X - Blue Blood (1989)

Eens in de tijd komt er zo’n muziekalbum uit dat alles omgooit. Een album dat een jarenlange invloed op de muziekwereld uitoefent, een album dat een band in een klap populair genoeg maakt om hele stadions uit te verkopen. Zo’n beetje niemand hier weet het maar Blue Blood van X Japan is zo’n album, in Azië althans. Hoewel het voor Europese oren misschien al wat achterhaald geklonken moet hebben sloeg Blue Blood toen het in Azië werd uitgebracht in als een bom en had het een generatie rockmuzikanten tot gevolg.

Het is volkomen terecht dat dit plaatje zo populair werd, want naast de opvallende en toen nog rebelse en originele visual kei look blonk X Japan uit door de fantastische speedmetal die ze konden spelen. Na de epische intro maakt het titelnummer Blue Blood meteen duidelijk wat er zo goed is aan deze band, het formidabele drumwerk van Yoshiki Hayshi maakt het moeilijk je net stil te houden en de rauwe en de rauwe maar tegelijkertijd dromoerige stemgeluid van Toshi sluit er geweldig op aan. De twee gitaristen, Pata en Hide zijn technisch niet de besten maar weten een aardige lading aan riffs en solo’s neer te zetten, zonder zich ook maar ergens te verschuilem achter overdreven ruig powerakkoordgeblubber of nietszeggende solo’s die alleen maar snel zijn.

Maar naast speed metal staan er op Blue Blood ook een paar langzamere glam metal knallers, namelijk Weekend, Easy Fight Rambling en Celebration. Maar veel meer dan feesten is X Japan goed in thrashen, vooral op een nummer als X (meezinger!) laat de band uiy Chiba dat goed horen. Ballads maken lukt ook, want hoewel Unfinished een beetje teleurstellend is, is Endless rainn er eentje van wereldniveau. In Endless rain zit zoveel emotie en muzikaliteit, als het pianospel van Yoshiki (dat nog beter is dan zijn getrommel) en de warme stem van Toshi je hier niet van kunnen overtuigen moet je eens naar het basgitaarspel van Taji luisteren, wat is het toch ongelooflijk jammer dat die knul naar Loudness is vertrokken en later kapot is gegaan aan de drank en drugs, wat was hij een goede muzikant zeg!

Na Endless Rain komt een nummer dat beter is dan alle anderen van deze plaat bij elkaar, het is sowieso beter dan zo’n beetje alles dat ik heb gehoord, het meesterlijke Kurenai;

I could not look back,
you'd gone away from me
I felt my heart ache
I was afraid of following you
When I had looked at
the shadows on the wall
I started running into the night
to find the truth in me

Alle geweldigheid die hier op volgt ga ik niet beschrijven, dat gaat niet lukken, maar Kurenai is zeker een nummer dat in lijsten met beste metal nummers ooit thuishoort. Na Kurenai volgt het aardige instrumentale nummertje Xclamation, dat eigenlijk vooral bedoeld is om bij te komen van Kurenai. Het feestje gaat lekker door met Orgasm en Celebration, Rose Of Pain is een lang episch nummer dat geen seconde verveelt, klasse! Unfinished is alleen een beetje slecht en had van mij niet op het album mogen staan, wat een anticlimax zeg.

Maar voor de rest is dit een geweldig album waar ik maar een ding over kan zeggen:

CRIME OF VISUAL SHOCK!
PSYCHEDELIC VIOLENCE!

Eerst en vooral wil ik de vriendelijke MuMe-collega bedanken voor zijn luistertip: you know who you are. Het heeft een tijdje geduurd maar ik heb er eindelijk mijn gedacht van gemaakt. Ik ken ietsiepietsie wat van Japanse metal, één van mijn favoriete groepen is Loudness.
MDV, proficiat met je stukje (nou ja, novelle – grijns!) bij dit album. Ik vind de hardere nummers natuurlijk beter, de aard van mijn beestje. Het titelnummer vind ik geweldig, die gasten kunnen verdomd goed spelen, snel en strak waar het kan op die hardere nummers. De door jou genoemde Glam Metal kant bevalt mij minder maar dat ligt ook aan mij. De heren gitaristen spelen wel geweldige solo’s die ik kan waarderen.
Eigenlijk ligt mijn luisterervaring tussen MDV en dave in: de hardere nummers (Blue Blood, X, Kurenai, Orgmasm) krijgen twee duimen omhoog, de softere nummers vind ik minder. Rose of Pain is een (goede) ervaring apart en Unfinished krijgt van mij een raket naar de vergetelheid aangeboden. Hier is ook een waar drumbeest aan het werk (Orgasm!), bij Loudness liep er tot voor kort ook zo enen rond, RIP meester Munetaka Higuchi.
Voor mij is het hinken op twee gedachten maar dit was een aangename luisterronde en de andere albums liggen al “binnen handbereik” om te degusteren. Ik beloon de hardere kant met een dikke 4,50, de glammetal kant moet het met minder stellen.

