Duncan Browne - Streets of Fire (1979)

De opvolger van zijn klassieker: Wild Places.

En dat is te horen. De cd begint met het verschrikkelijk goede nummer Fauvette. Telkens als ik dit nummer beluister, hoor ik het gitaarwerk van Mark Knopfler (althans dat lijkt zo). Schitterend gedaan met een mystiek zoals alleen Duncan Brown dat kon neerzetten.

American Heartbeat lijkt daarintegen weer teveel op Wild Places, en daar is eigenlijk helemaal niets mis mee. Fallen angel vind ik het matigste nummer van de gehele cd.

Nina Morena is het enige instrumentale nummer. Deze lijkt dan weer een kopie van Samurai (voorgaande cd Wild places) en dat is een compliment.

Mensen die de de elpee /cd Wild places hebben (cd = moeilijk te vinden) kunnen met een gerust hart man's laatste studio-album kopen.

3-sterren voor deze cd.

deze kan niet tippen aan de wild places lp.

Hallo Joko,

Je hebt gelijk. Wild Places (WP) is een klasse lp/cd. Indien ik de keuze zou moeten hebben tussen WP en deze cd, koos ik ook voor WP.
Maar er is een duidelijke overlap tussen beide cd's.

Minder krachtig als WP, maar wel het duidelijke en heerlijk Duncan Browne-geluid.
Herkenbaar uit alle soorten muziek die tot op heden op deze aardkloot ronddwalen.

Recent terug in de cd-single kast gesprongen. Daar vond ik de vernieuwde versie van wild places (uit 1996).
Op deze cd-single staan namelijk 4 nummer:
Wild places '96
Fauvette
American heartbeat
Wild places original version.

Grappig toch dat juist deze nummers op de cd-single staan.
Waarom dan geen nummers van de cd Wild places???

Ik heb ooit eens voor drie euro de CD-versie van The Wild Places op de kop getikt. Een zogeheten 'twofer' met op dezelfde CD dit album, al geloof ik dat er één nummer van ontbreekt, anders zou de muziek niet op een schijfje van tachtig minuten hebben gepast.

Het maakt in elk geval een vergelijking van deze twee albums goed mogelijk, en dan ben ik met de vorige schrijvers eens: Wild Places is de betere van de twee, al vissen ze allebei in dezelfde muzikale vijver en zijn ze dus goed na elkaar te beluisteren.

De muziek ligt in het verlengde van de single: vrij lange nummers met flinke instrumentale passages, soms een beetje prog-achtig en andere keren weer een beetje jazzy. Maar er spelen dan ook muzikale grootheden op mee, zoals Tony Hymas (keyboards - Ph.D, Jeff Beck), John Giblin (bas - Simple Minds) en Simon Phillips (drums - Toto, Mike Oldfield en een heleboel anderen).

Ik heb deze lp net beluisterd en ik vind hem beter dan 'wild places ? Misschien moet ik WP nog eens beluisteren ? Wild places blijft natuurlijk het bekenste en beste nummer van Duncan brown,maar deze lp is zeer goed ! Deze duncan Browne klinkt heel mistiek en is heel mooi !
Beste nummers zijn (mijn bescheiden mening) Fuavette, streets of fire,nina morena en het instrumentale cancion de cuna

Ik denk dat het toch Wild Places '91 moet zijn ipv '96

Jaren later kom ik nog eens met een reactie.... ehhhm... Nina Morena instrumentaal? Wat is er mis met jouw versie van dit album?

Op oude berichten reageren is kennelijk bon ton bij deze plaat. Nou, dan doe ik ook een duit in het zakje.Ik heb die cd inmiddels ook en verkeerde in dezelfde veronderstelling, maar het lijkt erop dat het laatste nummer (Cancion de Cuna) op de cd achter het titelnummer aan geperst is.

Wat een heerlijke plaat van deze helaas veel te vroeg, in 1993, overleden artiest. Ik heb deze Streets on Fire op LP, die prima afgemixt is, ruimtelijk en sfeervol. Alles is mooi in balans. Ik draai deze plaat nog zeer regelmatig en deze verveelt nooit, vandaar krijgt deze plaat van mij de volle score, 5 sterren dus.

M.i. een veel beter album dan the Wild Places. Net zo;n pareltje als Metro ( titelloos album)

Mee eens. De band is nog meer naar elkaar toegegroeid.

Na jaren weer eens op de tafel gelegd en mijn hemel wat heb ik mezelf toch al die tijd te kort gedaan, zeg!
Fantastische plaat dit. En klinkt ook nog eens prachtig van vinyl. Vind alle nummers bijna even fraai. Sfeervol, melancholisch en soms een beetje dromerig. Strijdt samen met zijn illustere en veel bekendere voorganger als zijnde Browne’s beste album.