Kaizers Orchestra - Maskineri (2008)

Kaizers Orchestra blijft op mij altijd overkomen als een stelletje vrijbuiters die maar wat doen en daarmee ondertussen wel erg lekkere muziek weten af te leveren.
Waar het solowerk van Janove Ottensen wat toegankelijker was daar hebben de Kaizers altijd wat ruige randjes.

Al bij het horen van Moment merk je dat al: aan de ene kant een geraffineerd nummer waar ik wat Police-achtige koortjes hoor tegen een achtergrond van wat rauwere Tom Waits-achtige blues (ik herken er ook de oude Zita Swoon / Moondog Jr in terug maar dat is niet zo vreemd omdat die in dezelfde vijver vissen of beter gezegd visten).
Apokalyps Meg start als een of ander Lenny Kravitz nummer! Al snel blijkt dat niet het geval, maar ze wisten me wel op het verkeerde been te zetten. Typisch weer een Kaizers nummer waar ze er meer van hebben: leuk, aardig maar ook wel een beetje ene oor in en andere weer uit.
Den Andre Er Meg heeft een aardig meedein gehalte en zwiert lekker weg onder begeleiding van strijkers. Echt ruw vind ik het nog steeds niet overkomen moet ik zeggen. Een mooi liedje is het wel.
Alsof Tom Waits komt binnenmarcheren op Bastard Sønn, maar zodra het intro voorbij is marcheert de beste man ook snel weer weg en moet ik toch weer aan The Police denken. Ook dit is weer zo'n nummer waar je even in moet komen: het beklijft niet gelijk na een eerste luisterbeurt.
Verdomd, daar hebben we ome Tom weer terug: Maskineri laat horen dat Rain Dogs een favoriet album van de heren moet zijn. Toch mis ik dan weer de roggel van heer Waits. Dit is iets te netjes allemaal. Wel een pakkende melodie moet ik zeggen en voor het eerst valt me weer de Noorse taal op. Zo tegen het einde lijkt het wel of ze ook Adam Ant ten tonele willen doen laten verschijnen.
Toxic Blod zou zo gecovered kunnen worden door Zita Swoon: pop met een scherp randje.
9mm heeft een lekker orgeltje, ondersteund door rockend gitaarwerk. Het zou vies en voos willen doen overkomen maar blijft vreselijk keurig allemaal. Het brave jongentje van de klas wil ook graag stout wezen maar lukt hem nooit.
Bij Volvo I Mexico beland ik een beetje op en dood punt: er begint wat vermoeidheid op te treden. Het blijft allemaal leuk, maar op de een of andere wijze weten ze me ook niet echt helemaal in te pakken.
Op het Tom Waits (hallo daar zijn we weer) achtige Enden av November nemen de mannen gas terug. Gelukkig maar, want hierdoor ben ik weer bij de les. Wat wel opvalt is dat we dit allemaal toch al eens eerder hebben gehoord van de band.
Med En Gang Eg Når Bånn blijft het gaspedaal niet diep ingedrukt en krijgen we een Beatle-achtig nummer voorgeschoteld met koortje en al.
Dan toch maar een beetje freaky doen op Kaizers 115. Drøm, alhoewel ik beter kan zeggen 'willen doen' want ook dit blijft allemaal netjes binnen de lijntjes.
De cirkel is rond met de zeemansballade Ond Sirkel en daarmee hink ik een beetje op twee gedachten: ik vind het allemaal ietsje tegenvallen, maar tegelijkertijd weet ik me er ook wel goed mee te vermaken. Laat ik daarom voor een veilige beoordeling van 3,5* kiezen.