Roland Van Campenhout - Never Enough (2008)

Deze Never Enough in huis gehaald zonder er ook maar één noot van te hebben gehoord, en dat gebeurt me niet vaak meer. Met Roland heeft die blinde aankoop eerlijk gezegd weinig te maken want ik ken 's mans werk helemaal niet. Tom Van Laere echter, die achter de knoppen zat, kan bij mij niet veel verkeerd doen en dus heb ik het er maar op gewaagd. Met wisselend succes.
Openen doet Hissing O' The Heath nochtans sensationeel. Waar Rolands hitsigheid verderop dit album al eens vunzig smaakt, is het openingsnummer een broeierige en geile lap muziek. We lijken te zijn vertrokken voor 'n helse, benauwende nachtrit doorheen de stad.
Ook in Midnight Star ligt de dreiging constant op de loer, hoewel Van Campenhout hier al zijn barbaarse grom van in Hissing O' The Heath heeft ingeruild voor het ietwat lieflijkere stemgeluid dat nog (te vaak naar mijn zin) zal terugkomen op Never Enough. Het klamme gevoel is nog niet helemaal verdwenen, maar de klasse van de vorige song wordt niet geëvenaard. De mondharmonica-uithalen van Admiral Freebee weten me te raken, maar doen me al te veel denken aan Van Laeres bijdrage op Homo Erectus van Gorki.
In titeltrack Never Enough zwerft de ziel van Tom Waits rond en het resultaat weet me te bekoren, hoewel het niet door merg en been snijdt.
Male Prostitute, waarop Nina Babet haar intrede doet, is opnieuw 'n mooi akoestisch nummertje, maar jammer genoeg niet onvergetelijk.
Op In My Time is de piano voor het eerst te horen, en dit keer word ik wel oprecht ontroerd door deze drie minuten pure nostalgie. Ook vocaal speelt Roland hier geen rolletje en klinkt hij opvallend openhartig.
Het speelse, jazzy Officer, Kiss Me Please is opnieuw een schot in de roos. Net als in Hissing O' The Heath zorgt de vocale strijd tussen de twee hoofdrolspelers voor vuurwerk.
Die gloed blijft aanwezig tijdens de withete rollercoaster die It All Has To Do With It is, geïnspireerd door A Love Supreme van John Coltrane. Vergelijkbaar met de opener, maar ietsje minder overtuigend.
Fire In The Morning schiet net als In My Time raak en weet te ontsnappen aan het juk van de vrijblijvendheid.
Ook Never Too Soon doet het 'm voor mij, en Freebees mondharmonica raakt de juiste snaar, hoewel ik zou zweren dat ik het al eens vroeger gehoord heb.
Afsluiter Almost Home slaagt niet helemaal in z'n opzet en dan is de duur van meer dan zes minuten geen geschenk.
Deze Never Enough zit voor mij nu op 'n mooie 3,5, maar misschien kan dit album wel nog wat groeien. Van een miskoop kan ik in ieder geval niet spreken. Prima schijfje!