J.F. Jenny Clark - "Unison" (1987)

inderdaad een erg lekkere plaat, zou ook niet weten wat ik er nog meer over kan zeggen. De bassist speelt ook erg goed (wie is het eigenlijk)

Een erg goed bonus album.

J.F. Jenny Clark: Basses
Joachim Kühn: Piano
Christof Lauer: Saxophone
Walter Quintus: Digital Electronics

bloedende hel wat kan die kerel plukken aan die snaren *diepe buiging*
Dit wil ik over mijn Rega-set horen! Jaag die klanken door die dropveters naar je speakers...

Wat let je?

gaat dus ook gebeuren! en de stem volgt later

- Een erg aardig album op z'n minst, ik vroeg me altijd af of ik dit nu 3,5* of 4* moest geven, ben er dan vandaag eindelijk aan uitgeraakt.

Zerkall en Unison vind ik werkelijk prachtige nummers, J.F. zelf kan erg strak bassen en zijn solonummers zijn werkelijk geslaagd, waar ik bij veel Jazz me erger aan het Elektronische gedeelte vind ik dat hier echt een meerwaarde hebbend, wel vind ik het dan alweer jammer dat we maar bijzondig weinig sax- en pianowerk te horen krijgen. 9 nummers en ze zijn werkelijk stuk per stuk erg de moeite waard,

blabla is erg bedankt voor deze wel érg verborgen parel in Jazz.

Sobere muziek, maar wat een album zeg, heel apart.
Verslavend ook. Zet hem vaak op.

Op de valreep alsnog een review voor J.F. Jenny Clark. Bij aanvang weet ik niets over deze persoonlijkheid, en als ik bij de eerste noten al gepluk op de contrabas hoor kan ik het niet nalaten meewarrig het hoofd te schudden.

Ziedaar echter mijn voorbarigheid geïllustreerd, want uit de eerste 3 nummers blijken reeds de capaciteiten van deze Franse heer: ‘Scott’ is meeslepend en virtuoos, ‘Zerkall’ energetisch en ontstuimig, ‘Motion’ mystiek en ondoorgrondelijk.
Daarna wordt de plaat nòg experimenteler: van het titelnummer en ‘T.G.V.’ blijft alleen de zenuwachtige indruk hangen, terwijl het enigmatische ‘Ozone’ prachtig opbouwt naar een vreemde climax. ‘Legato’, het beste nummer, is tevens het minst gecompliceerd: Jenny Clark heeft al die effecten niet nodig om een nummer te maken waarmee hij écht kan ontroeren. Anderzijds zijn ‘Accent’ en ‘C-maj’ in mijn ogen slechts losse tokkels die niets toevoegen aan het geheel.

Maar wat ik er nu eigenlijk van vind? Variatie is de grootste troef van ‘Unison’, al gaat dat ten koste van de coherentie. Interessant is dit album zeker, en daar houd ik het voorlopig ook op. Begrijpen zal ik pas kunnen in een later stadium, vrees ik.

Bijzonder sterk album eigenlijk; ik moet mijn mening toch herzien, ik ben er weer op vooruit gegaan qua muziek dit album is wat betreft "modernere/moderne" Jazz toch veruit mijn favoriet. Jean-François Jenny-Clark is een uitzonderlijk goede bassist, eigenlijk eentje die in het rijtje past van grootheden zoals Charlie Haden, Scott LaFaro, e.d. .

Vreemd hoe kwaliteitsmuziek als dit écht onbekend gebleven is, hetzij solo, hetzij in duo, hetzij met elektronische begeleiding, deze man maakt er wat van. Vakkundig en vooral érg verslavend zijn eigenschappen van dit album, 'puur en braafjes', zo'n album dat zo past ergens in een rijkeluihuis in Zuid Frankrijk om te gaan luisteren in je grote tuin terwijl de garçon je rode wijn inschenkt, ligt het aan mij of straalt dit album gewoon klasse uit? maar dan echt pure klasse, zowel muzikaal als qua uitstraling, misschien komt het door het feit dat het dicht bij klassiek neigt te gaan, of althans die invloeden.

Onvergetelijk en magnifiek, hier moet ik binnenkort achter aan, momentele verhoging en dit kan nog stijgen Wat ik eigenlijk wel verwacht.

