Supergrass - Diamond Hoo Ha (2008)

Supergrass ben ik eigenlijk al een tijdje uit het oog verloren: misschien dat deze nieuwe release daar weer eens verandering in moet brengen. De single is op zich wel aardig dus wie weet sluit ik ze weer in mijn armen

Op het eerste gehoor een plaat met een lekker vet maar toch fris geluid en een heftig zomers positief gevoel. Maar sommige liedjes klinken eerlijk gezegd wel een beetje afgezaagd en er blijft ook eigenlijk maar weinig echt hangen. Gemengde gevoelens dus. Maar ik draag Supergrass een zeer warm hart toe en verwacht dan ook dat deze plaat nog sterk zal groeien. Ik kom hier dan ook terug als ik hem wat vaker heb gedraaid, om uitgebreidere recensie en een stem te kunnen geven. Hoop trouwens dat deze band snel weer eens naar Nederland komt, want hun concerten zijn altijd een groot feest!!

Ik heb niets met die nieuwe White Stripes-sound die ze zich hebben aangemeten. Klinkt deze eerste keer iets te straight through. Ik vond de In It For The Money & Supergrass/X-ray-sound veel een veel leuker dan dit. Alleen Butterfly weet mij nog te eh. plezieren. Als je de single leuk vind is het waarschijnlijk een heel vet album, dat wel. Helaas. Ze waren eens een van m'n favoriete bands >.

Grappig dat je over the White Stripes begint, dat was namelijk inderdaad ook de band waar ik bij de eerste twee nummers van deze plaat direct aan moest denken. Maar ik hou erg van The White Stripes, dus voor mij is dat wel prima.

Ik vind de cover van dit album trouwens erg cool! Het komt immers nog maar erg weinig voor dat een goede band op de voorkant van z'n eigen cd staat. Leuk dus om dat weer eens te doen.

De cover is zeker mooi. Donker sfeertje dat wel bij de sound past.

Maarja de White Stripes heb ik nooit interessant gevonden dus wellicht legt dat ons verschil in mening uit xD

Single Diamond Hoo Ha Man is zeker White Stripes-achtig en dat gaat ook op voor Bad Blood, maar Rebel In You lijkt potverdikkeme haast wel op de bubblegum-rock van de zweedse band The Ark!
When I Needed You vind ik dan weer een typisch Supergrass-nummer alleen niet echt de meest aanstekelijke.
345 is rock optima forma: van dik hout zaagt men planken, maar wel degelijk goed aan te horen (ben ik de enige die het soms naar Queen vind neigen?).
Return of Inspiration is lekker luchtig net als de pop van Rough Knuckles.
Ghost Of A Friend is van het kaliber Kaiser Chiefs en aanverwanten (die toch een beetje de rol van Supergrass hadden overgenomen) en Whisky & Green Tea is dan weer die rock and roll sound vermengd wat kleine snufjes pop.
Outside is mij tot nu toe nog wat te oppervlakkig om in afsluiter Butterfly een prima deuntje af te leveren.
En dan heb je Supergrass zoals ze altijd wel geweest zijn denk ik: leuk, luchtig en zeer vermakelijk. De eerste twee albums blijf ik erg fijn vinden en dat is deze ook wel, alleen zal deze sneller naar de achtergrond treden vrees ik.

Gelukkig heeft Supergrass de elektische gitaar weer ontdekt (deze was op Road To Rouen vrijwel verdrongen naar de achtergrond). Ook op de laatste tour werden grote hits op akoustische gitaar gespeeld of op half tempo afgewerkt. Misschien lag het aan het ontbreken van drummer Danny Goffey die het tempo altijd weet op te krikken, of misschien zat Supergrass er een beetje doorheen. Ik ging diezelfde avond met een raar gevoel naar huis of ik net het laatste optreden van mijn eens meest favoriete bands had gezien.
Ik ben nooit echt een fan geweest van de singles. Diamond Hoo Ha Man en Bad Blood zijn prima nummers maar missen tot enige diepgang. De echte kunstwerken zijn juist de nummers die niet gekozen worden tot single.
Supergrass is terug en hoe!

Geen nieuwe cd à la Road to Rouen? Spijtig, want ik vond die eigenlijk het beste dat Supergrass al gemaakt heeft.

Toch wel benieuwd naar dit album. Eerste single Diamand Hoo Ha Man vind ik wel ok, hun tweede single Bad Blood is tof. Toch vind ik het jammer dat niet weer zo'n sound hebben genomen als op het In It for the Money en/of Supergrass album. Ach we zullen zien.

En idd Laura Roud to Rouen was erg sterk.

die clip van bad blood is zeker vet, deze ga ik zeker aanschaffen!

Met het laatste stukje ben ik het helemaal eens....een leuk album, maar zeker geen memorabele come back. Overigens vind ik die White Stripes vergelijking wat ver gezocht. 3.5*

Vergezocht? Het openingsnummer klinkt bijna als een parodie op The White Stripes.

