PJ Harvey - Is This Desire? (1998)

mijn stem
3,91
255 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Island

  1. Angelene (3:34)
  2. The Sky Lit Up (1:53)
  3. The Wind (4:01)
  4. My Beautiful Leah (2:00)
  5. A Perfect Day Elise (3:06)
  6. Catherine (4:05)
  7. Electric Light (3:04)
  8. The Garden (4:13)
  9. Joy (3:40)
  10. The River (4:53)
  11. No Girl So Sweet (2:46)
  12. Is This Desire? (3:25)
totale tijdsduur: 40:40
30 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Rayaccos
4,5
0
Een bijzonder album, best wel rauw en in eerste instantie moeilijk om doorheen te komen maar naar een aantal weken oefenen ontdekte ik dat de meeste liedjes uitermate goed in elkaar zitten. Verschillende hoogtepunten staan er op dit album.

avatar van Pauluzz de BK
 
0
I love: A Perfect Day Elise. weinig informatief dit maar wilde het even kwijt (nu op staan namelijk.)

4,0
0
Zowel "Angelene" als "Is This Desire?" kan ik maar beter niet horen als ik in een emotionele bui ben.

Geen idee waarom ik deze prachtplaat maar op 3.5* had staan.

5,0
0
Prachtig teksten over mensen die de weg kwijt zijn. De muziek schetst een perfect decor voor de verhalen die PJ vertelt. Zo word je meegenomen in de grove gebroken bassline van My beautiful leah, het gefluister van The wind, het onheilspellende pianogepingel van The garden).

Echt heel mooi allemaal!

avatar van OldRottenhat
4,0
0
Wat dachten jullie van het nummer Catherine? Duisterder dan dat kan het niet! Geweldig!

avatar van herman
4,5
0
Ik luister hem nu voor het eerst in tijden, naar aanleiding van dit topic. PJ Harvey is een artieste die ik altijd erg kan waarderen (zowel haar bijzondere uitstraling als haar mooie muziek), maar wiens albums ik eigenlijk amper luister. En als ik dat eens doe - zoals nu - vraag ik me af waarom eigenlijk. Meer dan To Bring You My Love - mijn kennismaking met PJ en het enige andere album van PJ dat ik goed ken - is dit een ontzettend intrigerende plaat. Met haar verhaaltjes over vrouwen die zich in de schaduwzijde van het leven bevinden, komt ze op mij wat over als een soort vrouwelijke Tom Waits, ook al vanwege haar donkere, rauwe - maar bovenal fantastische! - stemgeluid.

Een nadeel van dit album vind ik wel de korte duur van veel nummers. Vaak wordt er al vrij snel een sinister sfeertje neergezet, waar ik zelf vervolgens makkelijk in mee wordt getrokken, maar na twee of drie minuten staat het volgende liedje alweer op het programma. Meestal is er dan ook sprake van een rigoreuze verandering; trage en bijna gesproken of gefluisterde nummers wisselen stevige, bijna punky (The Sky Lit Up) op, waardoor het moeilijk is echt meegesleept te worden door het geheel.

Mijn favorieten:
*De opener, het sober voorgedragen Angelene, dat wordt gezongen vanuit het perspectief van een prostituee. "I've heard there's joy untold", zingt ze.
*The Wind Blows, waarin PJ Harvey ons fluisterend vertelt over Catherine. Het is opvallend dat PJ - zeker op de eerste 4 a 5 nummers - steeds weer op een andere manier gebruikt. Praten, voordragen, zingen, schreeuwen, krijsen, fluisteren, ze doet het allemaal.
*A Perfect Day Elise, een nummer dat ik misschien wel te vaak gehoord heb (het was een grote hit op Kink destijds) en eigenlijk liever buiten de context van deze plaat hoor.
*The Garden is wat mij betreft het mooiste nummer: zo ontzettend laidback, maar niet op een ontspannende manier: "there is trouble... taking place". Het nummer heeft een haast triphop-achtige feel (doet me denken aan de wat emotionelere nummers van Tricky's Pre-Millenium Tension) en wordt door pas echt hemels door een subtiele pianopartij en - alweer - PJ's stem.
*The River is een ballad, met een mooie trompet erin. Zwoel, maar vooral droevig. Misschien zelfs wel begrafenismateriaal. Kippenvel.