Wat is muziek toch voor een vreemd fenomeen? De reis begint ergens bij een nipte 4* waar je je afvraagt of dit album ze al dan niet verdient, met de tijd ga je dan toch voor de 4,5* en dan krijg je dat moment "oei, zei ik dat ik misschien voor de 5* zou gaan? Toch maar niet, nouja goed niemand die er op let dat ik dat ooit schreef" - maar het is een gevoel dat je blijft achtervolgen, alsof je de misdaad van je leven begaan hebt op muzikaal luistervlak en dan blijf je maar die sterke nummers luisteren, keer op keer verwonderd door de kwaliteit ervan - "huh, heb ik dit al eens geluisterd?", keer op keer weer een ontdekking, alsof het telkens de eerste kennismaking is met muziek die je als het ware al jaren kende.

Jean-François Jenny-Clark, ik hoef de vraag maar te stellen op Last.fm; "wie?" "wer?" "who?" "kush?" "qui?", ik blijf het bijzonder spijtig vinden dat ik jammer genoeg de enige ben die daar luisteraart, tip voor Toon1 die dit nu luistert om mijn aanraden, luister het onder de artiestennaam hier op MusicMeter, want Last.fm is best primitief als op het aliasen/dubbele namen aankomt van artiesten. Deze man was wat je noemt Virtuoos, en jawel met een hoofdletter. Ik zeg het niet veel over muziek maar dit album klopt echt muzikaal van A-Z, alsof de man al die jaren dat hij op de achtergrond speelde bij anderen intussen ook wat stukken schreef en met de tijd perfectioneerde. Melancholie ten top bij dit album, niet alleen door de muziek zelf, maar je vraagt je toch af hoe dit album al die jaren in het verleden de vergetelheid ingesukkeld is, worden kwalitatieve parels dan niet ondekt en erkend? Allmusic gaf maar **, in hoeverre vallen zij dan nog serieus te nemen? Een onvervuld verlangen omdat je toch wil dat dit album de juiste bekendheid zal krijgen bij de juiste mensen, de andere melancholie komt voor uit de strikte, klassieke, formele, duistere, professionele aard van dit album, je waant je met die cover ergens in een 18de eeuws kasteel in de Provence. Adembenemend!

Scott - Zo ongeveer even fenomenaal als 'Elegy' van Art Tatum, Monsieur Clark plukt letterlijk de beste noten uit de contrabasboom en laat een fantastische beheersing van zijn instrument horen. Wat een ritme, wat een spel, wat een geluid... eigenlijk tot nu toe nog niks gehoord dat gelijkaardig is, wat ik me vooral afvraag bij dit stuk is: speelt de man soms met de ene hand de "deun" en met de andere noten erboven op? Is hij zo magnifiek? Of gaat het hier om simpele overdubbeling? Ik neem aan en hoop vooral het eerste.

Zerkall - Een betoverende chemie tussen bassist en pianist, zo eentje die ik tot nu toe alleen nog maar hoorde tussen Evans en LaFaro, hier zelfs nog wat beter. Jammer genoeg staat er hier maar 1 pianobegeleid stuk op, maar het is er wel eentje om te koesteren.

Unison - Zowat wat je beleefde 3 nummers er voor, alleen dan deze keer met de saxofoon, wat hier vooral mooi is zijn die plotse basversnellingen met die soulvolle saxofoon die erdoor gaat, magnifieke combinatie.

Dit album heeft eigenlijk alles wat ik zoek in Jazz; variatie, sterke composities, geniaal speeltalent, wat mist dit? In mijn ogen werkelijk niks, nu alleen nog ervoor zorgen dat dit ergens de Top10 ingaat want het blijft moeilijk om dit album die plaats niet te geven, werkelijk Jazz naar mijn hart, dus érg bedankt mijn beste blabla -

Zeer enthousiaste recensie ben erg nieuwsgierig

Die man kan er wel wat van zeg. Altijd fantastisch om een muzikant te horen die zijn instrument compleet onder controle heeft en op die manier zijn ziel in de muziek kan leggen. Want hoewel ik zeker geen kenner ben die alles weet over de contrabas, ook ik hoor dat deze kerel een genie is.
In Scott laat hij meteen al eens horen wat zijn mogelijkheden zijn, een paar geniale melodieen worden uit dat instrument getokkeld en hij weet een nogal dreigende sfeer neer te zetten die me meteen meevoert in de sfeer van dit album. Niks geen andere instrumenten schieten hem te hulp. Het is gewoon hij, zijn contrabas en zijn gevoelens die hij omzet in een stukje muziek om duimen en vingers van af te likken.
Daarna volgt Zerkall waarin een pianist hem komt vergezellen en ook die kan er wat van. Hand in hand bewandelen ze boeiend een pad waarbij ze een sterk staaltje muziek op ons afvuren. Door zijn eigen genialiteit, dwingt hij ook zijn medespeler om tot het uiterste te gaan en steigt die pianist ook boven zichzelf uit. Fantastisch nummer!
Op Unison en T.G.V. wordt hij dan weer bijgestaan door een blazer en ook hier stippelt hij een muzikaal pad uit die de anderen de mogelijkheid geeft om ons mooie dingen te laten horen. Het valt me steeds weer op dat die mannen toch erg sterk op elkaar inspelen en ze krijgen dan ook mijn diep respect.
Nog een hoogtepunt is voor mij Legato om dat hij daarin eens een strijkstok ter hand neemt en daarvan voortreffelijk gebruik maakt, een heerlijk nummer ontsaat en de variatie aan stijlen wordt er hierdoor alleen maar groter op.
En dat is toch wel 1 van de grootste sterktepunten op dit album, er wordt ruimte gelaten voor het experiment en op die manier creeert deze virtuoos samen met zijn vrienden een boeiende plaat die ik heel erg kan waarderen. Hoed af en een diepe buiging van mijnentwege.

