Timesbold - Timesbold (2002)

Het moet dus een jaar of acht geleden zijn dat ik een eindejaarsuitzending van Radio 3 opnam op een cassettebandje. Voor de jongere lezers: een 'cassettebandje' is een rechthoekig plastic ding met een rolletje tape erin, waar je muziek op kon opnemen . Meestal bleven de opgenomen bandjes ergens in de hoek liggen totdat er iets anders over werd opgenomen, maar nu kwam ik er toe om het nog een paar keer te beluisteren. En zo ontdekte ik een spookachtig, gekweld folknummer dat me nog jaren bleef fascineren. Het was 'Gin I Win' van Timesbold. Prachtig nummer, dat nog uren in je hoofd bleef rondspoken nadat het was afgelopen, met zijn donkere, bijna op zijn eigen frequentie trillende bas en de verwijtende, zwartgallige tekst: 'You can't tell it like it is/ if you can't tell it like it is without drinking...'

De lokale bieb had een exemplaar van dit album, en dus huurde ik het een keer. Het lukte me niet in twee weken leentijd door de melancholische schemerwereld van deze plaat te navigeren, en dus werd hij weer ingeleverd zonder dat ik hem echt had leren kennen, en werd dit een van de vele vergeten platen uit mijn leven.

Totdat Ferre dit een paar weken terug uitriep tot rockalbum van de week, en ik een goede reden had om eindelijk eens voor dit werkje te gaan zitten.

Ondanks het zwartgallige sfeertje, blijkt dit bij nadere beluistering een verrassend rijk en voedzaam album: Een subtiele, maar o zo gevarieerde instrumentkeuze, folkmelodieën die je langzaam in hun web vastspinnen, teksten die alle droefheid van de wereld lijken te voelen en dat ook nog goed weten te verwoorden, en tussen dat alles, gek genoeg, een subtiel maar onmiskenbare straaltje droge humor. Dit is zeker een plaat waarvoor je even moet gaan zitten, maar die je terugbetaalt door je overal te raken waar je door een folkplaat geraakt wilt worden.

Goed mogelijk dat deze plaat nog meer waard is dan de vier sterren die ik zojuist heb toegekend. Ik ga er zeker nog achter komen. Voorlopig houdt het gebrek aan dynamiek op deze plaat me nog bij deze score, maar dat is dan ook het enige denkbare kritiekpunt.

Mijn complimenten aan Ferre voor de keuze.