Neerlands Hoop in Bange Dagen - Hoezo Jeugdsentiment?... (1976)

Dit is best wel een aardig coveralbum door Freek en Bram met leuke arrangementen van Nederlandstalige liedjes van detwee decennia daarvoor.

Af en toe knap melige plaat. Peter krijgt door het Lou Reed arrangement (lees: Walk On The Wild Side) en de hijgerige voordracht van Bram een homo erotische lading.
Daarentegen is Iedereen, Iedereen Twist dan weer hilarisch door een uitgesproken oubollig en lullig arrangement.
Men geeft simpelweg naspelen weten te vermijden. Leuk tussendoortje voor Neerlands Hoop.

Peter (a la Walk on the Wild Side) wordt toch echt gezongen door Bram Vermeulen!

Aangepast!

Leuker en vaker draaibaar dan je op voorhand misschien zou denken, want tussen alle meligheid en overdrijving weten Bram en Freek toch ook vaak een bepaalde affectie over te brengen. Dat zullen we allemaal wel hebben: op sommige hits waar ik in mijn jeugd bij zwijmelde kijk ik nú met het schaamrood op de kaken terug, maar echt slecht kan ik Do you love me van Sharif Dean en Andy Kims versie van Baby I love you toch ook niet vinden, en dat zal misschien ook wel het geval zijn bij Peter en Marijke voor de generatie vóór mij. Bovendien zijn nummers als 5 uur en Ik heb genoeg van jou van zichzelf al niet kapot te krijgen, is de sound van deze plaat nog steeds fris en wordt het zingende duo begeleid door een stel uitstekende muzikanten, inclusief een paar lekkere gitaarsolo's van Jan de Hont en op het openingsnummer zelfs een fijne en heel herkenbare solo van Solutions Tom Barlage. En na al die jaren moet ik nog steeds lachen om die grappige tussendoortjes aan het einde van de tekstregels van Ik ben zo blij. Zo blijft dit ook voor wie niet alle originelen kent een ontzettend leuke plaat, waarbij ik het te lang doorgaan van Peter en Ik heb geen zin om op te staan wel voor lief neem.
        Een ontboezeming : Katinka was het eerste meisje op wie ik hoteldelbotel was. Geen flauw idee wat er met haar is gebeurd, vermoedelijk met haar ouders terug naar Scandinavië. Mijn moeder was ook dol op haar, want ze maakte bij binnenkomst altijd zo'n mooie reverence. Ik was zes, zij misschien ook, en of ze een glimpneusje had weet ik ook niet meer. "Mais où sont les neiges d'antan?" (François Villon)