The Chills - Soft Bomb (1992)

Nutteloos feitje. De hoes is ontworpen door een Nederlander wiens dochter bij mijn vriendinnetje in de klas zat. Hij is wereldberoemd en ik ben absoluut helemaal vergeten hoe de man heet. Zijn dochter daarentegen heet Sophie...of zoiets.

Teun Hocks

VFG: kan je ook iets over het album vertellen? Want ik kén The Chills wel maar dit album absoluut niet....

Ik vond het geloof ik wel een aardige plaat maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat het minstens 10 jaar geleden is dat ik m gedraaid heb. Kwam m vandaag tegen in een doos. Regen en vakantie: de kasten opruimen dus . Zal m weer eens opleggen. Weet nog wel dat de recensies in NL positief waren

ah

Wel, dan wacht ik geduldig af tot jij nog eens geluisterd heb.. tenzij ik hem op één of andere wijze zelf al eerder hoor natuurlijk

Zanger Martin Phillips behoort tot de allergrootsten der aarde wat betreft het schrijven van briljante liedjes. Muziekkrant Oor kwam altijd superlatieven te kort om zijn waardering voor The Chills uit te spreken. Ik citeer een recensent: "ik ruil met alle plezier het hele oeuvre van The Smiths in voor 1 liedje van The Chills". Anderen vergeleken de groep met The Beatles, om maar eens een niet misselijke referentie te noemen.
Ik heb hun derde album "Submarine Bells" ("it's a heavenly pop hit, if anyone wants it", hoe verzin je het )in mijn top 10 staan en ook deze vierde plaat krijgt van mij 5*.

Nu ga ik m zeker opleggen. Heb al een aardig stapeltje miskende werkjes uit mijn zolderkasten geplukt voor een herkansing.

Tintelfrisse gitaarsongs afgewisseld met wat dreigender werk als Sanctuary en hier en daar een bloedstollende ballad als The Entertainer. Ergens tussen The Smiths, Crowded House maar ook R.E.M. bungelt The Chills. De minst bekende van deze vier maar The Chills kunnen met hun mooie Soft Bomb de concurrentie wel aan. Snel 4 sterren van maken en terug de eredivisiekast in.

Zo mag ik het horen . Een plaat vol met geniale 3 minuten popdeuntjes. De ene keer wat directer, de andere keer wat dromiger. Zo'n nummer als Double Summer, zo wil ik 's morgens ook wel wakker worden .

Of The Male Monster from the Id, over de donkere kant in ons karakter. I hurt you, I'm sorry, and I promise I won't do it again. Geniaal in al zijn simpelheid.

Al bijna 6 jaar 'uit beeld'........net weer eens beluisterd. Niet onaangenaam maar inmiddels naar mijn mening toch wel behoorlijk gedateerd. Beluister liever de opnames van the Chills uit de jaren 80 die nu curieus genoeg ' frisser klinken'.

Toevallig vorige week gekocht. Ik vond het altijd de minste en was nooit echt overtuigd van de kwaliteit van dit album. Maar wie zaait zal oogsten want nu zoveel jaren later: een prachtplaat.

The Chills behoren al jaren tot mijn - pak 'em beet - dertig favoriete artiesten. Melancholische teksten en opgewekte melodieën gaan hand in hand. De vindingrijkheid spat er altijd vanaf. Tenminste, bij Kaleidoschope World, Brave Words (favoriet) en Submarine Bells was dat zeker het geval. Recentelijk ben ik dit vierde album Soft Bomb pas gaan beluisteren. Het klinkt een beetje zeventien-in-een-dozijn, en zoals hierboven al aangedragen doet de typische jaren '90 sound van dit album wat gedateerder aan dan hun 80's werk. R.E.M. (t/m Out of Time) en Crowded House zijn inderdaad referenties, ook hoor ik af en toe een gelijkenis met The Serenes (zoals bij het nummer Halo Fading). En mogen The Nits als referentie genoemd worden? Toch vind ik het, uitzonderingen daar gelaten, allemaal wat te braafjes en gladjes klinken. Van een nummer als Sanctuary spatten de vonken af, maar de magie is bij sommige andere nummers wat moeilijker te vinden... of misschien zijn net als bij hmaeghs de vruchten pas later te oogsten... there is certainly a point in trying! 3,25*

Water Wolves doet mij nogal aan Joanna Newsom denken en dat is natuurlijk helemaal niet gek als je bedenkt dat het strijkarrangement werd geschreven door niemand minder dan Van Dyke Parks...
Hoogtepuntje op deze verder wat zwakke plaat.

Een mooi klinkende en frisse plaat met als voornaamste minpunt voor mij dat de diversiteit soms een beetje overdadig aandoet waardoor het geheel af en toe een beetje de indruk van los zand maakt. Daarnaast halen die paar ultrakorte nummers het tempo een beetje uit de plaat, en bovendien staan er een paar nummers op die zó duidelijk bedoeld zijn als "mooi" (Song for Randy newman etc. dat in ieder geval nog een mooie melodie heeft, en Water wolves dat een melodie heeft die nergens heen gaat, waardoor het strijkersarrangement nergens op slaat) of "apart" (The entertainer) dat ze alleen maar gekunsteld en onecht aandoen. Wat er uiteindelijk overblijft is een plaat van een zeer sympathieke band waarvan de goede helft me vooral doet berouwen dat de matige helft niet wat beter is.