Joe Walsh - You Can't Argue with a Sick Mind (1976)

Bij Joe Walsh - The Best of Joe Walsh (1978):

wanneer zet er iemand zijn live lp op mume, ik kan het niet, maar de lp was zeer goed, en er stond zo'n kristallen bol op de hoes, wie helpt me, weet zelfs de titel niet meer, wacht het schiet me te binnen : you can't argue with a sick mind

machtig mooie titel! wie zet hem op mume?

Net toegevoegd Geweldige live CD die ik altijd graag draai. Joe Walsh op zijn best in prima uitvoeringen van enkele van zijn sterkste nummers. Beetje korte CD dat wel. Misschien eens tijd voor een remaster met extra tracks.

aha , daar hebben we hem , 4 sterren omdat hij te kort is , en inderdaad het wordt echt tijd voor een geremasterde versie met bonus tracks

nogmaals running , bedankt

Heerlijke muziek met ruim baan voor de gitaar en met vriend Don Felder erbij komt dat ruimschoots goed. Idd. kort maar dan is het ook voluit 35 minuten genieten. Open met die volumeknop potdomme.

Haha, idd deze is live erg energiek en lekker beluisterbaar.

Beetje kort, toch 4.5 ster

'Help Me Make It Through the Night', gadverdamme zeg, wat een zwijmelende softiesmuziek. Geeft toch wel even een vieze smaak als je net in een lekker rockende show zit. Vind Walsh niet zo'n hele goede zanger en dit is een vrij standaard rockconcert, maar het klinkt los van het gebrek aan originaliteit prima.

De korte lengte vind ik juist een voordeel. Na 35 minuten heb ik 't wel weer gehoord. Het is niet de meest veelzijdige of originele plaat. In de zaal zelf zal het overtuigender zijn geweest.

Nou Stijn, ik heb m nog maar eens opgezet.

Ik ben het wel/niet met je eens.
Qua lengte wel en dat het niet hoogdravend is ook wel.
Wat blijft is dat ie lekker wegluisterd en alleen al daarom mij al 4** waard is.

In 1976 was alle aandacht gevestigd op het "live-statement" Frampton Comes Alive en de bijbehorende single Show me the Way van de jonge Peter Frampton.

In zijn soort natuurlijk verder ook prima, maar wat mij betreft had de aandacht voor live albums iets beter mogen worden verdeeld. Deze geweldige live cd van Walsh had destijds meer credits moeten krijgen.

Het is ook niet geheel zonder belangwekkende geschiedkundige gevolgen in de historie van de westcoastrock: het optreden leidde tot het toetreden van Joe Walsh tot The Eagles en het spelen van de gitaarsolo in Hotel California. Don Henley was aanvankelijk tegen Walsh als groepslid maar zal daar later geen spijt van hebben gehad. Hij vond Walsh "te wild" voor The Eagles.

Hij werd daarom enigszins "getemperd" en het resultaat van het album Hotel California is bekend. De eer te mogen spelen bij The Eagles zal voor Walsh groter zijn geweest dan het ego.

Op You can't argue with a Sick Mind heeft Walsh nog helemaal geen last van enige remmende factoren en gaat hij voluit in zijn gitaarspel. Hij neemt gas terug op Help me make it through the Night maar dit rustmoment op het album is hem snel vergeven. De veelzijdigheid van Walsh en zijn band komt terug in het slotnummer Turn to Stone.
Zelf ben ik ooit op het spoor gezet van dit album door de single die hiervan is afgehaald, Walk Away.

Per saldo is You can't argue with a Sick Mind natuurlijk veel te kort. Een uitbreiding naar een uur (ik zou benieuwd zijn naar zijn andere keuzes in songs) zou een beter overzicht van zijn concerten in die tijd geven. Nog steeds lid van The Eagles zal er ongetwijfeld belangstelling bestaan voor een mooie liveregistratie van Walsh.

Goed verhaal, Walsh is (ook door mij) wat onderschat geweest. Zijn rol in de Eagles heb ik nooit zo overtuigend gevonden. Zoals je terecht schrijft: hij werd 'getemperd' om te kunnen passen in het softrock imago van de band. Maar Walsh is een vlammende, gepassioneerde gitarist, die meer ruimte verdient. Solo zakte hij vanaf de jaren '80 in. Ik ken hem verder ook door zijn contact met Dan Fogelberg waar hij bevriend mee was en speelde op zijn albums.

