Jacques Brel - Jacques Brel (1962)

Formidabel album van Brel op zijn best. De titelsong rekent af met hoogmoedige Bourgeois, een thema van alle tijden.
In Le Plat Pays bezingt Brel zijn liefde voor Vlaanderen, al is hij strikt genomen zelf natuurlijk geen Vlaming, hij groeide op in Brussel en is van thuis uit Franstalig, zijn "Nederlands" is behelpen.
In Madeleine verheugt hij zich op de komst van zijn grote liefde.... die nooit komen zal en Bruxelles is een prachtige frivole ode aan de Belgische hoofdstad, hij bezingt een tijd die toen al lang niet meer bestaat...
In Rosa mijmert hij over de Latijnse vervoegingen...

Héél fraai album boordevol prachtige chansons.
Tijdloos? Ik zou het geloven, haast heel het oeuvre van Brel is dat.

Inderdaad een schitterend album. Bijtende nummers worden afgewisseld met tragikomische verhalen, snelle vrolijke nummers en de prachtige rustige afsluiters Il Neige sur Liège en Pourquoi Faut-il Que les Hommes S'ennuient. Brel is hier duidelijk op zijn allerbest!

Monumentale plaat zoals alles van Brel , 1 van de allergrootsten en grootste Belg buiten kijf ...

Inderdaad een prachtig album, dat ik onlangs beluisterde op Spotify, daar mijn belangstelling voor chansons onlangs weer werd aangewakkerd. Ik moet er echter een bui voor hebben, d.w.z. ik moet er blijkbaar in een speciale stemming voor zijn, anders komt het niet goed aan. Brel is natuurlijk een geweldig vocalist, maar ik vind ook de arrangementen heel mooi, bijvoorbeeld Les Paumés du Petit Matin. Brel pakt af en toe wel eens heel erg uit, en die overdaad aan emoties vind ik soms een beetje te veel van het goede. Maar ach. De twee allermooiste nummers op dit album vind ik trouwens de bonusnummers. Het betoverende Il Neige à Liège wil ik steeds opnieuw horen, en misschien nóg mooier vind ik Pourquoi Faut-Il Que les Hommes s' Ennuient.

Van dit eerste album op het Barclay label vind ik kant A van het zeer hoge niveau van de 2 platen hiervoor: La Valse à Mille Temps & Marieke. Favorieten zijn Les Paumés du Petit Matin, Le Plat Pays & Une Ile. Alleen het refrein van Les Bourgeois is 'over the top'. Dat kan je ook zeggen van Bruxelles, een bekend nummer van Brel, maar niet mijn favoriet. Gelukkig volgen dan het mooie Chanson sans paroles & Les biches. Casse Pompon is ook pompeus en wel te. La Statue is wel weer mooi en Rosa is leuk.
Er staat dus veel moois op deze plaat, maar toch ook een paar wat mindere momenten. Niettemin alweer een fraaie plaat van de man met de schitterende stem: Jacques Brel.

Mijn favoriete album van mijn favoriete Belgische zanger. Enerzijds zijn er komische liedjes als Bruxelles, Madeleine en Rosa, anderzijds is er die poëtische ode aan België Le Plat Pays. Brel barstte altijd van energie op het podium, zweette zich te pletter. Zijn teksten en zijn stem hebben een nostalgisch kantje maar zitten tegelijk vol joie de vivre. Hij durfde de spot te drijven met de gevestigde orde, maar kon zich evengoed laten gaan in dromerig sentiment. Ik ben geneigd hem boven om het even welke Franse zanger te plaatsen.

Ik heb hiervan de verbasterde Le Plat Pays album, zonder Une Ile & Les Biches maar met Quand Mamma Reviendra.

Vervelend dat z'n discografie zo verkapt uitgebracht is, best dat de boits a bonbons box hier wat klaarheid in schepte

Sorry.. maar Le Plat Pays is geen ode aan Belgie, maar aan Vlaanderen.
Brel had niet veel met Belgie, ook niet met Wallonie,
Wel met Vlaanderen, waar hij echt zielsveel van hield.

Ik ben nu 75 jaar, leerde zijn muziek helaas pas kennen in 1965, maar was toen ook meteen verloren...
Ik verstond de eerste jaren nog niet alles in het frans, daarom heb ik alle teksten vele malen gelezen en uiteindelijk uit mn hoofd. geleerd.
En ben een verwoed verzamelaar geworden van al zijn uitgebracht muziek + teksten.