Stolen Babies - There Be Squabbles Ahead (2006)

Cirque du Soleil + Rocky Horror Show = There Be Squabbles Ahead

Stolen Babies brengt zogenaamde 'Dark Cabaret', een muzikale mengelmoes die inspiratie put uit de Vaudeville en dan vooral de freak shows. Ze staan op het podium in een soort Goth outfit, combineren accordeon met death metal, electro met ska, en doen je fantasie op hol slaan door beelden op te roepen van horrorfilms die plaatsgrijpen in circussen, inclusief op hol slaande paardenmolens.

Een ander terugkerend thema is DID: 'Dissociative Identity Disorder' oftewel het hebben van meerdere persoonlijkheden. Dit wordt onder andere uitgedrukt in de ambivalente (vrouwelijke) zang. Het ene moment poeslief, het andere moment schreeuwend als een op hol geslagen patient van een psychiatrische instelling. Niet iedereen zal daarvoor te vinden zijn, maar de momenten waarop de overgang tussen beide stemgeluiden gebeurd zijn heerlijk om te beluisteren.

Het album begint met luidende kerkklokken, waarna een aanzwellend orgeltje en kort daarna stevige drums de toon zetten voor "Spill!", een nummer met staccoto riffs en afwisselend cleane en scream zang. Niet het beste nummer van de plaat, maar door het hoge tempo wel een goede manier om in de sfeer te komen.

Meteen daarna komt "Awful fall", dat is opgebouwd rond een wel erg aanstekelijke basriff. De voornamelijk cleane zang vertelt (denk ik) een verhaal over een dame van lichte zeden die meedoet aan een soort sm-ritueel. "Filistata" is vernoemd naar de gelijknamige spin: Crawling all over / behind ears and behind words. Ook "A Year of Judges" heeft zo'n verslavende baslijn, en een Cobainesque refrein. Drie toppers op een rijtje.

Hierna komen twee mindere nummers. "So Close" heeft een sterke elektronische inslag inclusief four-to-the-floor drumriff, terwijl "Tablescrap" met de zware drums meer metal georienteerd is. Geen van beide slechte nummers, maar niet echt beklijvend.

"Swint? Or Slude?" is een heerlijk instrumentaal intermezzo, met een melancholisch kermisriedeltje als thema dat het tweede deel van het album inluidt.

Wederom een gespierde opening in "Mind Your Eyes". Hier is duidelijk te horen waarom The Dillinger Escape Plan bij drummer Gil Sharone kwam aankloppen om hun album Ire Works te voorzien van percussie.

Zoals dat dan gaat bij experimentele groepen, is het simpele popliedje "Lifeless" eigenlijk het beste nummer van het album. Rustige melodie, prachtige instrumentatie (dat klokkenspel ) en zangeres Dominique Persi die laat zien tot wat ze in staat is. Niet representatief voor hun repertoire, maar wel zeer mooi.

Met "Tall Tales" gaat Stolen Babies weer de zwaar-metaal toer op. Best aardig, maar eruit springen doet het niet, evenmin als het lichtjes bombastische "Push Button".

"Gathering Fingers" is het sluitstuk van het DID-thema, waarin de twee persoonlijkheden elkaar lijken te bekampen.

Definitief afsluiten gebeurt met "The Button Has Been Pushed", een upbeat fillertje dat je uitgeleide doet uit het aangenaam gestoorde universum van Stolen Babies.

De nummers volgen elkaar snel op, en omdat er vaak voor een abrupt einde geopteerd werd, zelfs wat te snel. Verder staat de absurditeit van de muziek in schril contrast met de simpele songstructuur die bij overal gebruikt werd. Het is wel een erg goed album, maar het had nog wat beter gekund.

Update bij mijn vorig bericht. Het is zelfs veel beter dan ik oorspronkelijk had verwacht. Ik vind het zelfs heerlijk. De door mij eerder aangehaalde nummers blijf ik de toppertjes vinden, maar ik hoor de rest ook graag. Voor de rest verwijs ik naar de uitgebreide bespreking van collega Gajarigon en het wordt een groep wiens toekomstige werkjes ik zelf in het oog zal houden. Nu en dan moet ik wel denken aan Diablo Swing Orchestra - The Butcher's Ballroom (2006), een gelijkaardige inzending uit de eerste ronde van onze topic. Ik ben toch nog flexibeler dan ik dacht.

Stolen Babies maakt een geflipte mix van verschillende soorten stijlen. zo hoor je het wat hardere werk in een nummer als Spill!, maar ook "pop' in een nummer als So Close. Verbazingwekkend genoeg werkt het ook nog! Door de vele afwisseling zit er eigenlijk voor iedereen wel wat tussen, daarbij heeft het genoeg rustpunten om jezelf weer even op te laden voor de volgende uitbarsting. Ja dit is leuk gedaan!