Agalloch - The White EP (2008)

Hiervan worden er maar 2000 gemaakt. Had de kans om er eentje te bestellen maar vond de prijs (30$ denk ik dat het was) toch wat te veel.

Ja dat is wat erg veel. Dat word op een andere manier verkrijgen dan maar.

Als je wilt kan ik je helpen

Geen idee waar je 'm had willen kopen, maar op de officiele verkoopplek (vendlus.com) was de cd maar 10 dollar, en is nu inmiddels uitverkocht.

De plaat is inmiddels ook al op i-net verschenen, waardoor ik 'm nu al een keer of 10 heb gehoord en ik geleidelijk tot de conclusie komt dat deze plaat, naast Nest's Trail of the Unwary (waar Agalloch zanger Haughm een bijdrage aan leverde), toch wel de beste neofolk plaat is die ik ken.

waarschijnlijk best een goeie folk plaat, maar ik mis heel erg hun black vocalen, die er altijd zo goed in pasten.

Die zouden hier juist totaal misplaatst zijn, want dit is alles behalve een gebruikelijke Agalloch plaat.

Rustige neofolk muziek met pantheistische thema's en dan gaan grunten? Mwah..

Klopt denk ik. Daarom bevalt ie me tot nu toe iets minder. Ik ben in voor vernieuwing, maar hier zit helemaal geen metal meer in.

Dat klopt.

Agalloch vernieuwt inderdaad erg graag, zo zie je dat hun 3 albums totaal verschillend zijn, maar toch de Agalloch touch hebben.

Met Ep's neemt de band vaak een nog veel grotere stap en experimenteert er op los, en schuwt daarbij gelukkig niet om uit het metal wereldje te stappen. - Het is wennen, maar een plaat die niet pretendeert metal te zijn is heel moeilijk te beoordelen met een "metal-visie".

Met de dollar als 1 euro = 1,5 dollar valt dat zeer goed mee hoor!

Heb 'm "gepindakaast" Prachtige plaat! Sowilo Rune is echt heel erg mooi. Veel kalmer dan Ashes, maar net zo mooi.4 *, en kan nog groeien... Soms lijkt dit erg op Godspeed You! Black Emperor! Een aanrader voor iedereen die van post rock houdt!

toch wel weer een bijzonder sfeervol tussendoortje van deze topband, op naar een nieuw volledig album. klasse.

Ik vind dit echt een heel fijn plaatje. Ik heb nergens echt een gevoel van "wow dit is echt fantastisch" maar dat is niet altijd nodig in muziek. Het draait gewoon fijn weg en heeft een lekker sfeertje.

Mee eens, een heel lekker plaatje dit. De sfeer die ze neerzetten bevalt me ook prima. Inderdaad wel een beetje een stijlbreuk met hun voorgaande werk, en geen metal...maar is dat zo erg? Ik vergelijk deze EP wel eens met het album Damnation van Opeth. Dat was ook een soort van stijlbreuk/geen metal, maar wat mij betreft wel het beste album van die band (maar dat zal niet iedereen met me eens zijn ) Nou wil ik niet zeggen dat ik dit het beste album van Agalloch vind, maar als eenmalig uitstapje (het is ook "maar" een EP natuurlijk) vind ik deze plaat erg goed. Maar toch, voor de volgende full-length wel graag weer wat meer de metalen kant op, heren van Agalloch

Echt een erg lekkere plaat, met een akoestische gitaar als basis. Ben dan ook gek op metal bands die regelmatig de akoest. erbij pakken, deze EP staat er vol mee. Gelukkig gebruikt de zanger weer zijn ver reikende stem op het nummer Pantheist, dan met die trommels eronder, pràchtig!!

Heeft iemand hier eigenlijk ook echt The Wicker Man (1973) gezien?

Ik vind de plaat erdoor zelfs nog mooier.

Ik hoorde de sound clips ook voorbij komen ja, laat gelijk dat horror gevoel weer bovenkomen.

Normaal gesproken vind ik 't één van de meest tergende en amateuristische vormen van "sfeer" creeeren, maar Agalloch doet 't altijd op een manier waarvan ik 't gevoel krijg, juist, dat heeft nou een toegevoegde waarde. - Denk ook aan de sound clips van The Seventh Seal en Fando Y Lis op The Mantle.

Op deze plaat doen ze 't nog een stapje verder, wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n Ep, en vormen ze bijna een alternatieve soundtrack voor die film.

Met de film in gedachte krijg je inderdaad dat vreemde "horror" gevoel weer terwijl, net zoals in de film, de muziek juist 't tegenovergestelde klinkt. Lekker rustig.

