menu

Jefferson Airplane - After Bathing at Baxter's (1967)

mijn stem
3,71 (97)
97 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: RCA

  1. The Ballad of You and Me and Pooneil (4:38)
  2. A Small Package of Value Will Come to You Shortly (1:32)
  3. Young Girl Sunday Blues (3:34)
  4. Martha (3:28)
  5. Wild Tyme (3:09)
  6. The Last Wall of the Castle (2:41)
  7. Rejoice (4:00)
  8. Watch Her Ride (3:13)
  9. Spare Chaynge (9:12)
  10. Two Heads (3:16)
  11. Won't You Try Saturday Afternoon (5:03)
totale tijdsduur: 43:46
zoeken in:
flebbie
Hun beste album. Martha, Wild Tyme, Rejoice, Watch Her Ride, Spare Chaynge, Two Heads. Stuk voor stuk psychedelische klassiekers. De LSD druipt als het ware gewoon van de muziek af. 4,5*

Pieter Paal
'Surrealistic pillow' was al een goede plaat, maar dit is wel hun meest creatieve plaat. Het psychedelische concept is op dit album helemaal uitgekristalliseerd.
Belangrijkste stukken zijn 'The ballad of you and me and Pooneil', 'Martha', 'The last wall of the castle', 'Watch her ride' en 'Two heads', dat een beetje op 'White rabbit' doet denken.
Maar eigenlijk lijkt het mij het beste om dit album in zijn geheel te beluisteren.

avatar van Lupin
4,5
Voor mij is dit een van de beste albums uit de jaren 60. De nummers gaan soms mooi in elkaar over zo dat je het als een heerlijke psychedelische trip kan beluisteren. De donkere gitaren suizen van van links naar rechts, gekke breaks, echo's; het is allemaal prachtig. "Spare Chaynge" is een fantastische veredelde jamsessie die mij koude rillingen kan bezorgen. 'I will give you capsule blue' wordt er ergens gezongen. Ook nuchter kan deze plaat je naar hogere sferen brengen; koptelefoon op, oogjes dicht en reis mee door een rijk muziekaal universum.

avatar van Madjack71
Ruim 40 jaar na dato, klinkt dit album mij wel erg gedateerd in de oren. Niets mis mee, maar is niet mijn ding. De psychedelische trip kan ik nu ook krijgen zonder daarvoor te hoeven trippen en terug te grijpen naar een tijd waar ik niets mee heb. Genoeg mooie albums uit deze periode die dit teweeg kunnen brengen. Getuige recensies van het label CMI.

Maar goed heb dit album ook niet volledig gedraaid, riep meer irritatie op dan genot. Dus zal er ook geen stem op geven. Kan het niet goed op waarde schatten, aangezien ik A) het niet uit heb kunnen luisteren en B) dit mij totaal niet aanspreekt.

Maar goed van Jefferson Airplane naar Starship...toen was die trip al lang serieus uitgewerkt. Kwam er ook niet veel goeds uit.
White Rabbit blijft daarentegen wel een klassieker.

avatar van Lakai
2,5
Vanaf dit album vind ik JA teveel gekunsteld klinken.
Doe mij maar het debuut en Surrealistic Pillow. De albums die erop volgen zijn niks voor mij.
Er wordt vaak gezegd dat Grace Slick een mooie stem heeft, maar ik vind dat zij echt niet mooi zingt. (Alleen op Somebody to Love en White Rabbit kan ik het aan, wat dan ook twee supernummers zijn)

avatar van Droombolus
4,5
Mijn sentimentele JA fave ....... Ik heb de plaat damaals helemaal aan gort gedraaid....

Vooral de waanzinnige Kaukonen / Casady freak-out Spare Chaynge kon ik geen genoeg van krijgen. Jammergenoeg heeft nou juist dat nummer de tand des tijds het minst goed doorstaan, maar gelukkig misstaat het niet in het totaal plaatje.

Kwa komposities blijft ABAB echter wel wat achter in vergelijking met Surrealistic Pillow, door de rootsy aanpak klinkt die plaat bovendien nog een stuk frisser ..........

avatar van hroswith
5,0
Ondergewaardeerde band op mume, serieus..

