Atomic - Boom Boom (2003)
mijn stem
8 stemmen
0
geplaatst: 17 januari 2011, 19:00 uur
Atomic – Boom Boom
Een album dat aangeraden werd door Lukk0 in het fantastische ‘’Review-Album van de Week!’’-Topic. Een Scandinavisch jazz album wat erg word ondergewaardeerd.
Nou wou ik eigenlijk een ander album recenseren van wat Lukk0 ons allemaal gaf maar ik wou me maar weer eens gaan verdiepen in de jazz.
Dit is het eerste jazz album wat ik review en dat ga ik toch anders aanpakken dan ik normaal doe met mijn nummer voor nummerstructuur.
Al bij de eerste klanken hoor je dat dit free-jazz is. Buiten de lijntjes als een peuter op de peuterspeelzaal maar ook weer niet te ver daar buiten. Het blijft nog altijd een tekening en zo gaat dat ook op dit album. Toner Från Förr gaat niet te ver buiten de lijntjes en blijft netjes gecomponeerd. Boom Boom is dan ook duidelijk gestructureerde free-jazz, oog voor detail en gevoel maar nog steeds ruimte voor eigen interpretatie. Het is allemaal wel knap wat ik hoor maar het mist gevoel. Er zit duidelijk passie en plezier in hun spel maar ik ben toch van de down-tempo jazz. Het is fijn gemusiceerd maar daar blijft het ook wel bij. Boom Boom is een nummer wat duidelijk structuur heeft maar waar ook vrij geïmproviseerd word in de sax solo. Hierdoor is het geheel mooi met de snelle bas en de heerlijke typische jazz drumschema.
Het krabbelt zich allemaal voort met luxe solo’s zonder dat het me echt raakt. Waar andere free-jazz albums als Ornette Coleman, Ascension en Spirit of Eden (totaal anders ik weet het) me wel raakten weet deze dat niet te doen. Een nummer als Praeludium spreekt me ook totaal niet aan. Het drumgeluid boeit me niks, en wordt wat gepingeld op de bas, de saxofoon zit maar wat te blèren, jammer maar echt een bagger nummer. Cleaning the Dome en Feets from Above zijn wel erg sterk. Rustiger, gevoeliger, meer structuur en meer emotie. De betere jazz van Atomic als ik het zo mag zeggen. Cleaning the Dome is weliswaar wat sneller als zijn voorganger het is nog steeds sterk. Dit is weer echte free-jazz. Mooi pianospel en goede sax solo’s die mij meer aanspreken dan de eerste 3 nummers. Er zit wat meer zwoel in.
Re-Lee is wat gepriegel wat zeker niet hinderlijk is om naar te luisteren maar ook niet zeer hoogstaand. Maar dan komen we toch bij een schijnbaar mooi nummer, met een rustige bassolo beginnen is bijna altijd mooi, toch? Ik word ook zeker niet teleurgesteld door het nummer. Het klinkt als 1 grote improviseer trip en zo wil ik ook wel vermaakt worden. 1 van de sterkere nummers van dit album. Hyper is gewoon ook weer een improviseer jam wat zeker goed gecomponeerd klinkt maar waar het me nergens wil pakken.
En dan maar even een regel overslaan voor het prijsnummer: De fantastische Radiohead-cover Pyramid Song. Hier is emotie te horen. Prachtige saxofoon geluiden. Mooi ondersteund door piano, bas en de rustige drums. Het is prachtig, ontroerend zelfs. Waar het album mij op korte ogenblikken soms eventjes wist te pakken pakt dit nummer mij helemaal. Het zuigt je als het ware in het oude Egypte. Zo’n sfeer heeft het. Je kijkt gehypnotiseerd toe hoe de nieuwe Farao zijn onderdanen hard laat werken voor het nieuwe kunstwerk, een bekroning op zijn leven, een piramide. Prachtig nummer en ook zeker een prachtige cover.
Al met al geef ik dit album 3*. Dat komt omdat er toch nog 1 hoogtepunt is en een drietal aardige tot sterke nummers en 2 hele zwakke nummers. Het album wat je mij had aangeraden van Studio vind ik wel erg goed en zal ik nog wel proberen te reviewen.
