Zimmers Hole - When You Were Shouting at the Devil... We Were in League with Satan (2008)

Eindelijk maar toch!! Het wachten heeft mij wat dat betreft te lang geduurd. Hij is volwassener als zijn voorganger Legion Of Flames, maar heeft nog genoeg puberale flauwekul aan boord om nog echt te kunnen spreken van Zimmer's Hole.
Toch mis ik nog de verwijzingen naar andere nummers. Zo waren op LOF nog wat verwijzingen naar bands als Nazareth (Sodomanaz en This Flight Tonight), Metallica (Napster, Napster, where's the cash that I've been after) en ga zo maar door. Das op zich dus jammer, want die humor mocht ik graag van deze band horen. Nu moeten we het doen, met een aankondiging over analfabetisme door iemand die zelf ook niet kan lezen, worden we getrakteerd op een spugende en kwijlende mondharpspeler in Devil's Mouth en worden we op weg geholpen met motorgeronk. Als we dan het nummer Flight of the Knight Bat uitdiepen, kom ik tot de voorbarige conclusie dat deze band een nummer heeft geschreven voor de nieuwe Batman film die deze zomer gaat verschijnen... De Joker lacht er in mee en tekstueel komt het ook nog eens overeen met deze bat-guy... Goed Album dus toch, ook al mis ik de onderbroeken lol.... Cheerz! The Hole is the Law, so have some coleslaw!

Dit is absoluut vette shit! Het drumwerk van voormalig-fan-tegenwoordig-bandlid Gene Hoglan is werkelijk fenomenaal (kan het ook anders?) Dit houdt dus in dat de band nu bijna volledig gelijk is aan Strapping Young Lad, afgezien van Devin Townsend (die zich overigens wel met de productie bemoeid heeft).
De plaat is nog wat harder, nog wat strakker en nog wat beter geproduceerd dan zijn voorganger, en wat mij betreft dus gewoon nog iets beter.
Humor zit er nog genoeg in, het is alleen misschien iets subtieler. Met verwijzingen naar Motley Crue (titel) en de briljante zin: 'Exodus was fucking right: all the posers must die!' Kortom de mannen zijn true-er dan true metal en dat zal je weten ook! Paardegetrappel, motorgeronk, demonen-geluiden, alles wat cliche is in metal komt voorbij, maar dan op zeer overtuigende wijze. Naar men zegt zijn er plannen om een headline tour door Europa te doen. Kom maar op, ik ben van de partij!

Brute muur van metal met een dikke knipoog. Het is haast jammer dat de teksten zo belachelijk zijn, want de superstrakke en moddervette sound van de band is allesbehalve. Geweldige zanger ook. Het heeft inderdaad wel iets weg van Strapping Young Lad, ook wat betreft kwaliteit.

Mötley Crüe en Venom...

Deze duivelse grap is zeer geslaagd. Lekkere Thrash Metal met prettige Gene Hoglan drums en een opgefokte zanger. De sound lijkt wel op Strapping Young Lad, maar het draait hier natuurlijk om humor en de knipogen naar andere bands. De titel is al geniaal en een nummer als We Rule The Fucking Land link ik aan Metallica (Creeping Death). Verder denk bij Flight Of The Knight Bat aan Deep Purple - Flight Of The Rat(?) en 1312 wellicht naar Prince (3121)? Een grappige CD dus met vette Thrash.

Eerste luisterbeurt positief het klinkt al een stuk meer op echt 'songs' gebaseerd dan de twee voorgangers, die uit enkel songs van vaak 1 of 2 minuten bestonden.
Meer muziek en minder rare grappen vooral, wat niet wegneemt dat de muziek nog steeds een gezonde van humor uitademt. Daarnaast steekt het kwalitatief ook nog eens goed in elkaar, vooral de drumpartijen zijn retestrak.. maar ja wat wil je ook met een Gene Hogland als timmeraar.
cijfer volgt

3*tje. Humor is zeker geslaagd, maar het werkt toch niet helemaal in de vorm van fatsoenlijk opgebouwde metal songs. Geef mij maar gewoon de spontane Zimmer's Hole van Bound by Fire en Legion of Flames.

Zimmer's Hole brengt op dit album een zeer goede mix van stevige heavy metal met een flinke dosis humor en dat pakt zeer goed uit! Mede door de goede songwriting van de band, de zeer goede zanger, het drumwerk en de afwisseling maken dit album erg genietbaar.
Neem een nummer als Hair Doesn't Grow On Steel, dat is gewoon een dikke knipoog naar Manowar.
Genietbaar ja! Of het houdbaar is? Dat zal de tijd leren.

Deze week het Metal Album van de Week.

Hier vind ik echt helemaal niets aan.. Het is in de eerste plaats al niet bepaald mijn soort metal, en ik begrijp wel dat het humoristisch bedoeld is, maar in dat opzet slaagt men zelden naar mijn gevoel. De zanger gilt soms als een speenvarken, maar het merendeel van de tijd zingt hij zoals zoveel heavy metalzangers dat doen. Ik vind eigenlijk alleen de mondharmonica in 'Devil's Mouth' geslaagd.. Zegt genoeg, toch?

1 ster

een 1? zelfs als je het niet goed vind, kan je best waardering hebben voor de songs. En die hoge uithalen zijn juist gaaf

Nou, een 1 is misschien wat overdreven, zie ik nu zelf ook in. Ik ben de plaat nog eens aan het beluisteren, en sommige nummers zijn toch degelijk. Ik verhoog naar 2 sterren.

Ik vind het wel aardig. De band neemt heel metalland op de hak, maar ik krijg niet alles mee. Heavy metal en thrashmetal lees ik, maar in de basis doet het mij een beetje aan Helloween denken. Er wordt natuurlijk ook black/death-metal gespeeld in What's My Name... Evil! en In League with Satan.
Hair Doesn't Grow On Steel vind ik inderdaad goed geslaagd en de opener hakt er goed in.

Na een keer of drie ben ik hier wel klaar mee, maar de band slaagt voor het grootste deel in zijn doelen. De nummers luisteren ook goed weg en zijn eigenlijk eerder kwalitatief dan grappig.

Album 137 in totaal, album 26 en tevens laatste inzending in ronde vier van Het Metal Album van de Week, waarop één van mijn helden meespeelt, de geweldige en – letterlijk en figuurlijk – imposante drummer Mr. Gene Hoglan (luistertip: de legendarische groep Dark Angel).

Als Gene Hoglan op de vellen mept en de double bass ontketent, dan weet je dat het geweldig vooruit zal gaan, geen subtiliteiten maar snel en supervettig drumwerk, dit wordt al meteen duidelijk vanaf de opener waarvan de teksten ook voor een glimlach zorgen. Je mag dit niet te ernstig nemen, het is grappen en grollen maar dan met een donderende thrash groep op de achtergrond. Je moet tegen een duwtje kunnen want de teksten van Fista Corps zijn ranzig. Ze zijn ook slim genoeg geweest om dit album niet te lang te maken, het bewaart de superstrakke intensiteit. De laatste twee nummers staan enkel op de Europese versie, het is maar dat je het weet.

Ik word overweldigd door de fantastische opener, ik vervolledig mijn podium met Devil’s Mouth en Hair Doesn't Grow on Steel (wat een titel en heel Manowar). The Vowel Song en Fuck My Aching Tits vind ik eerder flauw. Gene Hoglan is een beer van een vent maar een pracht van een drummer. Ik vind dit album een aangename en verrassende luisterervaring.

Nog steeds genietbaar dus

Gewoon een lekkere strakke plaat.