The Dear Hunter - Act II: The Meaning Of, and All Things Regarding Ms. Leading (2007)
mijn stem
22 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Triple Crown
-
The Death and the Berth (0:38)
-
The Procession (4:59)
-
The Lake and the River (9:29)
-
The Oracles on the Delphi Express (4:18)
-
The Church and the Dime (4:57)
-
The Bitter Suite 1 and 2: Meeting Ms. Leading and Through the Dime (6:06)
-
The Bitter Suite 3: Embrace (7:46)
-
Smiling Swine (4:45)
-
Evicted (3:44)
-
Blood of the Rose (3:48)
-
Red Hands (6:07)
-
Where the Road Parts (4:29)
-
Dear Ms. Leading (4:28)
-
Black Sandy Beaches (4:13)
-
Vital Vessle Vindicates (7:09)
0
geplaatst: 4 oktober 2008, 15:19 uur
Vreemd dat zo weinig mensen dit album hebben opgemerkt.
"The Meaning of..." staat vol met epische Prog-rock met een opbouw zoals we dat kennen van Muse.
Na 1x luisteren geef ik 3,5* met kans op meer.....
"The Meaning of..." staat vol met epische Prog-rock met een opbouw zoals we dat kennen van Muse.
Na 1x luisteren geef ik 3,5* met kans op meer.....
0
geplaatst: 9 januari 2009, 18:27 uur
Deze nog niet geluisterd, wel Act I. Goede muziek, zeker niet ver van het straatje van Muse inderdaad. En ik had ook minstens verwacht dat hier toch wel een paginaatje vol zou staan aan comments!
0
geplaatst: 16 april 2009, 11:59 uur
Prachtige plaat. Je snapt niet dat dit niet wat vaker beluisterd word door de MM´s hier.
0
geplaatst: 11 mei 2009, 12:54 uur
Idd prachtige plaat! De track 'Red Hands' is echt kippenvel.. Ben erg onder de indruk van de stem van Casey Crescenzo.
0
geplaatst: 27 november 2010, 17:07 uur
Dit album ga ik binnenkort maar eens kopen. Wat een meesterwerk.
Edit: heb het meteen maar gekocht. Hier ga ik geen spijt van krijgen.
Edit: heb het meteen maar gekocht. Hier ga ik geen spijt van krijgen.
0
geplaatst: 26 december 2011, 08:02 uur
Deze band ontdekt via de reeks ep's over het kleuren spectrum waarbij ze hebben laten horen dat ze muzikaal behoorlijk ontwikkeld zijn. Maar wat is dit een fraai (prog)rock album, prachtige, afwisselende composities. Laat ik maar eens op zoek gaan naar de andere twee acts.
Goeie!
Goeie!
0
geplaatst: 15 oktober 2018, 22:05 uur
Iets makkelijker te behappen dan Act I, maar de avontuurlijke progressieve rock van deze Amerikanen doet me nog steeds weinig. Je hoort dat het goed is binnen het genre, maar ik kan gewoonweg niets met het genre. Tegen het einde wint het album aan kracht en komen er een paar leuke tracks langs, maar overwegend is dit een lange en vooral langdradige zit. Ik vrees dat ik de hierop volgende platen maar ga overslaan.
0
geplaatst: 16 maart 2022, 19:25 uur
Act II: The Meaning Of, and All Things Regarding Ms. Leading vervolgt het verhaal van Act I: The Lake South, The River North en ziet 'The Boy' voor het eerst naar de stad vertrekken (The Oracles on the Delphi Express), met alle gevolgen van dien.
Een korte opmerking over de berichten hierboven die stellen dat enkele songs doen denken aan Muse: ik had hier zelf nooit echt bij stilgestaan, maar na een nieuwe luisterbeurt moet ik inderdaad concluderen dat Muse er soms aardig dicht bovenop ligt. Leuk!
5 sterren voor een niet-perfect album (hier zal ik ook op ingaan) lijkt misschien niet eerlijk, maar de nostalgische gevoelens die dit album bij mij oproepen kunnen mij er niet van weerhouden Act II de maximale score te geven. Ik zal eerst maar met de minpunten beginnen, om vervolgens te beargumenteren waarom deze Act II één van de betere albums van The Dear Hunter is.
Zoals gezegd is het album niet perfect, wat het te danken heeft aan de te lange lengte. Begrijp me niet verkeerd: Ik ben er niet van overtuigd dat een 'lang' album onmiddellijk betekent dat het niet perfect is, maar in het geval van Act II breekt de lengte het album tegen het einde toch een beetje op.
