Steve Hackett - Tribute (2008)

mooi album van Hackett. Het akoestische getokkel wordt enkel wel wat saai op den duur.

ben erg benieuwd naar deze cd, heb altijd gehouden van het getokkel van maestro Hackett

Ik heb zeker waardering voor het wat stevigere werk van Hackett maar dit doet me helemaal niks.

Als je niet van Steve Hackett op de klassieke gitaar houdt dan moet je er zeker niet naar proberen te luisteren, laat staan een oordeel van 1,5 geven omdat je gewoon niet weet waar je het over hebt dan.

Dit is Steve Hackett puur op de klassieke tour. Wie kent niet zijn acoustische medley's tijdens zijn concerten. Hier geen orkest, geen strijkers, geen dwarsfluit van broertje John Hackett maar puur Steve Hackett op de klassieke gitaar en het staat als een huis.

Ik heb ademloos zitten luisteren naar wat de man weer heeft gemaakt. Superknap en erg mooi. Dit bewijst maar weer eens hoe veelzijdig Steve Hackett is en ik vraag me af welke richting Genesis in was gegaan als Steve de band in 1977 niet had verlaten.

Misschien moet je dit inderdaad niet iedere dag draaien maar mooi is het zeker.

Wat een onzin, Running on Empty. Ik bepaal zelf wel waar ik naar luister en waar ik een oordeel over geef en niet jij. Ik vind Steve Hackett meestal wel goed, maar dit niet. dikke 1,5*

Tuurlijk moet je dat zelf bepalen. Het is weer dezelfde discussie echter over het beoordelen van een album in een genre waar je niets mee hebt, namelijk klassiek.

Verder prima hoor. Ik denk dat de echte Hackett liefhebbers zullen smullen van deze plaat.

Wat een dom gezwets. Hoe weet jij dat nou? Je kent me helemaal niet. Ik heb heel veel klassieke muziek thuis.

Tuurlijk. Je hebt gelijk en je houdt nog over ook.

Mooie CD deze, dat staat vast.

Ga gauw eens luisteren, blijkt een ode aan Andres Segovia. Ik dacht eerst hij zal toch niet een of andere poppy klassieke richting op gegaan zijn? Lijkt van niet.

ga daar inderdaad maar niet vanuit

Ben ook groot fan van de klassieke Hackett. Bay of Kings is voor mij een mijlpaal van 12 snaren op een gitaar.
Alles wijst erop dat dit de meest klassieke CD van Hachett is.

Wat een slechte discussie "dynamo d". Ik hoor geen enkel argument waarom deze akoestische CD slecht zou zijn. En om een stuk van Bach en bijvoorbeeld "Clocks" van Spectral Mornings met elkaar te vergelijken is volledig zinloos. 2 totaal afwijkende Muziekstijlen. Het positieve aan Steve is juist dat hij bewezen heeft electronisch en akoestisch te kunnen spelen; daarin is hij vrij uniek.

Als je iets niet leuk of mooi vind dan vind je iets niet leuk of mooi. Als je dan een nog diepgaander argument wilt hebben: Vigil noemt dit wel wat saai getokkel op den duur. En daar ben ik het mee eens. Bovendien ben ik ook niet zo'n Bach-liefhebber.

Duidelijk punt. Ik ga wel degelijk erg genieten van Bach door Hackett. Alles op z'n tijd. Soms een zondagochtend gevoel na de gierende gitaar van zaterdagavond.

Dit is voor de liefhebbers die gitaargetokkel op het hoogste niveau kunnen waarderen. Het klinkt jalours makend. Zo foutloos snel zou ik ook wel wilen kunnen spelen. Helaas weet ik dat nooit te berijken. Wat Hachett kan, zal wel aangeboren zijn als een gave.
Kritiekpunt is dat alle 13 composities dezelfde klankkleur hebben en dat de eigen compositie The Fountain Suite 8 minuten stuurloos blijft. De hoogtepunten zijn de Bach preludes. Weldadig rustgevend.

Het spelen van pianostukken op gitaar schijnen uitermate moeilijk te zijn. Dat is Hackett dus wel toevertrouwd want of je er nou fan van bent of niet deze man kan wat.
Ik heb al meerdere malen naar dit album geluisterd en het blijft verbluffend. Daarnaast kan ik ook of ongestoord doorwerken of juist even lekker rustig aan helemaal niets.

Op zich heeft hij nog een paar echte Klassieke albums uitgebracht als Sketches of Satie (met broer John) en Metamorpheus.
Dat is waarom ik Hackett zo graag beluister, omdat hij het waagt om met gitaar stukken van Satie en Bach te spelen. De één vindt het (een tikkeltje) saai, de ander niet 'waarderen' en ik behoor tot die derde groep die met de ogen dicht uren naar hem kan luisteren.

Het begin (de 3 Bach-stukken) is ietwat zwak in vergelijking met de rest van het album. The Fountain Suite laat horen wat een geweldig gevoel en beheersing hij in het gitaargeluid kan leggen. Bij mij staat nog een extra track op het album (El noy de la mare) en overall is dit zeker 4 sterren waard.

