Paul Desmond - Take Ten (1963)

Naar mijn bescheiden mening één van de beste cd's van Paul Desmond, die samen met Dave Brubeck ook een aantal schitterende dingen heeft gedaan. Zo schreef hij onder andere het legendarische "Take Five" dat op de cd van het David Brubeck Quartet kwam te staan. Hier dus het vervolg, "Take Ten".

Luister ook eens naar "Duets" van Brubeck & Desmond, misschien wel de mooiste cool-jazz plaat die er is.

Eens. Fantastische plaat. Ook mooi om Paul Desmond te horen samen met een gitarist, Jim Hall in dit geval i.p.v. pianist Dave Brubeck. Hij mocht om contractuele reden op zijn soloalbums niet met een pianist samenspelen omdat dan de muziek te veel zou lijken op het Dave Brucbeck Quartet. Pakte dat met Jim Hall even goed uit. Schitterende serie albums hebben ze samen gemaakt.

In de 50er jaren schreef Paul Desmond het grote succesnummer Take five in 5/4-maat. Het Dave Brubeck Quartet, waar Desmond de saxofoon bespeelde werd wereldberoemd dankzij dit nummer. Paul Desmond maakte ook solo albums. Wat ik niet wist lees ik in het commentaar van Larzz; dat was toegestaan, echter zonder piano. Dat lost Desmond op door gitarist Jim Hall in zijn band op te nemen. Take ten is een vervolg van Take five, nu in 10/8-maat. Op de track Take ten is Eugene Wright de bassist, de andere nummers neemt Gene Cherico de bas voor zijn rekening. In de linernotes schrijft Desmond dat hij nog maar 8 jaar de bas bespeelt, daarvoor was hij drummer, een handblessure maakte daaraan een eind en Cherico speelde toen bas als therapie en is dat sindsdien blijven doen. De drummer op dit album Connie Kay leent Paul Desmond van de Modern Jazz Quartet.

Ik heb altijd een beetje een dubbel gevoel bij de uitvinder van de smoooooothh jazzzz. Het is niet moeilijk om Desmond te waarderen, anderzijds is het ook wel erg ene oor in en het andere weer uit.

Ik snap wel wat je bedoelt hoor al heb ik wel echt een zwak voor zijn sound. Ik moet zeggen dat ik dit één van de mindere platen van hem vind terwijl deze wel vaak neergezet wordt als het beste dat hij heeft gemaakt. Dat snap ik nooit helemaal. Later kreeg zijn muziek wat meer emotionele diepgang. Vooral de live plaat op Horizon is ontzettend goed.

Bij smooth jazz heb ik toch wel andere associaties.

Ik lees dat toch vaker en snap het ook wel. Vandaar dat ik het ook (beetje overtrokken) gebruikt heb. Het klinkt bijzonder melodieus en niet erg opdringerig. Als je er aandacht aan geeft dan hoor je uiteraard de kwaliteit, maar het kan ook prima op de achtergrond verdwijnen. Desmond is b.v. de enig rietblazer jazzartiest in mijn collectie die ik zonder problemen kan opzetten als ik mijn schoonouders op bezoek heb.

Ik kwam er dus vandaag achter dat dit album inderdaad niet zo'n beste is. Te commercieel zegt de jazzsnob in mij dan. Ik heb het RCA boxsetje met 6 albums waarvan er 4 goed te noemen zijn. Deze dus wat minder en Bossa Antigua een echte draak is.

Desmond klinkt het fijnste (zoals wel meer cool-jazz spelers) als hij de de 'blauwe kant' opzoekt. Met Jim Hall b.v. Fijntjes, erg mooi!