22-Pistepirkko - Rumble City, LaLa Land (1996)

GEWELDIGE BAND (vooral live ook een MUST om ze te 'aanschouwen') met unieke sound....toch snel deze plaat weer eens opzetten....

Dit is overigens imo hun beste plaat: nrs als 'Wild Billy', 'Just a little bit more', 'Gimme some water' en het ijzersterke 'Coffee Girl' blijven je, 1-maal gehoord, altijd bij.....

Inderdaad een band met een unieke sound, een soort psychedelische garagerock met een goedkoop orgeltje dat me afwisselend aan Telstar en Blondie doet denken en een zanger wiens vriendelijke en bijna kinderlijke stem vreemd contrasteert met de gebroken ritmes en de bizarre wendingen van de nummers. Net als bij de Jon Spencer Blues Explosion denk ik soms dat het allemaal één grote grap is en dat deze jongens ongrijpbaarheid belangrijker vinden dan serieus genomen te worden, maar de sublieme soundscapes van Oo my head (geweldig noise-einde) en Snowy Dave zijn toch van een zodanig niveau dat ik niet echt kan twijfelen aan de toewijding van deze band. Misschien is dat wel het vervreemdende: prachtige sfeermuziek afgewisseld met bubblegum-invloeden (Just a little bit more) en gelardeerd met een stem die je zowel ironisch als smartelijk kunt noemen. De tweede helft van dit album is wel wat minder dan de eerste helft die uit bijna louter hoogtepunten bestaat, maar de afsluiter maakt veel goed.
        Nu eens kijken of we opnieuw ruim tien jaar moeten wachten op een volgend bericht bij deze plaat.