Met: McCoy Tyner (piano); Henry Grimes (bas); Roy Haynes (drums)
Het tweede album van Tyner als bandleider pas, en net als de eerste is het een trioplaat. Je kunt je van de toenmalige pianist van John Coltrane voorstellen dat die ook weleens wil spelen zonder getoeter om zich heen. Verder mag het geen verrassing zijn dat het pianospel erg mooi is op deze plaat, en de drummer en de bassist zijn ook erg goede en interessante muzikanten. Vooral de versies van 'Theme For Ernie' en 'Old Devil Moon' zijn erg goed hier.
Verder is het wel een beetje een behaagziek plaatje, waarop de muzikanten hun uitstekende techniek laten horen zonder erg veel risico te nemen in de keuze van het materiaal of de arrangementen. Misschien dat het daarom allemaal nog niet zo heel goed bij me blijft hangen. Met al het fraais dat Tyner nog zou maken, kun je dit moeilijk een essentieel album noemen.