Ik kan hier eigenlijk alleen maar geniale psychedelische gekte in zien, erg, erg goed gitaargeweld ook, ik kan hier gewoon niet mminder dan 5 sterren voor geven. Een toelichting geef ik nog wel een keer, desgewenst..

avatar van Madjack71
3 jaar na dato nog eens een kans gegeven. Dit keer in zijn geheel uit gezeten. Vooral het gebrabbel in het begin op kant A, blijft voor mij storend, maar daarna komen toch wel een aantal psychedelische folk getinte liedjes, waarin wat meer rust naar voren komt. Later bij Spare Chaynge nog een meeslepende bolwerk van geluid, waar ik ook in 'meegezogen' wordt.
Als geheel vind ik het nog steeds niet geheel overtuigen, maar geplaatst in de context van zijn tijd is het wel een apart werkje. Eigenlijk ongelofelijk dat Grace en de hare jaren later nog eens tevoorschijn worden getovert met de commerciele draak Nothing's gonna stop us now.

avatar van hroswith
5,0
Het is de sfeer madjack.. Er zijn in 1967 een paar albums gemaakt die niet alleen maar die 'love, peace, and happiness' sfeer hadden van de sixties, maar eerder onheilspellend, duister en ongemakkelijk waren op sommige momenten. Daar stond niet perse geweldige muziek op, maar het bewees wel dat een LSD-dieet niet perse garant stond voor vrolijkheid en menslievendheid.
Ik noem een 'Their Satanic Majesties Request', een 'Piper at the Gates of Dawn', of dit album...Wat mij betreft een voorbode voor het einde van de illusie van de 60's, een illusie die uiteindelijk ook echt ten einde kwam met de Manson-moorden, de chaos tijdens Altamont, en de algehele staat van de wereld op dat moment..

avatar van frolunda
4,0
Prachtig gitaarwerk van Jorma Kaukonen in The Last wall of the castle.

avatar van KeesWB
4,5
Heerlijk psychedelisch meesterwerkje. Toen ik het album leerde kennen had ik er nog niet zo veel mee. Maar later ging ik er toch van alles in horen. Ook omdat ik steeds meer interesse in psychedelische muziek uit de jaren zestig kreeg.

avatar van Droombolus
4,5
Goed gedaan jochie ! Dan nu op naar de rest van de San Fran helden .......

avatar van WoNa
5,0
flebbie schreef:
Hun beste album. Martha, Wild Tyme, Rejoice, Watch Her Ride, Spare Chaynge, Two Heads. Stuk voor stuk psychedelische klassiekers. De LSD druipt als het ware gewoon van de muziek af. 4,5*


Helemaal eens, Flebbie. Dit is veruit hun beste album. Als die twee rare instrumentals, die natuurlijk fantastische tijdsdocumenten zijn, er niet op hadden gestaan, had er letterlijk geen zwakke broeder tussengezeten. Deze week door het overlijden van Paul Kantner "Baxter's" maar weer eens uit de kast getrokken en hem meteen een paar keer achter elkaar gespeeld. Vooral omdat ik 'Wild Tyme' weer eens wilde horen, wat een van Kantner's beste composities is, maar de rest is ook zo goed.

De stap van een folk bandje naar dit rock beest is enorm. Zet daarnaast Grace Slick in topvorm in haar piano nummer 'Rejoice' een ballad als 'Martha' en een trits rockers met Jorma Kaukonen, die als een beest te keer gaat op zijn gitaar, in de hoofdrol en je hebt een prachtig album, dat wordt afgesloten met het monumentale 'Won't You Try Saturday Afternoon'.

Een vraag is overigens beantwoord, ook al wordt die gesteld door Marty Balin in 'Young Girl Sunday Blues'. "When I die, will the moon still hang in the sky?" Ja, dus.

avatar van WoNa
5,0
Even een herstel plaatsen:

Een vraag is overigens beantwoord, ook al wordt die gesteld door Marty Balin in 'Young Girl Sunday Blues'. "When I die, will the moon still hang in the sky?" Ja, dus.