Al met al geen geslaagde jazz-review. Ik was liever positief geweest maar de meeste jazz albums bevallen mij wel. Ik ben in ieder geval niet krankjorum van dit album geworden
Een album dat aangeraden werd door Lukk0 in het fantastische ‘’Review-Album van de Week!’’-Topic. Een Scandinavisch jazz album wat erg word ondergewaardeerd.
Nou wou ik eigenlijk een ander album recenseren van wat Lukk0 ons allemaal gaf maar ik wou me maar weer eens gaan verdiepen in de jazz.
Dit is het eerste jazz album wat ik review en dat ga ik toch anders aanpakken dan ik normaal doe met mijn nummer voor nummerstructuur.
Al bij de eerste klanken hoor je dat dit free-jazz is. Buiten de lijntjes als een peuter op de peuterspeelzaal maar ook weer niet te ver daar buiten. Het blijft nog altijd een tekening en zo gaat dat ook op dit album. Toner Från Förr gaat niet te ver buiten de lijntjes en blijft netjes gecomponeerd. Boom Boom is dan ook duidelijk gestructureerde free-jazz, oog voor detail en gevoel maar nog steeds ruimte voor eigen interpretatie. Het is allemaal wel knap wat ik hoor maar het mist gevoel. Er zit duidelijk passie en plezier in hun spel maar ik ben toch van de down-tempo jazz. Het is fijn gemusiceerd maar daar blijft het ook wel bij. Boom Boom is een nummer wat duidelijk structuur heeft maar waar ook vrij geïmproviseerd word in de sax solo. Hierdoor is het geheel mooi met de snelle bas en de heerlijke typische jazz drumschema.
Het krabbelt zich allemaal voort met luxe solo’s zonder dat het me echt raakt. Waar andere free-jazz albums als Ornette Coleman, Ascension en Spirit of Eden (totaal anders ik weet het) me wel raakten weet deze dat niet te doen. Een nummer als Praeludium spreekt me ook totaal niet aan. Het drumgeluid boeit me niks, en wordt wat gepingeld op de bas, de saxofoon zit maar wat te blèren, jammer maar echt een bagger nummer. Cleaning the Dome en Feets from Above zijn wel erg sterk. Rustiger, gevoeliger, meer structuur en meer emotie. De betere jazz van Atomic als ik het zo mag zeggen. Cleaning the Dome is weliswaar wat sneller als zijn voorganger het is nog steeds sterk. Dit is weer echte free-jazz. Mooi pianospel en goede sax solo’s die mij meer aanspreken dan de eerste 3 nummers. Er zit wat meer zwoel in.
Re-Lee is wat gepriegel wat zeker niet hinderlijk is om naar te luisteren maar ook niet zeer hoogstaand. Maar dan komen we toch bij een schijnbaar mooi nummer, met een rustige bassolo beginnen is bijna altijd mooi, toch? Ik word ook zeker niet teleurgesteld door het nummer. Het klinkt als 1 grote improviseer trip en zo wil ik ook wel vermaakt worden. 1 van de sterkere nummers van dit album. Hyper is gewoon ook weer een improviseer jam wat zeker goed gecomponeerd klinkt maar waar het me nergens wil pakken.
En dan maar even een regel overslaan voor het prijsnummer: De fantastische Radiohead-cover Pyramid Song. Hier is emotie te horen. Prachtige saxofoon geluiden. Mooi ondersteund door piano, bas en de rustige drums. Het is prachtig, ontroerend zelfs. Waar het album mij op korte ogenblikken soms eventjes wist te pakken pakt dit nummer mij helemaal. Het zuigt je als het ware in het oude Egypte. Zo’n sfeer heeft het. Je kijkt gehypnotiseerd toe hoe de nieuwe Farao zijn onderdanen hard laat werken voor het nieuwe kunstwerk, een bekroning op zijn leven, een piramide. Prachtig nummer en ook zeker een prachtige cover.
Al met al geef ik dit album 3*. Dat komt omdat er toch nog 1 hoogtepunt is en een drietal aardige tot sterke nummers en 2 hele zwakke nummers. Het album wat je mij had aangeraden van Studio vind ik wel erg goed en zal ik nog wel proberen te reviewen.