3,0
0
Een beetje een rommelplaat, net als 'Uh huh her'. 'Angelene' blijft een prachtig nummer, de rest luister ik eigenlijk niet meer (niet interessant genoeg).

 
0
tip_of.yourstar
geplaatst:
Prachtplaat. M'n eerst PJ trouwens. Hèt hoogtepunt is volgens mij het prachtige 'The River'. Daarnaast vind ik 'A Perfect Day Elise', 'The Wind' en 'The Garden' ook heel sterk.

'Is this Desire?' is voor mij alvast een uiterst aangename kennismaking met mevrouw Harvey. Ik ben benieuwd naar haar andere albums, die ik mij zeker en vast ga aanschaffen.

4,5*

avatar van Zachary Glass
4,0
0
herman schreef:
PJ Harvey is een artieste die ik altijd erg kan waarderen (zowel haar bijzondere uitstraling als haar mooie muziek),


Ik heb in het verleden al 'ns gewag gemaakt van mijn sympathie voor het fenomeen PJ Harvey. Zoals herman reeds schreef: de waaier van emoties die ze tentoon spreidt is immens voor popmaatstaven.

Ik kan me herinneren dat ik als zeventienjarige hier niet al te veel mee aankon; weg waren de balorige, plompe rockers als "Rid Of Me" of de trage, tergend slepende scheermesnummers zoals "To Bring You My Love".

Er was de wel hit "A Perfect Day Elise" waarin la Harvey zo verleidelijk "Ah-oh" zingt naar het einde van dat nummer, en me daarmee wist te verleiden tot ongedurige trappelen met mijn voeten (ja, die stem van Harvey mag er verdorie wezen met haar o-zo krolse uithalen ).

Nu ik de laatste dagen startte ik een bescheiden PJ Harvey-revival op voor mezelf. Van de extreem directe langspeler "Rid Of Me", over het door zo mij veelvuldig beluisterde "To Bring You My Love" tot het uitgekristalliseerde "Stories from the city, stories from the sea".

Dit product bevat verraderlijke lieve nummers, waarbij je in eerste instantie meehumt met de melodie ("Angeline") - maar die nummers blijken bij nadere beluistering veelduidig. Logisch dat ik niet meteen vatte als zeventienjarige dus

Zou het toevallig zijn dat er op de achterkant van de ceedee zich een foto bevindt van een vuurtoren? Ik denk het niet

avatar van bertus99
2,0
0
Ik ken Harvey vooral van Stories from the city.......Die ben ik na veel luisteren erg gaan waarderen, een mooie rockplaat. Daarna ging ik verder grasduinen in haar werk en ben tot nu toe gekomen tot Oh huh her en is this desire. Beide vielen me zwaar tegen. Helemaal niet de mooie melodieuze muziek van Stories, maar sombere, sommigen noemen het liever duistere klanken met vrij weinig melodie, soms meer klankcomposities met gefluister of geschreeuw. Sorry, niet zo mijn ding dus deze cd. Of er naast Stories nog interessant soortgelijk werk van haar bestaat, da's dus mijn vraag hierbij

avatar van itchy
3,5
0
Misschien kan je To Bring You My Love nog proberen, maar Stories... is wel verreweg haar makkelijkst toegankelijke plaat.

avatar van bertus99
2,0
0
Dan zal ik Stories waarschijnlijk ook haar beste plaat blijven vinden. Ik hou nu eenmaal van enigszins prettig luisterbare muziek en niet van weliswaar eigenzinnige maar niet echt aangenaam klinkende experimenten

avatar van beaster1256
3,5
0
onze koningin van onderland maakt geen slechte platen !!!