Pantheist, één van de mooiste nummers die ik ooit gehoord heb. Wát een sfeer! De war drums die door de kamer galmen, de stem die tot aan de horizon reikt..

Totaal anders dan wat ik nog maar van Agalloch ken (The Mantle), maar met een groot gemeenschappelijk kenmerk: dat gevoel, die sfeer. Ik vind het magisch en een plaat voor 's avonds, niet omdat het slaapverwekkend zou zijn, maar omdat het mij een gevoel van totale rust en ontspanning bezorgt. Dus dit is neo folk, niet dat de naam van het beestje zo belangrijk is, maar het bevalt me wel. Pantheist vind ik hier ook zo uitspringen boven de andere puike nummers.
De hoeveelste ben ik nu om het woord sfeer te gebruiken bij deze EP?

Ik had begrepen dat de nummers op deze EP zogenaamde leftovers waren van de nog te verschijnen nieuwe plaat, maar dat is inmiddels al een behoorlijke poos geleden.
Waar blijft dan de nieuwe Aggaloch?

Zou dit jaar uitkomen, maar ik begreep dat die ook voornamelijk uit leftovers zal bestaan..

Voor leftovers vormt dit Ep'tje toch een verdomd lekker geheel. Het is duidelijk geen Jesu's Pale Sketches, die écht alleen bestaat uit random nummers die niet op hun oude platen thuishoorde.

Dit is echt gerangschikt, en als het ware gemaakt tot een geheel. - Als dat zo bij het nieuwe album ook is, heb ik daar allerminst moeite mee.

Waar The Mantle mij na al die tijd nog steeds niet kan bekoren, is dit album des te beter.
Een prachtig ingetogen album dat een sfeer weet te zetten van hier tot Tokyo en terug. Donker is het beste woord, maar wel sfeervol donker. De pianopartijen voeren de boventoon en ik persoonlijk vind dat wel zo prettig.
Ik las dat het een album met leftovers van voorgaande albums was, maar ik merk er bitter weinig van om heel eerlijk te zijn. De nummers passen bij elkaar en lopen in een zekere mate ook in elkaar over. Het is een geheel, iets wat ik knap vind, wanneer een EP alleen maar uit leftovers bestaat.

Meest geniale moment op de EP is misschien wel het laatste stuk van Sowilo Rune, waar een man begint te praten. Het hele nummer is heerlijk ingetogen, om vervolgens tot perfectie te komen met een beschouwend stukje. Dit gaat door in Summerisle Reprise, waar de man nog een keer iets verteld.
Dit is eigenlijk wel het meest typerende stukje van het album. Het straalt namelijk een moment van reflectie uit. Bij het luisteren kom je tot rust en denk je na, over van alles. Wat is er nu mis gegaan, wat ging er goed? Even een pas op de plaats en even een heroverweging, dat straalt dit album uit.

Ik vergelijk dit album met Damnation van Opeth. Het is een rustpunt in het oeuvre van de bands. Maar waar bij Opeth mijn voorkeur gaat naar een album als Blackwater Park, waarbij toch de grunts overheersen, is dit hier niet het geval. De grunts van Agalloch hebben me nooit kunnen bekoren, en onder andere door de afwezigheid daarvan op deze plaat, komt een prachtig stukje muziek naar boven drijven.

4*

Dat zijn stukjes uit "The Wickerman", die vaak tussen Christopher Lee en wijlen Edward Woodward gaan. Niet voor niks heet het nummer "Summerisle Reprise", ook een duidelijke hint naar de film.



Zou ik niet doen. Opeth had een duidelijk doel met hun Damnation/Deliverance release, hun meest extreme en meest rustige vorm op te zoeken, en Agalloch maakt met hun Ep's een duidelijk andere statement: Het is absoluut niet representatief voor de band zelf, daarom ook dat de Ep's altijd schaars zijn, en puur voor de liefhebbers.

Ik ben het ermee eens dat Agalloch in zo'n Ep nog weleens hun allerbeste kant laten zien.

Mooi is dit. Heel mooi. Heel wat anders dan hun langspelers. Agalloch is een unieke band in mijn ogen. Ze willen niet te bekend worden, zeggen ze in een interview, omdat ze hun eigen zin willen doen. Dat ze in Hongarije een paar shows willen gaan spelen, zonder dat een manager dat in twijfel trekt. Voor mijn part hebben ze groot gelijk. Wat kan ik zeggen over deze EP? Een halfuur genieten van het prachtige landschap dat wordt neergezet. Muziek die zich verheft tot pure kunst.