Jacques Brel - Jacques Brel 4 (1959)

Vanaf dit album stijgt Brel boven zichzelf uit en komt al meteen met enkele van zijn meest gedenkwaardige chansons; La Valse A MIlle Temps, Ne Me Quitte Pas, Les Flamandes, Seul en La Mort. Ook de andere liedjes zijn van een ongehoord hoog niveau, zowel tekstueel als wat melodie betreft.

Mijn Frans laat me wel wat in de steek maar ik begrijp wel waarover het meestal gaat. De muziekale begeleiding wordt vooral mooi wanneer de accordeon en de fluit hun intrede doen.

La valse a mille temps is gewoon onnavolgbaar snel haha wel een heerlijk nummer.

4*

Inderdaad heerlijk. Wel jammer dat Ne Me Quitte Pas op deze plaat een beetje ondergesneeuwd wordt door de vrolijke nummers rondom. Ik had een totaal ander album verwacht.

Mwah, staan inderdaad wel wat vrolijke nummers op, maar ik vind niet dat die het album overheersen. Wat mij betreft wordt het album toch wel overheerst door een melancholische sfeer. Ik vind Ne Me Quitte Pas niet echt een buitenbeentje qua stijl ofzo.

Jacques Brel dus. Dit plaatje duurt een halfuur, en dat is perfect. Prachtige nummers zoals 'La Valse à Mille Temps', 'Ne Me Quitte Pas', 'Isabelle' en 'La Mort', Brel zou er nog veel maken in het verdere verloop van zijn carrière. 'Ne Me Quitte Pas' is wel één van z'n allerbekendste nummers, bij ons in België lopen volgens mij niet veel mensen rond die het niet kennen.

Inderdaad een eerste klassieker van Brel. De bekende liedjes zijn meteen de beste: Valse à Mille Temps, Ne Me Quite Pas en Les Flamandes horen allen in mijn top tien van beste Brel-nummers, en ook Isabelle is een kanshebber. Minder bekend (bij mij dan toch) maar toch interessant zijn Seul, La Mort en La Tendresse. Jammer genoeg staat er met Je T'Aime toch nog één slecht nummer op - echt doorspoel-slecht, hou echt niet van de bombastische Brel - maar dat is een kleine smet op een groot album.

Het probleem met Jacques Brel is...

dat ik het niet versta...


Maar dan nog, prachtig, en de teksten vul ik zelf wel in.

Ne Me Quitte Pas.
Wat een stem, wat een instrumentatie.

Brel heeft ook liedjes met nederlandse teksten.

En die kan je gerust overslaan...

Vandaag klein rondje 1959... 4 albums uit dit jaar van diverse acts.

Dit is de eerste en ook de eerste keer dat ik van Brel een compleet album beluister. bevalt prima, opener La Valse À Mille Temps is een fijne intense binnenkomer. En Ne Me Quitte Pas is een klasse apart.

Ne Me Quitte Pas is echt een prachtnummer. Liefdesverdriet klonk niet veel vaker zo pijnlijk. Jammer dat de rest van dit album toch een stuk frivoler is. La Valse À Mille Temps is ook nog een geweldig nummer, maar de rest doet me toch wat minder.

Ook naar belgische TV gekeken, Misterfool?

Nee, ik heb dit album beluisterd ter voorbereiding van dit topic.
Ik kijk überhaupt nauwelijks TV meer: een verouderd medium die zijn beste tijd wel heeft gehad.

Nou deze week hebben toch weer 4.000.000 kijkbuisvrinden naar het interview van de koning gekeken, op een CL avondje loopt het ook al storm.
Ik was laatst bij Mediamarkt en daar werd toch masaal inget op nieuwe TV's dus het valt wel mee, natuurlijk wordt er meer gebruik gemaakt vh kijken via PC etc.
Er zijn ook nog best veel oude mensen zoals ik

4 miljoen ouderen Over 10 jaar zullen er dat, bij zo'n scoop, nog 2 miljoen zijn. Nog 10 jaar later 1 miljoen etc. Ik ben in ieder geval van plan om geen TV meer aan te schaffen en ik ben zeker niet de enige jongere voor wie een TV niet langer op het spreekwoordelijke boodschappenlijstje staat.

Jacques Brel's vierde album staat vooral bekend om Ne Me Quitte Pas, maar ik vind dat eigenlijk één van de minst interessante nummers hierop. Begrijp mij niet verkeerd, de zang is uitstekend, maar op mij komt het altijd over als een zoetsappig liefdeslied. Nummers als Les Flamandes en La Mort zijn de Brel waar ik meer van houd: fantastische arrangementen en gepassioneerde zang gecombineerd met maatschappijkritische en donkere teksten.

Mijn persoonlijke favoriete hierop is Seul, één van die zeldzame nummers waarbij de tekst en het arrangement perfect op elkaar aansluiten. Het nummer gaat over hoe wij ons alleen kunnen voelen, ongeacht met hoeveel mensen wij zijn. Op basis van dat nummer kan je duidelijk horen dat Scott Walker enorm beïnvloed werd door Jacques Brel. Al met al is Jacques Brel 4 een zeer genietbaar album, met een geweldige melancholische sfeer.

Ja, dat zei ik een paar jaar terug ook: Toen was Arrie het niet met mij eens. Wellicht nog steeds niet.

Hij is ondertussen wel ouder en wijzer geworden

Ik heb geen idee! Ik heb het album alweer zo'n vijf jaar niet meer gehoord en het is behoorlijk weggezakt. Zou hem weer eens aan een luisterbeurt moeten onderwerpen.

chevy93schreef:Ik weet niet of 'vrolijk' het woord is. Ik verdeel het Brel-repertoire liever in 'extravert' en 'bezonken'. 'Ne me quitte pas' was duidelijk een vroeg voorbeeld van dat laatste, waar het eerste bij de aanvang van Brels carriere nogal overheerste. In het extravertere werk kon Brel zijn stemvolume en verbale vaardigheden goed etaleren en zijn aanklachten tegen de burgerlijkheid kracht bijzetten. Maar zijn grootste kwaliteiten zaten mijns inziens in zijn existentiële overpeinzingen en zijn verstilde melodie-opvattingen. Ik ben dus duidelijk een fan van Brels introvertere, bezonkener kant welke later meer aan bod kwam (favoriet: het Barclay-album uit 1966 welke ook wel als 'Ces gens-là' wordt aangeduid).