de ene keer zalft ze de andere keer loeit ze je omver maar altijd gaat het om emotie's en dat hebben we nodig of niet ???

avatar van Madjack71
4,0
0
Dit album samen met Rid of Me gehaald, ivm de verjaardag van platenlabel Islands.
Deze Is This Desire heeft mijn voorkeur t.o.v Rid of Me. Ik vind dat deze meer gevarieerd is en de nummers beter uitgewerkt. Dit album kan mij over de gehele linie boeien, juist door de relatieve rustige (duistere) nummers, af te wisselen met (melodieuze) electro bombast.
Angelene behoort tot de mooiste nummers van dit album, samen met The Wind (sterk sfeertje zet PJ daar neer) en de andere namennummers als A Perfect Day Elise en Catherine. The River is prachtig gedaan en zo wil ik nog wel langer verblijven in de smalle schoot van PJ. Weinig Joy te bemerken op dit album, maar dit is dan ook geen; Walking on Sunshine van Katherina and the Waves.
PJ put uit de krochten van haar ziel en de torment die gevoelens van eenzaamheid, lust en verlangen met zich mee kan brengen.
Kan mij ook vinden in wat herman zegt. Bij meerdere nummers kom je er net in en dan is het al weer afgelopen, terwijl het voor mij dan nog wel even mag voortduren. Misschien komt er van mevrouw Harvey ook nog wel eens een Kid PJ uit.

avatar van Wickerman
4,5
0
Eén woord: prachtig!

avatar van nognooit
4,5
1
Mijn eerste kennismaking met het werk van PJ Harvey.

Ik was zestien jaar en zat behoorlijk niet lekker in mijn vel. Zwaar had ik het in die jaren op de middelbare school.

Als een van de laatste met een walkman was ik genoodzaakt het te doen met de bandjes die ik had. Op een gegeven moment had ik ze allemaal grijs gedraaid en was ik te lui om wat nieuws op te nemen, dus struinde ik de collectie van mijn moeder af. Aan de ene kant stond de Smashing Pumpkins met Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Hun vond ik stoer en wie weet was die PJ Harvey met Is This Desire? ook wel wat.

De eerste keer dat ik het luisterde vond ik het maar een vaag album. Want wat hoor je nou? Ruige, ongepolijste muziek, waarbij een vrouw zingend, fluisterend, gillend sombere teksten ten gehoor brengt.
Al gauw ontdekte ik, dat dat vaak goed samen ging met mijn stemming wanneer ik van het trein station naar huis fietste. Dit album heb ik ook heel toepasselijk vaak tijdens regenbuien beluisterd.

Ondanks dat het over het algemeen een somber album is, kent het album toch een erg divers geluid. De zang alleen al varieert per nummer, maar de nummers verschillen ook enorm in tempo en aanpak. Waar het ene nummer eigenlijk bijna niet meer is dan een harde, bijna monotone, drumcomputer die bromt en giert, klinkt het ander nummer helder en bijna fris met behulp van piano en hoge zang.

Persoonlijk vind ik dit nog steeds haar beste album. Tegelijkertijd is dit ook een van haar minst toegankelijke albums, dus als je Is This Desire? voor het eerst beluisterd wil ik je graag adviseren er de tijd voor te nemen.

 
0
Milestones
geplaatst:
Met voorspong mijn favoriete album van PJ Harvey. De release van dit album liep in 1998 parallel met een groots concert in Vredenburg te Utrecht, waarbij het album grotendeels gespeeld werd. Donker, ingetogen en zwart als de hel. Een lastig en ontoegankelijk album, dat langzaam onder je huid kruipt. Gelijk gebruiker nognooit, ook hier het dringende advies.
Neem vooral de tijd !

avatar van lovegun
5,0
0
Geweldig, dat 'ge-woo' op No Girls So Sweet

avatar van Mindshifter
3,5
0
PJ Harvey doet Portishead. *3,5.

avatar van Amicus
3,5
0
The Garden

avatar van Lexicon Devil
4,5
0
Prachtig album. Waarom kent de hele wereld Madonna wél en PJ Harvey níet?
Ik snap het niet.