En dat is precies mijn probleem met deze plaat. In eerste instantie was ik wel enthousiast, maar bij nadere beluistering openbaart dit album zich als een zeepbel. Echt bij élke track bekruipt mij het gevoel dat ze lang om de tafel heen hebben gezeten om te bespreken hoe ze het nu weer willen laten klinken. 'Een stukje Bowie? Beetje Roxy Music? etc.'

Al met al komt dit album zeer 'bedacht' op mij over. En een beetje een gefoceerde poging om weer jong te willen klinken. Natuurlijk was Road To Rouen niet zo geniaal als de eerste 3 platen, maar het kwam tenminste wel integer over en het bevatte gewoon heel mooie songs, niets meer en niets minder. Een band die op een zeer waardige manier ouder aan het worden was.

Life On Other Planets was tot nu toe mijn minst favoriete Supergrass-plaat, omdat ik daar ook al vond dat ze de ontwikkeling die in hun eerste 3 platen zat onderbraken om weer 'jong' te willen klinken (terwijl ze met de derde plaat, overigens naar mijn idee hun meesterwerk, juist volwassen aan het worden waren), maar vergeleken met Diamond Hoo Ha klinkt die plaat tenminste nog écht fris en onstuimig en vol met ideeen.

Natuurlijk is Supergrass nooit een heel vernieuwende band geweest, ze hebben wel degelijk altijd een heel eigen sound gehad. Het lijkt wel alsof ze op dit nieuwe album hun spoor helemaal zijn kwijt geraakt. Het klinkt allemaal zo armoedig! Ik word er gewoon treurig van.

Ik hoop dat ze op een volgende plaat gewoon weer proberen prachtliedjes als Moving en St. Petersburg te schrijven, in plaats van zo hulpeloos stoer te doen. Dit is gewoon ver onder hun niveau.

Een '3' voor een album van een band dat met al hun andere platen bij mij een '5' haalde (behalve LOOP dat ik beoordeel met een 4.5)

Een hele slechte parodie dan. Ken echt alle Stripes albums binnenstebuiten, maar dacht nou niet echt...hé dit nummer is net The White Stripes.

Moeten ze, net als I am Kloot, maar stoppen zeker....?

Laat ik vooropstellen dat ik de eerste 2 albums van Supergrass topalbums vind en rest middelmatig. Dit album is ook middelmatig, maar wel voldoende en zal ik net zoals de overige albums na een half jaar niet meer luisteren.

Dat fuzzy gitaargeluid, stampende bluesritme, manier van praatschreeuwzingen. Dat is toch hélemaal White Stripes, of ben ik nou gek?


Ik hoop niet dat ik hier de reputatie krijg van iemand die platen afbrandt waar anderen enthousiast over zijn. Ik wil niet overkomen als een zuurpruim. Maar inderdaad komen er de laatste tijd best vaak albums uit waar ik erg benieuwd naar ben, omdat ik de bands in principe een zeer warm hart toedraag, maar die dan gewoon erg tegen blijken vallen.

Ik vind Diamond Hoo Ha een veel sterkere plaat dan de nieuwe I Am Kloot, maar I Am Kloot was naar mijn idee al langer 'downhill' aan het gaan, terwijl Supergrass mij eigenlijk nooit echt heeft weten teleur te stellen. Ik vond Road To Rouen zelfs een grote revelatie na het voor hun doen iets zwakkere (maar nog steeds verre van teleurstellende) Life On Other Planets, en het beloofde naar mijn idee veel goeds voor de toekomst. Maar ik geloof echter dat Supergrass nog steeds veel mooie muziek in zich heeft, dus stoppen moeten ze zeker niet. Wel mogen ze naar mijn idee af van het idee dat ze jeugdige muziek moeten maken, ze zijn naar mijn idee hier niet meer zo geloofwaardig in. Zeker omdat ze juist in de meer 'volwassen' songs van hun laatste plaat en de self-titled naar mijn idee op hun sterkst zijn, in dit punt van hun carriere dan. De energie van de eerste 2 albums moet je niet proberen terug te halen, dat is gewoon ongeevenaard. Dat was echt hun absolute kracht van dat moment, maar nu moeten ze verder.


Ik denk dat dit het enige Supergrass-album is dat ik niet veel meer uit de kast zal trekken. Voor de rest heb ik iets met ál hun albums. Maar de self-titled is mijn favoriet; tijdloos meesterwerk! En Road To Rouen is ook nog steeds zeer genietbaar.

Ik vind de White Stripes toch veel hoekiger, rauwer en praatschreeuwzingeriger dan wat ik hier hoor. Maar om hier geen ellenlange discussie van te maken. Ieder intepreteert het op zijn eigen manier.