Dat laatste moet natuurlijk 'The Ballad of You and Me and Pooneil' zijn.

5,0
Fantastisch om de gedeelde waardering voor 'Baxter's' te lezen. Mijn liefde voor de Jefferson Airplane is begonnen met deze (in de regel ondergewaardeerde) plaat. Je waant je echt helemaal in 1967, zittende op een groene heuvel van Panhandle Park. Wat is het toch heerlijk om in deze roerige tijden weg te dromen met albums als Anthem Of The Sun, Happy Trails en After Bathing at Baxter's'.

avatar van WoNa
5,0
Na het overlijden van Paul Kantner heb ik deze plaat een paar weken iedere avond gedraaid tijdens het koken. Tegelijkertijd heerlijk mee staan zingen. Typisch zo'n plaat waarvan ik de teksten grotendeels ken. Een plaat uit mijn jeugd dus. Bij nieuwe platen gebeurt dat gewoon niet meer. Of ik ze nu zo goed vind als deze of niet.

Eigenlijk ben ik een uitzonderlijk verdiepte relatie aangegaan met "Baxter's". Het aantal sterren is dan ook met een 1/2 verhoogd. Hierboven heb ik al iets geschreven over de impact van de plaat. Die blijft heel groot. Het is in mijn ogen een van de meest ruige, maar ook diverse platen ooit gemaakt. Veel kon en mocht en de leden zwiepen elkaar op naar uitzonderlijke prestaties, die ze elkaar ook lijken te gunnen.

Op Spotify kwam ik een 11 minuten versie van "Pooneil" tegen, waarin de hele lp wordt samengevat. Zo ontzettend goed.

Het grappige is, dat de twee nummers die ik vroeger altijd oversloeg (vooruit 'Package' is daar te kort voor) ben ik meer gaan waarderen. Ik herken nu 'Spare Chaynge' voor de psychedelische bluesjam die het is. Dus een maximum aantal sterren en eigenlijk meer. "Baxter's" is horse categorie.

Om Kantner en de vijf anderen te eren heb ik een lange recensie geschreven op WoNo Magazine. Die tref je hier aan.

avatar van Droombolus
4,5
Droombolus schreef:
Mijn sentimentele JA fave ....... Ik heb de plaat damaals helemaal aan gort gedraaid....

Vooral de waanzinnige Kaukonen / Casady freak-out Spare Chaynge kon ik geen genoeg van krijgen. Jammergenoeg heeft nou juist dat nummer de tand des tijds het minst goed doorstaan, maar gelukkig misstaat het niet in het totaal plaatje.

Kwa komposities blijft ABAB echter wel wat achter in vergelijking met Surrealistic Pillow, door de rootsy aanpak klinkt die plaat bovendien nog een stuk frisser ..........


Afijn 7 jaar en een MONO vinyltje later ben ik toch op z'n minst 150 graden gedraaid.

De MONO miks van ABAB is veel direkter, het geluid heeft veel meer ballen, geeft je echt het gevoel dat je er bij bent en is daardoor een veel duidelijker opvolger van SP.

De ladingen galm waarmee de SP producer de opnames overgoot schieten me tegenwoordig regelmatig in het verkeerde oorgat en de overduidelijke zwakke broeders ( My Best Friend ( sorry Skippy ) en How Do You Feel ) halen de flow er albumtechnies behoorluk uit dus ABAB staat weer vier bovenaan als mijn fave JA album. Sentimenteel- en odderwijs !

4,5
geplaatst:
Dit klinkt zo herkenbaar sixties dat het bijna té vertrouwd klinkt. De combinatie van folkachtige samenzang, experimenteren met gitaargeluid en feedback, abrupte tempowisselingen en ongrijpbare teksten maakt het haast clichématig, tot je bedenkt dat dit niet de kopie maar de oorsprong is, en bovendien kan het samenspel tussen gitaren, zangers en zangeressen van de Jefferson Airplane je bij tijd en wijle echt laten vliegen, naar duistere en meer hemelse oorden.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:08 uur

geplaatst: vandaag om 20:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.