Elke keer weer een prachtig album met deze wondervrouw.

 
0
Banjo024
geplaatst:
Huiveringwekkend

avatar van vanson
5,0
0
Polly's donkerste, meest intieme, best geproduceerde, en meest ondergewaardeerde album.

Alles wat PJ Harvey zo aantrekkelijk maakt vind je op dit album in overvloed.

avatar van Kuk
4,5
0
Zo'n album die maanden na aanschaf nog steeds net zo uitdagend klinkt. Dat is zeldzaam en maakt het moment dat PJ mijn oren weer verwend des te fijner. Binnenkort toch eens van een beoordeling voorzien.

 
0
Banjo024
geplaatst:
Een vaste waarde in m'n top 10. Er kleven zoveel herinneringen aan deze plaat maar ik zet hem niet vaak meer op. Het is een van de meest duistere albums die ik ooit gehoord heb.

5,0
0
Ben heel de discografie aan het beluisteren van begin tot einde van PJ Harvey, en damn
Wat een verrassing weer! Zij blijft maar verrassen, naar mijn mening 1 van haar betere zelfs. Muziek die nog lang gaat meegaan

avatar van deric raven
4,5
0
Opener Angelina zou zo een nummer van Patti Smith kunnen zijn; maar bij The Sky Lit Up hoor je weer een Chrissie Hynde van The Pretenders in terug.
Het zouden onderhand odes aan deze twee grootheden kunnen zijn.
Maar PJ Harvey heeft dat niet nodig.
Ondanks dat ik Chrissie Hynde en Patti Smith als artiesten hoog heb zitten, hebben beide nooit zo’n geweldig album als To Bring You My Love afgeleverd.
En dat is heel lang voor mij het eindstation van PJ Harvey geweest.
Een paar jaar eerder zag ik ze op Pinkpop, en maakte ze weinig indruk.
Vervolgens komt ze met een sterk album, waarbij de invloeden van een Nick Cave hoorbaar zijn, met wie ze in dezelfde periode Henry Lee opneemt.
Wel hier en daar een nummer van Polly Jean gehoord, maar daar bleef het voorlopig wel bij.
Totdat ik Bubblegum van Mark Lanegan kocht, en overdonderd werd door het geweldige Hit The City.
Deze vrouw kon nog steeds indruk maken.
Na de sterke twee eerste nummers en het duet met haarzelf op The Wind, gaat het album meer richting de elektronica waarmee Radiohead en vooral Thom Yorke later indruk mee maakt, al kan ik het juist van die band niet altijd hebben.
Die invloed blijft aanwezig, met daarin soms uitstapjes naar het verstilde geluid van de latere Talk Talk (Catherine), het mysterieuze van Portishead (Electric Light) of het broeierige van Massive Attack (The Garden).

avatar van Zwaagje
4,0
0
Mijn favoriete PJ plaat en ik zie dat ik nog niet eens gestemd heb.......

avatar van Cor
4,0
0
Weer een meer dan geslaagd album van La PJ. Het begint een beetje rommelig, maar vanaf 'A Perfect Day Elise' valt alles op zn plaats. Broeierige Massive Attack-achtige uitstapjes, spooky pianospel in het hallucinerende 'The Garden', het prachtig intieme 'The River' en ruisende rock in het eerder genoemde 'Elise'. Ze kan veel en dat laat ze hier horen.

avatar van luigifort
5,0
1
Ook weer een geniaal album, zonder zwak moment!

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.