0
geplaatst: 21 november 2009, 11:44 uur
Waar The Mantle mij na al die tijd nog steeds niet kan bekoren, is dit album des te beter.
Een prachtig ingetogen album dat een sfeer weet te zetten van hier tot Tokyo en terug. Donker is het beste woord, maar wel sfeervol donker. De pianopartijen voeren de boventoon en ik persoonlijk vind dat wel zo prettig.
Ik las dat het een album met leftovers van voorgaande albums was, maar ik merk er bitter weinig van om heel eerlijk te zijn. De nummers passen bij elkaar en lopen in een zekere mate ook in elkaar over. Het is een geheel, iets wat ik knap vind, wanneer een EP alleen maar uit leftovers bestaat.
Meest geniale moment op de EP is misschien wel het laatste stuk van Sowilo Rune, waar een man begint te praten. Het hele nummer is heerlijk ingetogen, om vervolgens tot perfectie te komen met een beschouwend stukje. Dit gaat door in Summerisle Reprise, waar de man nog een keer iets verteld.
Dit is eigenlijk wel het meest typerende stukje van het album. Het straalt namelijk een moment van reflectie uit. Bij het luisteren kom je tot rust en denk je na, over van alles. Wat is er nu mis gegaan, wat ging er goed? Even een pas op de plaats en even een heroverweging, dat straalt dit album uit.
Ik vergelijk dit album met Damnation van Opeth. Het is een rustpunt in het oeuvre van de bands. Maar waar bij Opeth mijn voorkeur gaat naar een album als Blackwater Park, waarbij toch de grunts overheersen, is dit hier niet het geval. De grunts van Agalloch hebben me nooit kunnen bekoren, en onder andere door de afwezigheid daarvan op deze plaat, komt een prachtig stukje muziek naar boven drijven.
4*
Een prachtig ingetogen album dat een sfeer weet te zetten van hier tot Tokyo en terug. Donker is het beste woord, maar wel sfeervol donker. De pianopartijen voeren de boventoon en ik persoonlijk vind dat wel zo prettig.
Ik las dat het een album met leftovers van voorgaande albums was, maar ik merk er bitter weinig van om heel eerlijk te zijn. De nummers passen bij elkaar en lopen in een zekere mate ook in elkaar over. Het is een geheel, iets wat ik knap vind, wanneer een EP alleen maar uit leftovers bestaat.
Meest geniale moment op de EP is misschien wel het laatste stuk van Sowilo Rune, waar een man begint te praten. Het hele nummer is heerlijk ingetogen, om vervolgens tot perfectie te komen met een beschouwend stukje. Dit gaat door in Summerisle Reprise, waar de man nog een keer iets verteld.
Dit is eigenlijk wel het meest typerende stukje van het album. Het straalt namelijk een moment van reflectie uit. Bij het luisteren kom je tot rust en denk je na, over van alles. Wat is er nu mis gegaan, wat ging er goed? Even een pas op de plaats en even een heroverweging, dat straalt dit album uit.
Ik vergelijk dit album met Damnation van Opeth. Het is een rustpunt in het oeuvre van de bands. Maar waar bij Opeth mijn voorkeur gaat naar een album als Blackwater Park, waarbij toch de grunts overheersen, is dit hier niet het geval. De grunts van Agalloch hebben me nooit kunnen bekoren, en onder andere door de afwezigheid daarvan op deze plaat, komt een prachtig stukje muziek naar boven drijven.
4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.