Nummers als Blood of the Rose, Where the Road Parts en Black Sandy Beaches (echter: toch een mooi refrein) behoren tot de minder sterke broeders van dit album. Wanneer je het album opsplitst in de tracks 1-9 en 10-15, blijkt toch dat de tweede helft een tikkeltje zwakker is dan de eerste helft.
Gelukkig maakt de eerste helft van het album, de nummers 1 tot en met 9, ontzettend veel goed. Er is sprake van een geweldige flow tussen alle nummers, die vanaf het nummer Evicted wat kracht begint te verliezen. Ik kom superlatieven tekort om het eerste deel te beschrijven, met bijvoorbeeld het The Mars Volta-achtige The Procession het epische The Lake and the River, het funk-folk-jazzy-achtige The Oracles on the Delphi Express en de hemeltergend mooie eerste drie delen van The Bitter Suite.
Ook het tweede deel van het album kent enkele puike songs, maar deze weten het niveau van het eerste deel van het album naar mijn mening niet te halen (misschien met uitzondering van Red Hands). Nummers als Dear Ms. Leading en Vital Vessels Vindicate rekening ik tot deze categorie.
Het meest briljante aan deze Act II is misschien nog wel de manier waarop de muziek de verhaallijn begeleidt. Neem bijvoorbeeld The Procession en The Oracles on the Delphi Express, twee nummers die dit mooi illustreren.
The Procession is een heel intens, emotioneel en confronterend nummer. Dit staat in lijn met de verhaallijn op dat moment: 'The Boy' betreurt hier het verlies van zijn moeder, begraaft haar en besluit naar De Stad te gaan, een onbekende plek waar hem nog nooit iets over is verteld. Voor The Oracles on the Delphi Express, een apart, welhaast creepy nummer dat onmiddellijk de aandacht van de luisteraar grijpt, geldt een soortgelijk verhaal:
Een paar aantekeningen: Het laatste deel van het nummer kenmerkt zich door wat geroezemoes en gepraat, wat het drukke stadsleven voorstelt. Bovendien is het jaar 1878 een interessant jaartal, aangezien een nummer op Act I: The Lake South, The River North dezelfde naam draagt.
Ook het gebruik van woordspeling en symboliek is, naast het telkens terugkomen van muzikale thema's, één van de manieren die The Dear Hunter gebruikt om de Acts echt te doen laten leven en er één coherent van maken.
Neem bijvoorbeeld de moeder van 'The Boy', Ms. Terry: mysterie. Of de hoofdrolspeelster van deze Act II, Ms. Leading: misleading - misleidster. Ook voor Smiling Swine: de pooier/priester, geldt hetzelfde verhaal. Op deze cryptische manier verschaft The Dear Hunter informatie over de verschillende karakters die in de Acts aan bod komen. Wanneer je het verhaal duidelijk in beeld hebt, zullen al deze woordspelingen heel logisch zijn en op hun plaats vallen.
Een ander leuk symbolisch detail is dat op elke albumcover van de Acts I - V een boom is afgebeeld. Deze heeft ook een speciale symbolische betekenis:
Wanneer Vital Vessels Vindicate, het laatste nummer, aanvangt, weet ik waar het tijd voor is. Het is tijd om het uniform aan te trekken en de wapens te laden...
Het doek van Act II is gesloten, terwijl de acteurs zich langzaam klaarmaken voor Act III...
Een korte opmerking over de berichten hierboven die stellen dat enkele songs doen denken aan Muse: ik had hier zelf nooit echt bij stilgestaan, maar na een nieuwe luisterbeurt moet ik inderdaad concluderen dat Muse er soms aardig dicht bovenop ligt. Leuk!
5 sterren voor een niet-perfect album (hier zal ik ook op ingaan) lijkt misschien niet eerlijk, maar de nostalgische gevoelens die dit album bij mij oproepen kunnen mij er niet van weerhouden Act II de maximale score te geven. Ik zal eerst maar met de minpunten beginnen, om vervolgens te beargumenteren waarom deze Act II één van de betere albums van The Dear Hunter is.
Zoals gezegd is het album niet perfect, wat het te danken heeft aan de te lange lengte. Begrijp me niet verkeerd: Ik ben er niet van overtuigd dat een 'lang' album onmiddellijk betekent dat het niet perfect is, maar in het geval van Act II breekt de lengte het album tegen het einde toch een beetje op.
