Ane Brun - Changing of the Seasons (2008)

Het gehele album is te beluisteren op http://www.myspace.com/anebrun
Album is opgenomen in Stockholm, waar onze Noorse tegenwoordig woont. Ane maakt nu Country songs met folk invloeden. Pop/rock kan ik het niet noemen.
Haar songs worden iets uitgesprokener, maar de verschilen ten opzichte van haar vorige album zijn klein. De basis blijft de gitaar georienteerde kleine songs met een melangolische inslag, zeer geschikt voor een grijze hefstdag. Prettig in het gehoor blijft haar stem zeker, deze keer bijgestaan door subtiele koortjes.

Ik vind de liedjes erg aangenaam. Fijne muziek voor de zondag, lekker rustgevend. Maar juist haar stem vind ik niet zo prettig, de vibrato stoort me een beetje. Smaken verschillen.

Zeker tevreden met dit album.
En ook ik vind haar stem (inclusief de voor mij niet zo opvallende vibrato) erg aangenaam.

3.5* (voorlopig)

op t eerste gehoor wel mooi, maar na een paar keer luisteren niet meer doorheen te komen. Geef mij maar Scott matthew gelijk getitelde debuut. Veel spannender.

of de nieuwe Gus Black-today is not the day to f@#ck with me ook wel de nieuwe Leonard cohen genoemd

Vind dit wel erg mooi zeg... ontroerend.

Samen met Vampire Weekend voor mij tot nu toe favoriete album van 2008. Ik ben bang dat Ane Brun erg 'overlooked' wordt dit jaar, want dit album is een knap staaltje werk. Zelfs voor een 'simpel' gitaar-liedjes-album zit het retesterk in elkaar.

Ane Brum ken ik als backing vocal van Madrugada. Dit is andere koek. Maar ook wel lekker. Dat stemmetje van haar , iets tussen irriterend en intrigerend. Blijven proberen.

.....dat stemmetje wordt steeds leuker. Ik verhoog naar 4,0.

zeer irritante vocaal, waarom moet dat nou weer die vibrato...mooie liedjes nl wel...

Voor mij persoonlijk het album van 2008, en ik verwacht niet dat Ane nog zal worden overtroffen. Ik heb het idee dat ze hier (in Nederland) ondanks al die prachtige platen behoorlijk wordt onderschat.

Bij haar live-album heb ik het ook al gezegd, Brun maakt pop tot kunst. Voor mij als liefhebber van het singer/songwriter-genre, is ze zelfs de grote verrassing van de afgelopen jaren. In die veel te grote, plakkerige, kleffe poel met singer/songwriters, moet je echt zoeken naar uitschieters. Uitschieters die een ding gemeen hebben: ze raken een snaar met uiterst individuele songs, en dat op een originele manier. Waar andere singer/songwriters maar blijven emmeren over algemene ellende, zonder echt iets bloot te geven, neemt Ane Brun je mee naar Scandinavië en laat je kijken door haar ogen. Om dit alles te illustreren: op de laatste editie van Lowlands heb ik slechts twee acts gezien waarbij het publiek stilviel (en ik heb veel gezien): Elbow en Ane Brun. Niet veel artiesten of bands kunnen zoiets voor elkaar krijgen. Meer gelet op haar laatste album: luister eens naar 'Changing of the Seasons' en begrijp wat ik bedoel met dat individuele. En als je het niet begrijpt dan luister je niet goed

Goed, het is wel duidelijk, prijs Ane, ze is groot (en blond)!

Ben nu dit album aan het beluisteren en ik vind het een streling voor het oor. De vibrato waar menigeen het niet mee heeft en dat kan, is voor mij no problemo. In vind het niet zo significant aanwezig als dat ik opmaak uit de reacties. Er zitten een paar prachtige sfeernummertjes bij. Ze roept bij mij verschillende associaties op met Tori en Joni, maar blijft haar 'ding' doen.

Dit album als advies gekregen van een collega van me. Toch mooi hoe bepaalde oestertjes die je meekrijgt, pareltjes bevat die je raken.
Nergens heb ik het gevoel, dat het te dik is aangezet, het is lieflijk, dartelend door een fjord hand in hand met Ane...niets mis mee...Ane is een Lullaby for Grown-ups.