Al met al geen geslaagde jazz-review. Ik was liever positief geweest maar de meeste jazz albums bevallen mij wel. Ik ben in ieder geval niet krankjorum van dit album geworden
0
geplaatst: 3 maart 2015, 16:09 uur
De opener is sfeervol en best goed maar het echte ‘handen-uit-de-mouwen’ - werk komt pas in het volgende nummer. Het geeft alvast een voorteken dat dit geen hoogenergetische plaat gaat worden.
'Boom Boom' zit er pal op. Dit is helemaal mijn ding. De piano geeft mee ondersteuning (met een besmettelijk riff'je) aan de ophitsende ritmesectie terwijl de blazers synchroon het thema construeren. Het tempo houdt goed stand met een door mij geliefde spiraalbeweging die je als luisteraar helemaal in de muziek trekt. Het is belangrijk om dit stuk op hoog volume af te spelen om genoeg ondergedompeld te worden in de geluidsmassa. De touwtjes gaan losser naarmate de tijd vordert. Een plotse draai brengt ons bij een trompetsolo van Broo. De situatie wordt steeds heviger en krijgt veel punch. Nilssen-Love met diens cymbalen en ook zijn collega's pikken hier gretig op in (heerlijk stukje). De rollen worden opnieuw verdeeld, deze keer met de saxofoon in het vizier. Uiteindelijk keert de beginsituatie terug, dat het nummer doet eindigen met een krachtig en gestructureerd slot. Een knap nummer dat me benieuwd maakt om de andere versies hiervan (op The Bikini Tapes) te beluisteren.
Het daaropvolgende nummer 'Feets From Above' is compositorisch minder sterk. Vooral Magnus Broo weet me niet helemaal overtuigen met zijn romantisch-aandoende escapade.
In ‘Praeludium’ horen we het kwintet in ballade stijl, met Ljungkvist op klarinet die voor de nodige melancholie zorgt. Hier vervult Wiik opnieuw een uitstekende rol door het nummer een kleurrijk tintje mee te geven. De inbreng van Håvard Wiik is eigenlijk overal fascinerend en essentieel voor het frisse geluid van de groep. Hij holt van her en der en pookt alles en iedereen op. Soms spreekt hij in zijn eentje tot de fantasie, dan zit hij mee met de ritmesectie de koperklanken op de hielen en vervolgens torent hij bovenaan de blazers uit. En dat alles, immer met die rijkheid aan klanken, kronkels en wendingen.
De drie solisten Ljungkvist, Broo en Wiik laten in 'Alla Dansar Samba Till Tyst Musik' prachtige stukken horen. Dit is voor mij het tweede hoogtepunt van de cd. De bas geeft (net als in ‘Boom Boom’) een stevig voetstuk aan het geheel. Ingebrigt Håker Flaten is een echte kameleon die zich in eender welke setting kan aanpassen. Hij is een plantrekker: van hardere powertrio's als The Thing naar rustige duetten (het album ‘Elise’) en deze hedendaags-traditionele jazz. Zijn versterker had misschien nog iets luider gemogen om meer op te vallen. Uitstekend nummer, geworteld in de Zuiders-klinkende jazz.
Een hyper kinetische Wiik aan de toetsen in het voorlaatste nummer. Deze track start wat te braaf naar mijn inzien (een overdosis aan mooi samenspel?) maar barst gelukkig lekker los in’t midden met de pianist die grillig woelt over zijn klavier. Het originele Radiohead nummer ken ik eerlijk gezegd niet, waardoor ik allicht een dimensie mis. Niettemin een mooie uitvoering en doet me wat denken aan de lyrische muziek van Angles.
Moest ik nu carte blanche krijgen om als producer een kwintet samen te stellen uit The Vandermark 5 en Atomic, zou ik in dit kwintet vervangen: Jep Bishop met Broo en Tim Daisy in plaats van PNL. Ben toch wel benieuwd wat dat zou geven! Nilssen-Love past beter in de hardere improv naar mijn gevoel. In deze (soberdere/subtiele) setting kan een Daisy (met V5 als bewijs) volgens mij nog meer betekenen. Ik ben daarom ook benieuwd wat die nieuwe drummer (op Lucidity) gaat verrichten.
