Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas (1972)

Beetje oppassen. Brel nam voor dit album een aantal van zijn eigen nummers opnieuw op.
Altijd een beetje geschiedvervalsing gevonden. Overbodig.

Dit hoort niet tussen de 'verzamelalbums' want de nummers op deze plaat werden nooit eerder in deze (drastisch andere) versies opgenomen. Het is gewoon een originele Brel-plaat, die nog niet eerder bestond al dateren de liedjes van een vroegere datum.

Wendy vindt de plaat geschiedvervalsing. Maar Brel is geen historicus van zijn eigen werk, hij is schepper. En elk scheppend kunstenaar mag zijn leven lang doen met zijn werk wat hij wil. Zo bleef W.F. Hermans tot aan het einde van zijn leven dingen veranderen in zijn romans. Hergé tekende wel drie versies van een aantal Kuifje-verhalen. Dat is geen geschiedvervalsing, maar herscheppen van eerder werk op basis van nieuwe ideeën of inzichten.

Wij luisteraars mogen natuurlijk onze eigen voorkeuren hebben. Ik denk niet dat Brel dat verboden zou hebben. Maar hij staat natuurlijk in zijn recht om ook zijn voorkeuren te hebben, al waren die in 1972 op punten anders dan in 1958 of 1961.

Geschiedvervalsing of niet, het is inderdaad een beetje een overbodige plaat. Te meer omdat een aantal van de bewerkingen echt niet beter zijn (elektrische gitaar in Le Moribond? Ook La Valse à Mille Temps zit niet helemaal goed, de in dit lied zo belangrijke wisselwerking tussen stem en orkest werkt niet) en de veel andere weinig verschil maken. Aan de andere kant staat hier wel de bekendste en ook wel mooiste versie van Ne Me Quitte Pas op, puur en zuiver met enkel pianobegeleiding en wat strijkers hier en daar. Maar een beetje een zwaktebod is het toch wel, vier jaar geen nieuwe nummers maken en dan beslissen om wat oude successen opnieuw op te nemen.

Inderdaad een tamelijk overbodige complicatie van remakes en naar mijn smaak met afstand het minst interessante album uit Brels overigens zeer indrukwekkende oeuvre.

Het bestaan ervan lijkt vooral ingegeven door het feit dat platenbaas Eddie Barclay met lede ogen aan moest zijn dat concurrent Philips Brels onovertroffen successen uit de jaren 50 en begin jaren 60 eindeloos uit bleef venten met compilatiealbums en heruitgaven van de beroemde live-opname in L'Olympia uit 1961. Het feit dat de productie en arrangementen eerder geïnspireerd lijken te zijn op (destijds) eigentijds Amerikaans musical repertoire dan op het klassieke Franse chanson maakt het er ook niet beter op.