Ben benieuwd hoe haar optreden in november zal zijn waar ik naar toe gaa met diezelfde collega. Zonder band, maar Ane en haar gitaar.

Mijn eerste kennismaking met mevrouw Brun, en ik ben er nog niet over uit hoe goed ik dit eigenlijk vind... Aan de ene kant staan er echt pareltjes van songs op (My Star, Changing of the Seasons, Linger with Pleasure) en haar stem is natuurlijk erg mooi, maar *echt* ontroeren, zover zijn Ane en ik nog niet.

Mijn oortjes zijn misschien een beetje te veel verwend met de dames Nadler, Sioux, Diane... Brun komt voorlopig in de categorie daar direct onder.

3,5*.

Gisteren een prachtig optreden meegemaakt van vrouwe Brun, samen met Rebekka Karijord in het voorprogramma. Samen deden ze ook een aantal nummers en wat passen die stemmen hemels bij elkaar. Als ze de hoogte ingingen was het net alsof je in het klooster (waar het concert plaats vond) subbiet in retraite ging.

Gewapend met alleen een (aantal) akoestische gitaren en incidenteel piano, speelde ze de nummers van Changing Seasons met verve. Haar bescheiden, lieflijke uitstraling in combinatie met humor, kreeg ze alle aanwezigen aan haar voeten.
Af en toe voor het spelen van een nummer, vertelde ze hoe ze ertoe kwam. Zo is Lullaby for Grown-ups ontstaan, nadat een vriendin bij haar langs kwam in haar eigen studio. Die ook de uitstraling van een klooster heeft, aldus Ane. Haar vriendin was wat zwaar aan de hand en viel daar op een soort bedbank in slaap. Daar deed ze inspiratie aan op en begon te schrijven aan dat nummer.

Gillian, blijkt een favoriet van haar moeder te zijn..zoals ze zelf zegt: Kom ik bij mijn moeder langs, zegt ze Anne vandaag heb ik het nummer, al 8 keer geluisterd.
Linger with pleasure wil de spirit overbrengen hoe het is om een omgeving te verkeren waar je zo lekker op je gemak voelt, zo'n huisje in de natuur bijvoorbeeld.

Mooi om zo uit eerste hand te horen, waar haar muze vandaan komt. Dit album in 1ste instantie op de pc staan, maar daar gaat nu verandering in komen. Prachtige avond, mooie muziek en een lief mens. 4*

en ik maar denken dat a temporary drive haar laatste was
nee dus

deze is volwassener, hoewel ik na atd wel moest wennen

nochtans zijn ook de nummers op deze plaat dik in orde, ze blijven in mijn hoofd hangen stuk voor stuk, dolly parton voorop (treehouse song

meer meer van deze dame graag

een 4

@Joy:

Kort na Changing of the Seasons heeft ze ook Sketches uitgebracht. Dat zijn de akoestische/demo versies van alle songs van dit album met nog een paar anderen die hier niet op staan.
Ik persoonlijk vind die nog intiemer en mooier klinken. Maar dat kan natuurlijk ook komen, dat ik ze ook zo gehoord heb bij het optreden.

die heb ik ook binnen, binnenkort aan een beurt toe

eerst deze maar eens lekker van genieten

Weer steengoed, met name Raise my Head heeft wat mij betreft een onovertroffen magie.

Toch vind ik dit album de minste van de drie gewone studio-albums. Ik vind haar zang wat minder hier (ik lees ook van anderen dat ze de stem niet zo mooi vinden). Ook worden de heerlijke deuntjes als 'What I want' en de geweldige gitaar van o.a. 'To let myself go' en 'The flight song' niet geëvenaard op dit nieuwe album.
Ane introduceerd hier wel weer nieuwe geluiden, wat wel positief is.

prima plaat, helemaal grijs gedraaid afgelopen weken

tegen het end wordt het wat minder (overkill?) maar toch een 4.5 waard

ook spending time with morgan is een pareltje trouwens

De nummers van dit album beginnen langzaam aan een plaatsje te krijgen en eigen te worden. Een halfje omhoog.