Na een aantal luisterbeurten ben ik het definitief niet met de admin van MuMe eens. Dit genre van Hackett wordt bestempeld als Wereld/Folk, maar het is pure klassieke muziek (zoals ook Momentum, A Midsummer... en Metamorpheus) met zelfs een slag barok. Toch hoop ik nog eens dat er een KlassiekMeter wordt opgezet, want er is zoveel moois in die wereld te beluisteren.

Zomaar wederom een mooie avond met Belgisch Bier (St. Bernardus Abt 12), een brandende open haard en de heerlijke sfeer van deze absoluut grandioze klassieke treffer van Hackett..

Soms pak ik mijn eigen 6-snaar en tokkel wat mee... Mijmer...

Mooie plaat. Ik kan me voorstellen dat men het op den duur wat eentonig kan vinden, maar wel erg knap gespeeld. Lengte is ook rpecies goed.

Wel enige akoestische albums van de maestro in bezit maar deze nog niet. Zo te zien een ode aan zijn favoriete klassieke componisten en niet de minsten ook. Moet aan de andere kant ook weer bekennen dat ik het getokkel van Hackett ook niet zo heel vaak opzet vgl. met zijn fenomenale progbombast. Dat het zijn eigen mood en schoonheid heeft geef ik voor 100% toe uiteraard.

Wat me er dan meteen toe brengt even aan te kaarten waarom dit wel weer op MM mag omdat dit dan pas echt klassiek is. De laatste 2 ''klassieke'' albums van Tony Banks blijken hier namelijk te worden geweerd naar ik vernomen heb.

nou...ik heb heel veel van Steve Hackett gekocht door de jaren heen, daarom heb ik deze ook aangeschaft. Maar meer om de verzameling compleet te krijgen.
Het was ook precies wat ik verwachtte, mooie akoestische stukken. Maar...in tegenstelling tot Bay of Kings of Momentum vind ik dit echt niet zo goed. Sterker nog, het wordt op een gegeven moment zelfs bijzonder saai. Ik mis de bezieldheid in zijn spel. En daarbij, het naspelen van klassieke werken is al door veel andere (betere) klassiek geschoolde gitaristen gedaan, en dat klinkt ook een stuk beter. Nee, ik vind zijn eigen werken veel interessanter.

Er is een nieuwe (remasterd) uitgave van dit album. Een 2015 versie met wat nieuw werk erbij. Zal eens kijken hoe dit toe te voegen is.

Nieuw werk heet 'Through The Trees'.

Genesis News Com [it] / Steve Hackett / Steve Hackett: "Tribute" rereleased with bonus track - genesis-news.com

@Running On Empty: een hele tijd geleden raadde je me aan naar dit album te luisteren. Ik wilde echter de chronologische ontdekkingstocht niet doorbreken en toen viel de Hackett-trein ook even stil. Ik heb intussen de draad weer opgepikt en combineer Steve Hackett van de 21ste eeuw met Elvis Presley uit de jaren '70. Beide projecten lagen stil en lopen nu weer verder. De combinatie van 2 (totaal verschillende) artiesten bevalt me. Nu eens de een en dan weer de ander.
En dan over dit album: een heerlijk rustig album van een van de beste gitaristen die ik ken. Meesterlijk.

Het valt me moeilijk om een favoriet klassiek of akoestisch album van de man te kiezen:
- Bay of Kings (1983)
- Momentum (1988)
- A Midsummer Night's Dream (1997)
- Sketches of Satie (2000)
- Metamorpheus (2005)
- Tribute (2008)
Zijn recentste album ken ik nog niet.

Ik vind ze allen ongeveer even goed. Als ik toch moet kiezen, vallen 'Bay of Kings' en 'Sketches of Satie' eruit en gaat de eerste plaats naar 'A Midsummer Night's Dream' of 'Tribute'. Bij een volgende luisterbeurt kan het weer anders zijn.

Al zijn prog geweld en andere stijlen die hij feilloos lijkt te beheersen daargelaten. Wie draait er nou niet warm voor een klassiek album waar mogelijk de beste gitarist (zeker de meest veelzijdige) ter wereld (in mijn optiek) even zijn akoestische kunsten even gaat demonstreren. Horizons wordt vaak genoemd als voorloper en richtingaangever en is het ongetwijfeld maar vlak ook het into van Blood On The Rooftops niet uit. Live meestal voorafgaande een korte improv die doorgaans veel te kort duurt laat me steeds weer met open mond achter, of ik het nu op BR bekijk, luister op CD or live aanschouw.

Adembenemend is het altijd en ook al is het niet je ding dan nog kan niemand ontkennen dat wat Hackett doet op vooral deze akoestische albums bijzonder knap is en van een enorm hoog niveau getuigd.

Met waardeoordelen als 'saai' of 'herhaling' kan ik vrij weinig.

Deze geen uitzondering.