Klaarblijkelijk ben jij toch een grotere Supergrass fan dan wat ik ben.
Heb bij Supergrass altijd het gevoel gehad dat er een enorme potentie in zit, maar die is er na de eerste 2 albums nooit meer uitgekomen. Ik vind namelijk Rouen echt een k*talbum.

Anyway wij hebben een aantal raakvlakken qua bands, maar in feite verschillen onze smaken behoorlijk.

Mooi gezegd! Dat denk ik ook.

Ik geniet echt van it album. Butterfly is absoluut mijn favourite nummer.
Ben niet goed genoeg bekend met het vorige werk om een uitgebreide analyse erop na te houden. Hoor hier Bowie in en zelfs Midlake op de een of andere manier.

Zeer degelijke plaat! In begin is het inderdaad wat wennen, want het klinkt allemaal zo gewoontjes.
Maar na meerdere luisterbeurten moet ik toch zeggen dat dit album zijn werk doet. De albumhoes is echt prachtig.....

Dacht dat ze zouden stoppen? Benieuwd wat dit is...

Beetje gebeurd met dit bandje.

Dan vind ik 3,5* nog veel als je het een middelmatig album vind. En I Am Kloot is helemaal niet gestopt , sterker nog, hun laatste cd komt toch gewoon in de winkels te liggen binnenkort, bovendien een flinke tour komt er aan met als voorprogramma ferraby lionheart, check zijn cd!

Middelmatig is, absoluut gezien, misschien niet het goede woord maar relatief wel. In vergelijking met hun eerste 2 albums vind ik dit middelmatig. In vergelijking met heel veel troep van andere bands vind ik dit een prima album.
Ik weet ook wel dat Kloot niet uit elkaar is....die laatste CD kan ik al dromen. Dit was onderdeel van een eerdere discussie die ik met hem had.

Was waarschijnlijk iets te blij! Naar een flitsende start moet ik bekennen dat ik snel was uitgekeken op dit album.

Was benieuwd waar mee de heren na Road To Ruin op de proppen zouden komen...... zouden ze op de ingetogen sound van Road To Ruin door gaan...????/
Nou gelukkig hebben ze dat niet gedaan en is de electrische gitaar weer waar hij hoort (prominent aanwezig) op dit album dat voor de rest een lekkere vertrouwde sound laat horen..... Niets nieuws onder de zon maar wel degelijke rock zoals we zijn gewend van Supergrass.....

Het klinkt allemaal zo bekend...
Maar toch wel goed!

degelijk en geroutineerd, maar niets nieuws. dat stelt toch teleur na Road to Rouen. of je nu wel of geen fan was van dat album, het gaf de hoop op verdere ontwikkeling van de band.

Vanwege de lage waardering hier op Musicmeter had ik dit album tot nu toe links laten liggen. Hoe fout kan je zitten? Na beluistering heb ik toch het idee dat een aantal mensen het album maar één of twee keer hebben gedraaid. Dit is namelijk echt een erg lekker rock/pop album. De electrische gitaar is inderdaad volop aanwezig en klinkt erg fijn. En eigenlijk was ik in eerste instantie juist benieuwd naar dit album vanwege de voorganger het oh zo mooie Road To Rouen. De heren blijken zowel mooie pop als goede rock te kunnen maken.

Ze knallen er gelijk in met Diamond Hoo Ha Man en Bad Blood, 2 heerlijke catchy rock nummers, waarbij de titelsong eruit springt. Het wordt gevolgd door het pop/rock pareltje Rebel In You, wat je kan blijven draaien. When I Need You is wat rustiger, maar een mooi gelaagd nummer. 345 is oh zo catchy, heerlijk rock 'n roll nummertje zeg! Side A van het album kan je ijzersterke rock ('n roll) noemen.

Op het relaxte The Return Of... valt de saxofoon op. Rough Knuckles is zowaar een meer funky nummer met een mooi refrein en een geweldige synthesizer. Ghost of a Friend gaat ook terug in de tijd en klinkt lekker seventies, een beetje Roxy Music achtig. Whiskey & Green Tea (at the KGB) blijft in diezelfde Roxy sfeer hangen, mooi nummer.
Het album eindigt met 2 echte melodieuze Supergrass rocknummers. Het slotnummer Butterfly is de uitschieter, mooie melodieën met een prachtig orgeltje eronder. Wat een goed nummer!

Side B van Diamond Hoo Ha gaat dus deels terug in de tijd qua sound en is mooi gelardeerd met allerlei instrumenten. Twee verschillende kanten op 1 album die samen toch één mooi geheel vormen. En een aantal echt fantastische nummers: Diamond Hoo Ha Man, Rebel In You, 345, Rough Knuckles & Butterfly. Een absolute aanrader!

Ruim 1,5 jaar verder en dit album valt toch wat minder dan eerst. Het is en blijft een heel aardig pop/rock album, maar echt bijzonder vind ik het niet meer.