Nummers als Blood of the Rose, Where the Road Parts en Black Sandy Beaches (echter: toch een mooi refrein) behoren tot de minder sterke broeders van dit album. Wanneer je het album opsplitst in de tracks 1-9 en 10-15, blijkt toch dat de tweede helft een tikkeltje zwakker is dan de eerste helft.
Gelukkig maakt de eerste helft van het album, de nummers 1 tot en met 9, ontzettend veel goed. Er is sprake van een geweldige flow tussen alle nummers, die vanaf het nummer Evicted wat kracht begint te verliezen. Ik kom superlatieven tekort om het eerste deel te beschrijven, met bijvoorbeeld het The Mars Volta-achtige The Procession het epische The Lake and the River, het funk-folk-jazzy-achtige The Oracles on the Delphi Express en de hemeltergend mooie eerste drie delen van The Bitter Suite.
Ook het tweede deel van het album kent enkele puike songs, maar deze weten het niveau van het eerste deel van het album naar mijn mening niet te halen (misschien met uitzondering van Red Hands). Nummers als Dear Ms. Leading en Vital Vessels Vindicate rekening ik tot deze categorie.
Het meest briljante aan deze Act II is misschien nog wel de manier waarop de muziek de verhaallijn begeleidt. Neem bijvoorbeeld The Procession en The Oracles on the Delphi Express, twee nummers die dit mooi illustreren.
The Procession is een heel intens, emotioneel en confronterend nummer. Dit staat in lijn met de verhaallijn op dat moment: 'The Boy' betreurt hier het verlies van zijn moeder, begraaft haar en besluit naar De Stad te gaan, een onbekende plek waar hem nog nooit iets over is verteld. Voor The Oracles on the Delphi Express, een apart, welhaast creepy nummer dat onmiddellijk de aandacht van de luisteraar grijpt, geldt een soortgelijk verhaal:
On the mysterious train, The Boy encounters a group of Oracles. They look worn out and old as if they've seen everything and know everything. Their gaze lands on the Boy. These ghost like men tell The Boy, that he has wandered to far from the Lake, his home. They warn the Boy to turn back now for a chance of a peaceful life, the path he takes now will lead him only to despair and ruin, they hint to the Boy that they know what will happen to him, and foreshadow the places he will go, and the suffering that it will bring. The Boy does not trust these people and ignores their warnings. After sometime, the train approaches the City. The Boy has never seen the City before and its overwhelming him, seeing the tall buildings he wanders for some time until he comes across the tallest building of them all, a giant cathedral, the church. Established in the year of 1878.
Een paar aantekeningen: Het laatste deel van het nummer kenmerkt zich door wat geroezemoes en gepraat, wat het drukke stadsleven voorstelt. Bovendien is het jaar 1878 een interessant jaartal, aangezien een nummer op Act I: The Lake South, The River North dezelfde naam draagt.
Ook het gebruik van woordspeling en symboliek is, naast het telkens terugkomen van muzikale thema's, één van de manieren die The Dear Hunter gebruikt om de Acts echt te doen laten leven en er één coherent van maken.
Neem bijvoorbeeld de moeder van 'The Boy', Ms. Terry: mysterie. Of de hoofdrolspeelster van deze Act II, Ms. Leading: misleading - misleidster. Ook voor Smiling Swine: de pooier/priester, geldt hetzelfde verhaal. Op deze cryptische manier verschaft The Dear Hunter informatie over de verschillende karakters die in de Acts aan bod komen. Wanneer je het verhaal duidelijk in beeld hebt, zullen al deze woordspelingen heel logisch zijn en op hun plaats vallen.
Een ander leuk symbolisch detail is dat op elke albumcover van de Acts I - V een boom is afgebeeld. Deze heeft ook een speciale symbolische betekenis:
The Tree: According to Casey, The Tree is a Metaphor for The Boy and also his "father figure." When The Boy was young he would always try to pass the Tree (Border to The Lake) But never did. The Boy was in fear of The Tree but also fascinated by it.)
Wanneer Vital Vessels Vindicate, het laatste nummer, aanvangt, weet ik waar het tijd voor is. Het is tijd om het uniform aan te trekken en de wapens te laden...
Het doek van Act II is gesloten, terwijl de acteurs zich langzaam klaarmaken voor Act III...
* denotes required fields.
* denotes required fields.