Super album met werelkdnummers als: Turn to stone (topper) en Rocky mountain way eveneens zeer sterk.
Min ofg meer mijn kennismaking met deze gitaarmaestro. Stond versteld dat hij the Eagles ging versterken. Hij had immers allng een prima solo carriere opgebouwd. Maar ja bij de Eagles kon hij waarschijnlijk nog de nodige extra pegels verdienen.....

Ik vind dit ook al jaren een lekker live plaatje. Uiteraard is Turn To Stone misschien wel het beste nummer maar de rest mag er ook zijn. Onlangs op Vinyl gevonden met een toch iets aantrekkelijkere hoes om eerlijk te zijn. Die staat hier ook op MM onder de titel In Concert 1976 en deze plaat is exact hetzelfde.

Wat zeg je nou Running On Empty, de originele hoes niet mooi? Ik zou je bijna voor straf mijn oude vinylexemplaar opsturen!

Zonder dollen, in zag Joe Walsh op 18 juni 1975 in Ahoy in het voorprogramma van The Eagles en heb toen in rap tempo So What, Barnstorm en The Smoker You Drink, The Player You Get aangeschaft. En toen een jaartje later deze liveplaat verscheen hoefde ik geen seconde te aarzelen. Van die aanschaf heb ik geen seconde spijt gehad. De cd-versie staat ook al een tijdje in de kast (hoe ouder hoe luier) en komt daar nog af en toe uit. Puike plaat, nog steeds, maar helaas wel meteen de afsluiting was zijn sterkste periode.

Voor de duidelijkheid: ik vind de hierboven staande hoes niet mooi, de originele vinylversie met het silhouet van Walsh vind ik juist wel mooi. Wel goed lezen he?

Ik heb goed gelezen. Maar bovenstaande hoes is volgens mij de originele hoes. Zoals ik hierboven beschreef volgde ik Joe Walsh in 1976 op de voet. In 1976 schafte in de plaat aan en die had toch echt die mirror ball op de hoes. Die andere versie (jouw mooiere) was toen in geen velden of wegen te bekennen.

Voor mijn part mocht dit een 2lp zijn, met de live versie van Ravel's Bolero

Nummer 46 (gedeeld) in de jaarlijst 1976 van OOR. Zeker een verdiende plaats in die lijst wat mij betreft.
Met de klassieker 'Rocky Mountain Way'' kan het album al niet meer stuk ook al valt 'Help Me Make It Through the Night' wat uit de toon. De overige 4 tracks bevallen mij ook goed. Lekkere rocksongs.
4*

Toffe liveplaat. Alles staat als een huis. Hiervan zou ik wel een goede remaster met extra tracks willen zien verschijnen.

Running On Empty Het optreden van Joe Walsh (in samenwerking met o.a. de Eagles) in Don Kirchner's Rock Concert is als bron gebruikt voor 'You Can't Argue with a Sick Mind'. De beelden van het volledige concert en muziek zijn vrij gemakkelijk op internet te vinden. Ja, het is opmerkelijk dat van Joe Walsh zijn oeuvre tot op heden alleen jaren 80 cd's zonder bonustracks zijn uitgebracht. Ook op het gebied van vinyl heruitgaven is het wel erg rustig. Mogelijk dat de Universal brand - waarbij naar verluid ook Walsh tapes verloren zijn gegaan - daarmee iets te maken heeft.

Niettemin is 'You Can't Argue with a Sick Mind' een cruciale liveplaat, waarbij sommige songs qua intensiteit de studio-opnames overtreffen.

Heerlijke live plaat van Joe Walsh welke ik zowel op vinyl als CD in de kast heb staan.
Rocky Mountain Way blijft voor mij het prijsnummer, gelukkig meerdere malen live bij Eagles concerten mogen meemaken.
Is en blijft een belevenis.
Turn To Stone is een mooi nummer en een aparte vermelding voor het prachtige Eagles georiënteerde Help Me Thru The Night tussen het gitaargeweld door.
Geluid is in tegenstelling tot de albumtitel niet geweldig.
Wellicht tijd voor een remaster.