieuwe ideeën meteen gebruikt, zonder dat de voorgaande ten volle worden benut (zo voelt het voor mij).
Dat alles levert muziek op die me niet ligt, naar alle waarschijnlijkheid door zijn vergevorderd stadium van abstractie (om die reden heb ik het eerste jazz-album van de maand niet eens uitgeprobeerd). In ‘Chairman Mao’ hoor ik echter iets heel oprecht bloeien naar een ingetogen climax, begeleid door schrijnende, Oosters aandoende zanglijnen. Ook het titelnummer neigt sterk naar het Arabische (met de blèrende sax), om later weer te verzanden in een bevreemdende dialoog met de trompet. Het andere half uur laat me echter nogal koud, helaas.

de term 'ongestructureerd zooitje' vind ik niet helemaal op zijn plaats. Ik vind het eigenlijk best te bluisteren hoor.
Ik heb het nu anderhalve keer beluisterd en het weet me wel te boeien. Nog maar eens een paar luisterbeurten tegenaan gooien en een oordeel er op zetten.

Wat niet zo raar is, ze hebben allemaal met Ornette Coleman gespeeld.

Ah, ok, wist ik niet...

Ik vind dit een heel prettig plaatje. Bij de eerste beluistering eerst meteen weer wennen aan weer een nieuw jazzgeluid; ik had hiervoor modernere platen gehoord en dan is met name het trompetgeluid op deze nogal afgeknepen. Ook van de drums, toch wat blikkerig, ga je pas na een tijdje horen hoe briljant het is; ik houd er wel van als er geimproviseerd wordt zonder het hoofdritme te verliezen. Van de 4 snelle tracks vind ik ook de drums nog het inderukwekkendst. Samen met de twee rustpuntjes (Mao en titelnummer) is dit al met al een mooi album om ook meerdere malen in zijn geheel te horen.

Ik zou dit wel willen kopen, maar de discografie van dit gezelschap is voor mij ondoorgrondelijk. Er zijn zeker drie albumtitels ´Old and New dreams´ (I, II en Live, waarbij I me deze lijkt). Verder zijn er twee hoezen in omloop die kennelijk voor alle drie de albums door elkaar worden gebruikt. Wat moet ik hier nu mee bijvoorbeeld? Dit is de hoes van een later album maar het zou wel dit album zijn volgens de tracklist. Ik durf dat dan niet goed te bestellen, in de vrees het verkeerde alnum te krijgen. Het album met de hoes zoals hier bij MuMe lijkt een eenduidiger bestelling, maar lijkt niet te krijgen.

Dit is idd de eerste.
Het plaatje op Amazon klopt in ieder geval niet met de titel die zij die plaat meegeven, meer durf ik er ook niet over te zeggen.

De groep van Blackwell, Cherry & Haden wou zich herenigen met Coleman om nummers te spelen van het vorige decennia, maar Ornette Coleman wou zich hier niet bij aansluiten. Daarmee zochten ze naar een vervanger en kwam Dewey Redman op het toneel - die ondertussen al flink bekend was bij deze drie. Hij had immers al samengespeeld met Coleman, Charlie Haden's Liberation Music Orchestra en Don Cherry,... Anyway, de line-up is verdomd goed en dat hoor je terug.

Heel toegankelijke muziek die erg aan te raden is voor nieuwkomers in de jazz aangezien die veel thema, melodie en warmte bevat. Geen innemende improvisaties, gewoon heel degelijk samenspel waar je goed in mee kan volgen.

"Chairman Mao" is zo'n geniaal nummer! Heerlijk ingetogen, prachtige melodieën. Ontroerend mooi.