Jacques Brel - Jacques Brel (1966)

Fernand, schitterend nummer. Laat de hele buurt het horen, volume maximaal dus!

Weer een album vol hoogtepunten, waarvan ik vele niet eerder kende: Le Tango Funèbre, Fernand, Grand-mère. Jef is sowieso al schitterend, en Mathilde uiteraard eveneens. Op de heruitgave ook een mooie bonus van vier knappe Nederlandse versies - Mijn Vlakke Land is wat minder, maar de andere drie zijn prachtig.

Het is jammer dat de laatste drie nummers het geniale niveau van de eerdere nummers niet halen. Toch kan ik niet anders dan de volle vijf sterren geven. De eerste zeven nummers zijn zo prachtig dat dit nu al mijn meest gedraaide Brel is en dat zal ook nog wel even zo blijven.

Echt? Ik vind Brel in het Nederlands eigenlijk altijd een stuk minder.

Stijn_Slayer zegt: Misschien wel en dan nog moeten constateren dat deze hinkelende Brel alle Nederlandse kleinkunstenaars in onze eigen taal nog ruim oversteeg. Luister eens naar Frans Halsema's Brel parodie "M'n Vlaanderenland" om te zien dat Nederland er nauwelijks in slaagde om de grootsheid van Brel te erkennen en maar niet los wist te komen van de dwingende cabarettraditie. In plaats van te lachen om Brel helpt deze parodie om onze nietigheid in te zien. We hadden iemand met enig vreemd bloed als Ramses Shaffy nodig om Brel's voorbeeld naar onze eigen taal om te zetten (met meermaals geslaagd resultaat). In de popmuziek gingen Frank Boeijen en The Lau daar (ieder op geheel eigen wijze) eindelijk mee verder. Brels eigen werk is meermaals deels overlappend in verschillende albums uitgegeven. Je kunt bij Brel dan ook nauwelijks spreken van een zich alsmaar opbouwende, aansluitende allbumcatalogus. Als je echter 1 album van Brel zou moeten kiezen zou ik voor deze gaan. Het is een album die zowaar toch een soort spanningsboog bevat en is geconcipieerd op het absolute (en vrijwel niet meer geevenaarde) toppunt van Brels kunnen als liedschrijver en als zanger. Voeg daar nog eens de superieure arrangementen aan toe en je hebt een kunstwerk te pakken waarvan het nauwelijks te bevatten is dat ze dit op 2 plaatkanten vinyl hebben weten te persen.

Met zijn zwanenzang 'Brel' tevens de meest verstilde, melancholieke plaat en daarom ook de mooiste. Dat is nu eenmaal hoe ik Brel het liefste hoor. Liever nog dan in zijn schuimbekkende tirades tegen de burgerlijkheid.

Dit is de ultieme vertolking van pure melancholie en weemoed. Wat hij zingt komt binnen. Ik ben diep onder de indruk.

Als je Brell als uniek performer, trendsettend, en zijn tijd ver vooruit ervaart (dat kun je zeker doen) dan weet dat op dit reguliere album het beste tot zijn recht te komen.
Live, voorzien van beelden is dat idee uiteraard nog net wat sterker.

Neem Ces Gens-là.. Maak me een gelukkig mens en toon mij iets vergelijkbaars ?