Status Quo - Live Alive Quo (1992)

Status Quo was zo'n band waar mijn vader erg zot van was, maar die ik eigenlijk zelf amper kende. Natuurlijk kon ik een aantal van de hits wel opnoemen, maar ik wilde wel eens voor mezelf horen wat ze verder in hun oeuvre hadden zitten en dan is een livealbum altijd een goede zet. De keuze viel op Live Alive Quo (vooral omdat mijn vader die in bezit had) en ik ben uitermate gecharmeerd! Ik hoor, in tegenstelling tot de (weinige) commentaren hier, een band die met veel plezier in een hoog tempo de ene na de andere topsong uit hun mouw schudt en dat klinkt geweldig goed. Wel wat verschil trouwens tussen de vinyl en de CD qua tracklist. Op vinyl is Caroline naar kant A verplaatst om zo de volledige Roadhouse Medley op kant B te kunnen plaatsen. Op CD is dat echter - zoals het ook in het echt gespeeld werd op 30 augustus 1992 ter ere van de BBC - de encore van het concert. De laatste drie tracks (Don't Drive My Car, Hold You Back en Little Lady) zijn van een ander concert (Wembley ergens in 1990) en staan dan ook niet op de LP. Kant A vind ik in ieder geval één van de beste liveshows die ik in het algemeen al heb gehoord. De energie spat van de plaat af, het publiek is aanwezig maar niet op een vervelende manier en zo'n Whatever You Want en In the Army Now klinken toch indrukwekkend goed. Ik ben benieuwd of de studioalbums ook zo goed zijn, ik heb alvast On the Level ook aangeslagen uit de platencollectie van mijn vader.

Acht jaar na Live at the N.E.C. verscheen dit Live Alive Quo, zoals vielip al noteerde vanwege een BBC-feestje.
Ik lees hierboven dat sommigen het afgeraffeld en gehaast vinden. De twee frontmannen van Status Quo waren indertijd gestopt met cocaïne, wat zou er aan de hand zijn geweest?
Met de start van de Tour de France morgen, schiet mij opeens een nieuwe verklaring te binnen. Wat nou als ze in 1992 stijf stonden van epo? Dat was indertijd makkelijk verkrijgbaar en muzikanten hoefden na afloop geen plasje of buisje bloed in te leveren bij de dopingcontrole.

Mijn "bewijs" is dat de nummers beduidend sneller en energieker worden gespeeld dan bijvoorbeeld de live-extra's bij Perfect Remedy. De abnormale gedrevenheid blijkt ook uit het feit dat de anders praatgrage Rossi tussen de nummers in nauwelijks iets zegt. "Wij hebben ongelofelijke haast", zou Herman van Veen zeggen. Het effect is een hoog tempo en dat bevalt mij heel goed.

Het mag misschien vreemd zijn dat ze nauwelijks post-N.E.C.-werk speelden, maar de filosofie van de groep is en was dat het publiek vooral hun oude favoriete nummers wil horen. Die moet je hen dan niet onthouden. Met de intensiteit waarmee ze spelen, vind ik dit een lekkere set, zelfs al is het vreemd dat werk van de laatste drie albums zo goed als ontbreekt.
Van Ain't Complaining wordt slechts Burning Bridges gespeeld, van Perfect Remedy en Rock 'Til You Drop niets. Desondanks kan ik zelfs de medleys goed hebben met daarin als verrassing het antieke The Price of Love (1969). De productie is ook nog eens lekker stevig.
Marco Pantani, Lance Armstrong en vele anderen fietsten indertijd op epo bizar snel, met Quo in hun achterwiel. Een dikke zeven derhalve voor deze superenergieke set.