The Triffids - Beautiful Waste and Other Songs (2008)

Drie oude EP's van de Triffids samengeveegd op een CD : goeie actie.

The Triffids uit Perth, Australie (waarschijnlijk de meest geisoleerde stad op aarde) werden ooit geacht heel groot te worden. Deze drie EP's zijn nog opgenomen in Sidney, daarna verhuisde de band naar London. En waar zijn ze geeindigd ? Net als hun platen beek de mate van succes wisselvallig ; Bassist Martin P Casey heeft uiteindelijk een vaste stek gevonden bij The Bad Seeds van mede-australier Nick Cave, dus voor hem kwam de verwachting uit. Lead-zanger David McComb is na de succesvolle implantatie van een ruilhart uiteindelijk overleden aan de gevolgen van een ogenschijnlijk niet al te ernstig verkeersongeval. Da's wreed ... Godzijdank is de muziek van z'n band er nog.

Raining Pleasure is de EP met de meest memorabele songs, met als hoogtepunt natuurlijk de live-favoriet Property is Condemned. Met de tweede EP Lawson Square Infirmary was ik helemaal niet bekend, maar hij bevalt wel redelijk. Qua geluid doet ie wat denken aan In The Pines : een folky en ontspannen geluid zij het af en toe wat melig. Bij Fields of Glass is die meligheid volledig afwezig, dit zijn de Triffids zoals ik ze het meest waardeerde: spooky, zweterig en opgejaagd. Buitengewoon verhelderend als je in de liner-notes terugleest waar dat freaky geluid ineens vandaan kwam.

Twee geweldige EP's: raining pleasure & vooral field of glass! Geniaal en meeslepend! De song 'field of glass' heeft een psychotisch sfeertje, die men terugvindt bij bv. the Doors (The End, Riders on the storm). De lawson square EP klinkt echter als een stel boerekinkels, die eens een gitaar ter hand nemen. Op de lawson square EP staat echter één uitzondering: het geweldige "Mercy"...

Eens Field of Glass is een geniaal nummer. Dramatisch als een zware thunderstorm

Alleen al het feit dat deze 3 EP's + 2 B-kantjes + 1 vroege single op een CD zijn verzameld (en dan ook nog met zulke keurige annotatie) verdient eigenlijk de hoogste waardering. De muziek zelf is natuurlijk enigszins wisselvallig, zoals te verwachten valt bij een songschrijver en een band die op zoek zijn naar hun eigen stem en waarvan de ontwikkeling dankzij de verhuizing naar één van de centra van de popmuziek in een stroomversnelling is gekomen, maar op de beste momenten kan deze muziek moeiteloos mee met de hoogtepunten die hierna zouden komen (met name Born Sandy devotional en Calenture). In tegenstelling tot vele andere gebruikers hier vind ik zelf het veelgeprezen Field of glass een enigszins gekunsteld en daardoor gemankeerd experiment, en de meligheid van de Lawson Square infirmary-nummers bevalt me niet zo, maar bijna de hele Raining pleasure-EP (tracks 1 t/m 7), de twee overige nummers van Field of glass (14 en 15) en de laatste drie sympathieke nummers maken hier toch een plaat van die ik als "herboren" Triffids-liefhebber niet zou willen missen.