Misschien had ik nog net op iets meer hardbop nummers en georganiseerde chaos gerekend zoals op hun album Theater Tilters. Maar ik begrijp zeker je enthousiasme, The Scientist!
'Boom Boom' zit er pal op. Dit is helemaal mijn ding. De piano geeft mee ondersteuning (met een besmettelijk riff'je) aan de ophitsende ritmesectie terwijl de blazers synchroon het thema construeren. Het tempo houdt goed stand met een door mij geliefde spiraalbeweging die je als luisteraar helemaal in de muziek trekt. Het is belangrijk om dit stuk op hoog volume af te spelen om genoeg ondergedompeld te worden in de geluidsmassa. De touwtjes gaan losser naarmate de tijd vordert. Een plotse draai brengt ons bij een trompetsolo van Broo. De situatie wordt steeds heviger en krijgt veel punch. Nilssen-Love met diens cymbalen en ook zijn collega's pikken hier gretig op in (heerlijk stukje). De rollen worden opnieuw verdeeld, deze keer met de saxofoon in het vizier. Uiteindelijk keert de beginsituatie terug, dat het nummer doet eindigen met een krachtig en gestructureerd slot. Een knap nummer dat me benieuwd maakt om de andere versies hiervan (op The Bikini Tapes) te beluisteren.
Het daaropvolgende nummer 'Feets From Above' is compositorisch minder sterk. Vooral Magnus Broo weet me niet helemaal overtuigen met zijn romantisch-aandoende escapade.
In ‘Praeludium’ horen we het kwintet in ballade stijl, met Ljungkvist op klarinet die voor de nodige melancholie zorgt. Hier vervult Wiik opnieuw een uitstekende rol door het nummer een kleurrijk tintje mee te geven. De inbreng van Håvard Wiik is eigenlijk overal fascinerend en essentieel voor het frisse geluid van de groep. Hij holt van her en der en pookt alles en iedereen op. Soms spreekt hij in zijn eentje tot de fantasie, dan zit hij mee met de ritmesectie de koperklanken op de hielen en vervolgens torent hij bovenaan de blazers uit. En dat alles, immer met die rijkheid aan klanken, kronkels en wendingen.
De drie solisten Ljungkvist, Broo en Wiik laten in 'Alla Dansar Samba Till Tyst Musik' prachtige stukken horen. Dit is voor mij het tweede hoogtepunt van de cd. De bas geeft (net als in ‘Boom Boom’) een stevig voetstuk aan het geheel. Ingebrigt Håker Flaten is een echte kameleon die zich in eender welke setting kan aanpassen. Hij is een plantrekker: van hardere powertrio's als The Thing naar rustige duetten (het album ‘Elise’) en deze hedendaags-traditionele jazz. Zijn versterker had misschien nog iets luider gemogen om meer op te vallen. Uitstekend nummer, geworteld in de Zuiders-klinkende jazz.
Een hyper kinetische Wiik aan de toetsen in het voorlaatste nummer. Deze track start wat te braaf naar mijn inzien (een overdosis aan mooi samenspel?) maar barst gelukkig lekker los in’t midden met de pianist die grillig woelt over zijn klavier. Het originele Radiohead nummer ken ik eerlijk gezegd niet, waardoor ik allicht een dimensie mis. Niettemin een mooie uitvoering en doet me wat denken aan de lyrische muziek van Angles.
Moest ik nu carte blanche krijgen om als producer een kwintet samen te stellen uit The Vandermark 5 en Atomic, zou ik in dit kwintet vervangen: Jep Bishop met Broo en Tim Daisy in plaats van PNL. Ben toch wel benieuwd wat dat zou geven! Nilssen-Love past beter in de hardere improv naar mijn gevoel. In deze (soberdere/subtiele) setting kan een Daisy (met V5 als bewijs) volgens mij nog meer betekenen. Ik ben daarom ook benieuwd wat die nieuwe drummer (op Lucidity) gaat verrichten.
Misschien had ik nog net op iets meer hardbop nummers en georganiseerde chaos gerekend zoals op hun album Theater Tilters. Maar ik begrijp zeker je enthousiasme, The Scientist!
* denotes required fields.
* denotes required fields.