Muzikaal een degelijk plaatje, maar die zang is voor mij toch ook een enorm struikelblok. Onverstaanbaar en geforceerd.
Op de zang na zijn de echte thrashers goed aan te horen, het beukt allemaal flink door. Helaas komt er hier en daar een flinke crash door die af-schuw-e-lijk-e ballads.
Hier kan ik toch net geen voldoende aangeven.
Ik en Japan dat gaat nooit wat worden ben ik bang

Het Metal Album van de Week van een week ergens eind 2009.

De combinatie van het majestueuze Prologue met het aggressieve Blue Blood was voor mij eigenlijk al genoeg om deze plaat goed te vinden. De zang is totaal onverstaanbaar, maar dat voegt nog wat extra charme toe. Tenminste, bij de wat snellere nummers. Bij de langzame nummers werkt het weer niet, want dan ga ik automatisch een beetje meer op de tekst letten.
Sowieso vind ik op dit album de snellere nummers het best. Blue Blood, maar ook X en Orgasm zijn de moeite waard. En Rose of Pain is ook een erg goed nummer. Niet vanwege het tempo, maar meer vanwege de opbouw. Hoewel het een erg lang nummer is, heb ik me geen moment verveeld tijdens het luisteren. Sterker: ik heb me uitstekend vermaakt.
Op andere momenten heb ik wel de neiging gehad de skipknop in te drukken: tijdens de ballads. Neem nou zo'n Endless Rain. Flauw, en dan die verplichte solo, die ook nog eens klinkt alsof hij van een Queenplaat weg is gelopen. Niks tegen Queen, maar dat wil ik niet horen als ik X aanzet. Ook leuk dat octaafje hoger aan het einde. Hoezo cliché? Zelfde verhaal voor Unfinished. Kurenai begint ook weinig veelbelovend, maar schijn bedriegt. Sterker nog, als hier de gaspedaal wordt ingedrukt, wordt het nummer een knaller van jewelste.

Kortom: een paar erg goede nummers, veel gewoon goede nummers, en een paar stinkers. Al met al genoeg voor 4*, en daarmee meteen een van de beste albums die ik in het kader van het Metalalbum van de week beluisterd heb.

Begin jaren 80 zou ik dit schitterend gevonden hebben. Japanse bands hadden toen, misschien meer dankzij het exotische, dan puur voor het muzikale, een speciale aantrekkingskracht op mij. De eerste albums van Loudness waren toch ook wel erg straf, en bij de topfavorieten ten huize Cabeza & brothers. Minder straf, maar toch ook in huis uit Japan: Anthem, Earthshaker en Vow Wow.
Waarom weet ik zelf niet, maar nu spreekt die muziek me niet meer zo aan. Zelfs Loudness weet me niet echt meer te pakken. Alhoewel ik de technische kant nog kan waarderen, zoals ook het geval is op dit album, doet het me emotioneel gene ene moer. Ik vermoed dat het meer inspeelt op de gevoelens van erg jonge jongeren. Waar natuurlijk niks mis mee is. Ieder zijn aangepaste voer. Een kind zal een glas chocomelk ook meer weten te appreciëren dan een glas Bordeaux, waarmee dus niks gezegd is over de kwaliteiten van de twee. Doorspelend op dit thema zou ik zeggen dat dit album van zwitserse alpenmelk en belgische chocolade is gemaakt. Waarmee ik dus wil zeggen dat dit album in zijn gerne ongetwijfeld bij de absolute top behoort. Dat de zanger in het Japans zingt is voor mij alleen maar een meerwaarde (Loudness verloor veel van hun pluimen toen ze engels begonnen te zingen) die perfect past en bijdraagd tot de algemene sfeer van dit album, dewelke toch op en top japans is. Misschien hoort dit album zelfs beter thuis in de sectie wereldmuziek onder het etiketje Japan (zie de "vision kei" posts) dan in de metal afdeling, maar iedere metalhead die iets van de eerder genoemde bands weet te waarderen, zal op deze ook zijn gading vinden.

3,5*

Misschien ook leuk om weten dat de opener van het album de titeltrack is van het 1977 Frank Marino & Mahogany Rush album, die hun World Anthem ook speelden in 1978 in Japan.

Het klinkt allemaal wel aardig en er zitten ook wel wat leuke nummers tussen, maar de zang doet mij eigenlijk niet zo veel. Bij de langzame nummers is die inderdaad niet geweldig, maar dat vind ik bij de snelle nummers net zo.
Al met al moet ik zeggen dat dit aardig en leuk is, maar niet meer dan dat.