"Ozone" is echt een grootse compositie.
Een van de hoogtepunten van dit album waar ik verder weinig mee heb.

“Unison”, het blijft één van de moeilijkste jazz-albums in mijn persoonlijke luister-geschiedenis. De bas floreert hier in al zijn aspecten, en het gevarieerde timbre openbaarde zich aanvankelijk als een wonder. Daar ben ik inmiddels aan gewend, nu is er nog slechts de muziek. Het echte wonder.

Mijn interesse spreidt zich uit in vlagen. Aanvankelijk hield ik het voor gezien na de eerste nummers: voor de rest kwam er slechts meer van hetzelfde. In het huidige stadium geraak ik er echter niet meer “in”. Het ligt ongetwijfeld aan een afwijking in het ‘ik’, of is er “echt” sprake van een (quasi fysieke) barrière – speelt Jenny-Clark in een andere kamer die hem half aan het gehoor onttrekt? Echter, deze abstractie leidt ons nergens.

Logsiche vraag die hierop volgt: waar brengen de obscure (muzikale) contouren ons dan – ver weg, of juist diep in ons zelf? Het zijn ridicule vragen voor het individu dat niet tot de muziek kan doordringen, zelfs ietwat frustrerende frasen. En laat dat nu toevallig een ideale basis zijn om te blijven luisteren, ontdekken, verwonderen, ...

Eerste luisterbeurt... Whoe, wat een mooie onderaardse geluiden allemaal.

strakke (harde) productie zeg. De volumeknop kon een tandje terug, het zet de bas wel mooi in de spotlight

eerste luisterbeurt en kan melden dat het me aanspreekt.

Ikzelf houd wel van klassiek, maar niet zo van dit album... Een bas is voor mij vooral een begeleidend instrument; een bassolo hier en daar vind ik wel leuk, maar een heel album vol ermee vind ik minder. 3,0*

maar.... zo'n prachtig instrument degraderen tot "louter begeleidend"....

wat maakt een bas minder geschikt voor solo werk dan een cello?

La classe

"Unison" was een van de eerste albums die ik enkele maanden geleden herluisterde na me terug aangemeld te hebben op MusicMeter. Destijds was dit toch een van mijn favoriete Jazzalbums, waarom dan geen maximale score vroeg ik me af... Meteen verhoogde ik dit na het herluisteren, om het dan de dag erna terug te verlagen want was ik niet wat te enthousiast geweest tijdens mijn eerste nostalgische muzikale tijdreis?

Dit is drie kwartier waarbij de contrabas in al zijn pracht en praal op een torenhoog voetstuk wordt gespeeld. Een ander ongelooflijk sterke eigenschap is de variatie tussen de verschillende composities: van de prachtige solostukken met of zonder elektronische begeleiding, hetzij geplukt of gestreken, of de weergaloze duetten; deze "John Doe Jenny-Clark" brengt het allemaal op zo'n fantastisch niveau waarbij het haast crimineel wordt dat de hele Jazz-gemeenschap dit album over het hoofd blijft zien.

Soms denk je bij jezelf: vergeet wat de wereld denkt, wat ben ik toch blij dat ik dit ooit heb leren kennen: nogmaals grote dank aan blabla hiervoor. 15 stemmen en een gemiddelde van 4,27: wat boeit het? Het is alleen maar te hopen dat diegenen die hier ooit op stoten even blij zullen zijn met deze ontdekking. Het is een album dat wat tijd en geduld vraagt, maar eens je dat ervoor over hebt...

Wat een mooi verscholen Jazz-parel, en een van de beste Jazzalbums die ik ken