Fans van ane brun opgelet. Er is nu een scandinavia tribute van Leonard Cohen-the scandinavian report waar Ane ook meedoet

Gillian vind ik een van de mooiste nummers ooit gemaakt. Raakt me steeds omdat het zo mooi weergeeft wat muziek met je kan doen. En dan nog dat stukje met strijkers, prachtig.
Het hele album bevat schitterende indie-folk muziek. Die hier en daar ondersteund worden schitterende strijkers (hoogtepunt, eerder genoemd, natuurlijk Gillian)

Ane's stem is bijzonder, daar houd ik van. Maar ik ben sowieso dol op de Scandinavische scene. Tallest Man On Earth, Melissa Horn, Lars Winnerback, Annika Aakjaer, Anna Ternheim, Nina Kinert, The Tiny. Heerlijke muziek!

De naam Ane Brun kwam me ter ore via via. De muziek sprak me niet altijd aan, eigenaardige stem. Maar dit album heb ik heel veel gedraaid, uiteindelijk dus ook gekocht. Muzikaal erg mooi, teksten erg mooi. Onlangs in de Amsterdamse Melkweg (18.10.2011) geweest. Ik had best wel een mooi concert verwacht, maar ik kan toch wel stellen dat ik zwaar onder de indruk ben geraakt van haar. Dat haar muziek en performance echt veel beter is dan je verwachtte. "Ten Seconds" pakt mij erg. Maar andere nummers niet minder. Het gevoel in de muzikaliteit is echt prachtig. ABBA is de meest perfecte popmuziek, muziek als vloeibaar als water. Die vloeibaarheid heeft de muziek van Ane Brun ook....vaak.

Ane Brun kende ik niet tot ik de concertregistratie New Blood van Peter Gabriel bekeek, waar ze de achtergrondvocalen en doet alsmede de lead in Don't Give Up. Op haar aanwezigheid was de nodige kritiek en ook ik was niet direct laaiend enthousiast. Ik vond haar bijdrage vooral niet erg passend maar was wel benieuwd naar haar eigen werk, dat wél gemaakt is voor haar stem en manier van zingen.

Dit is mijn eerste echte kennismaking en dit bevalt duidelijk beter, al moet ik zeggen dat het geluid me bij de eerste luisterbeurt tegen het einde van het album wel een beetje tegen begint te staan.

Ben benieuwd hoe de volgende beluisteringen me bevallen.

Dit album op vinyl en klinkte nogal schel, vooral haar zang op mijn oude set. Ik hoopte dat het vooral daar aan lag. Helaas, jl. een flinke upgrade gedaan en het klinkt wel allemaal wel wat helderder als voorheen, maar tegelijkertijd ook pijnlijk duidelijker dat deze opname voor vinyl niet goed is uitgepakt. Jammer, want het blijft een mooi, warm en sfeervolle album, maar niet voor vinyl.

@Madjack71

Dat is vreemd. De cd klinkt werkelijk fenomenaal. De productie van de albums van Ane Brun zijn prima in orde. Jammer, want de vinyl versies van dit soort albums zijn vaak 180 gr en daardoor vrij duur. Prima cd overigens deze Changing of THE Seasons.

Na het eerste nummer schrik je toch wel even. Ane Brun goes Dolly Parton.
Dat is natuurlijk niet de bedoeling. 1 Amerikaanse Rita Corita op deze aardkloot is meer dan voldoende.

Gelukkig wordt na het eerste nummer de kwaliteit flink opgeschroefd en komt er toch nog veel moois tevoorschijn. Mooie intieme stem met redelijke kale muzikale omlijsting.
Het werkt in ieder geval wel.

De voorganger A temporary Dive vond ik echter wel een stuk beter.

Mijn eerste kennismaking met Ane Brun valt tegen. Hooguit de helft van de nummers is de moeite waard en ik vind haar dominante stemgeluid niet bepaald prettig.

Ondanks dat je aangeeft dat je haar stem geluid te dominant vind en niet erg prettig, raad ik je toch aan om Sketches te beluisteren. Dat is dit album, maar dan helemaal terug naar de essentie, wat wat mij betreft passender is. Dat zorgt misschien juist voor een goed evenwicht.

O.k. bedankt voor de tip Ducoz. Ik zal haar nog wel een kans geven.