Roland Van Campenhout - Never Enough (2008)

Een hele mooie cd, admiral freebee deed de productie en dat hoor je.
Aanrader!

Deze prachtige belgische Blues verdient gehoord te worden door een breed publiek. Voor mij is Roland Van Campenhout de Pionier van de Belgische Blues- en Rockmuziek.

Ik treed Harald bij.

Het Voodoo-achtige openingsnummer heet echter niet Hissing O' The EARTH, maar wel Hissing O' The HEATH (hij zingt ook zo lekker the Hissing of the Heath on the HIGHWAY!)

Kijk, ik wil niet de verbeteraar uithangen, maar titels moeten op zijn minst juist ingegeven zijn, toch?

Gisteren CD-voorstelling van Roland met Pieter Jan Desmet gezien in Leuven. FENOMENAAL!!!

Bedankt om de titel van eerste song aan te passen, inderdaad het is Hissing of the Heath... dit blijft een zéér lekker plaatje!

Waauw! Mooi album

Deze Never Enough in huis gehaald zonder er ook maar één noot van te hebben gehoord, en dat gebeurt me niet vaak meer. Met Roland heeft die blinde aankoop eerlijk gezegd weinig te maken want ik ken 's mans werk helemaal niet. Tom Van Laere echter, die achter de knoppen zat, kan bij mij niet veel verkeerd doen en dus heb ik het er maar op gewaagd. Met wisselend succes.
Openen doet Hissing O' The Heath nochtans sensationeel. Waar Rolands hitsigheid verderop dit album al eens vunzig smaakt, is het openingsnummer een broeierige en geile lap muziek. We lijken te zijn vertrokken voor 'n helse, benauwende nachtrit doorheen de stad.
Ook in Midnight Star ligt de dreiging constant op de loer, hoewel Van Campenhout hier al zijn barbaarse grom van in Hissing O' The Heath heeft ingeruild voor het ietwat lieflijkere stemgeluid dat nog (te vaak naar mijn zin) zal terugkomen op Never Enough. Het klamme gevoel is nog niet helemaal verdwenen, maar de klasse van de vorige song wordt niet geëvenaard. De mondharmonica-uithalen van Admiral Freebee weten me te raken, maar doen me al te veel denken aan Van Laeres bijdrage op Homo Erectus van Gorki.
In titeltrack Never Enough zwerft de ziel van Tom Waits rond en het resultaat weet me te bekoren, hoewel het niet door merg en been snijdt.
Male Prostitute, waarop Nina Babet haar intrede doet, is opnieuw 'n mooi akoestisch nummertje, maar jammer genoeg niet onvergetelijk.
Op In My Time is de piano voor het eerst te horen, en dit keer word ik wel oprecht ontroerd door deze drie minuten pure nostalgie. Ook vocaal speelt Roland hier geen rolletje en klinkt hij opvallend openhartig.
Het speelse, jazzy Officer, Kiss Me Please is opnieuw een schot in de roos. Net als in Hissing O' The Heath zorgt de vocale strijd tussen de twee hoofdrolspelers voor vuurwerk.
Die gloed blijft aanwezig tijdens de withete rollercoaster die It All Has To Do With It is, geïnspireerd door A Love Supreme van John Coltrane. Vergelijkbaar met de opener, maar ietsje minder overtuigend.
Fire In The Morning schiet net als In My Time raak en weet te ontsnappen aan het juk van de vrijblijvendheid.
Ook Never Too Soon doet het 'm voor mij, en Freebees mondharmonica raakt de juiste snaar, hoewel ik zou zweren dat ik het al eens vroeger gehoord heb.
Afsluiter Almost Home slaagt niet helemaal in z'n opzet en dan is de duur van meer dan zes minuten geen geschenk.
Deze Never Enough zit voor mij nu op 'n mooie 3,5, maar misschien kan dit album wel nog wat groeien. Van een miskoop kan ik in ieder geval niet spreken. Prima schijfje!

Wat een prachtig album is dit!

Roland weet ook op dit album weer een fantastische sfeer te creëren van begin tot eind.
Een uitschieter? Officer, Kiss Me Please is gewoonweg briljant!

Ik ben al jaren een grote fan van Roland en steeds weer weet hij me te bekoren met z'n nieuwe albums.
Zijn nummers komen zeer vlot over en doen improviserend aan.
De stem van Roland is heerlijk om naar de luisteren en geeft dit album karakter.

Hopelijk zorgt de producing van Tom Van Laere voor wat meer naambekendheid die deze Roland al jarenlang verdient!

5* !

Blijven muziek maken, Roland!

heel mooi album maar Roland's zware accent wanneer hij in het Engels zingt, stoort toch wel een beetje, vind ik... op bepaalde nummers toch ...
Toch een 4* hoor !

Heb deze cd blindelings gekocht vanwege de goeie kritieken. En ik moet zeggen, nog geen seconde spijt van gehad! Hij mocht van mij zelfs een tikkeltje langer duren.

Dit is echt een album van Roland waarop ik zat te wachten, weer lekker bluesy, juist zijn gitaar en hem tesamen. De liedjes vormen echt een mooie geheel, klinkt lekker fris en o zo oprecht.
Ook een pluim voor de productie die door niemand minder is gedaan dan Admiral Freebee.

Als je na het beluisteren van dit album niet onmiddellijk iets anders beluistert, blijft het laatste nummer nog uren in je hoofd verderspelen. En dat is niet onaangenaam, want het is een geweldig nummer.