In de maanden naar aanloop van zijn gang naar de gevangenis en de release van zijn nieuwe album is Prodigy veelvuldig in het nieuws geweest. Zo was er uitstel van de gevangenisstraf omdat Prodigy een voorziening voor zijn sikkelcelanemie nodig had en hij vond het nodig om prikkelende uitspraken over collega’s te doen. Ook startte hij een ware internethype door video’s te maken van nummers en ‘preken’ en deze vervolgens op YouTube te zetten. Al dit geweld stond in het teken van H.N.I.C. Pt. 2.
De wereld is door deze promotie flink wakker geschud en warm gemaakt voor de opvolger van H.N.I.C (2000) en Return Of The Mac (2007). Maar of Prodigy, die de laatste jaren vaker duf dan scherp overkomt, met de muziek zelf ook een grote indruk kan achterlaten, dat valt pas echt te beoordelen als het volledige album ten tonele komt. Die tijd is aangebroken en om maar alvast het belangrijkste pluspunt te verklappen: de eerder verschenen clip The Life is niet het enige nummer met een prachtige spookhuissfeer.
Nadat een nieuwslezeres het album heeft geopend, trekt Prodigy fel van leer. Hij lijkt zelfs wat recht te willen zetten, want hij heeft het de laatste jaren behoorlijk over zich heen gekregen door de critici. Real Power Is People deelt bijvoorbeeld een sneer uit naar het blingblingimago dat Mobb Deep heeft opgelopen onder de vleugels van 50 Cent: “Fuck jewelry, fuck rems, let’s spend on our protection!” De instrumentatie (van Sid Roams) op deze track is gewaagd. De hoge tonen van de snerpende computergeluiden zouden tot irritatie kunnen leiden, maar heeft wel het gewenste effect: Prodigy gevaarlijk en serieus laten overkomen.
Ook The Alchemist heeft met het eerder al genoemde The Life een prima productie afgeleverd. Dat Prodigy het hier al weer over Ferrari’s en juwelen heeft mag de pret niet drukken, want de sfeer die wordt neergezet is indrukwekkend en doet de minder oude tijden positief herleven. De teksten hebben weer authentiek hun weerslag op de gevaarlijke leefomgeving van Prodigy en hier komt het ook, eindelijk, weer eens gevaarlijk en overtuigend over.
Zo gaat H.N.I.C. Pt. 2 gemoedelijk verder over de ruige rivier van P’s oorspronkelijke habitat. Hij voert de luisteraar langs allerlei misstanden, maar legt vooral de aandacht op zijn eigen kracht en overlevingsdrang. Tot het nietsvermoedende slachtoffer ineens in de dieptrieste verdoemenis van ABC wordt meegetrokken. De stem van een van de zoontjes, die het nummer opent, is helaas toonaangevend: het rappen van Prodigy gaat in de coupletten nog matig, in het refrein daalt het niveau helaas nog verder naar kleuterklasgeklets.
Na dit oorkwetsende gekrakeel keert Prodigy gelukkig weer terug naar het beschrijven van zijn harde handelingen. Op de tweede helft van het album verschijnen ook de eerste gastartiesten. Van Big Twinz, Big Noyd en Un Pacino mocht niet veel verwacht worden, maar ze houden de schade gelukkig beperkt. Hoewel het geluid van Big Twinz op 3 Stacks wel érg hinderlijk is, met zijn krakende stem en tweedehands lyrics. Niet dat Prodigy en de rest overloopt van originaliteit, maar de gastheer heeft nog iets als flair, al is daar de laatste jaren steeds meer van afgeknabbeld.
De emotionele kant van Prodigy komt naar voren op Veterans Memorial Pt. 2, waar hij verhaalt over zijn overleden vader. Hij vertelt over pa’s opvoedingstactieken, hoe hij hem haatte en hoe hem werd geleerd te overleven (en overvallen, hoewel dat niet helemaal goed verliep). Daarnaast poogt P vooral aan te tonen hoe hij het verlies beleeft en hoe erg hij zijn verwekker mist. Helaas komt het gesamplede gezang niet helemaal goed over en ontbreekt het échte gevoel in de wat lome stem van Prodigy. Toch is het geheel aandoenlijk en laat het de luisteraar zeker niet onverschillig achter.
Natuurlijk pakt ook vaste maat Havoc een keer de microfoon vast om er wat mee te vermelden. Dit doet hij op I Want Out, waar ook Un Pacino te horen is. Echt leuk is het niet, want hij zet met enkele clichés uiteen waarom hij nog steeds veel streetcredibility heeft. Prodigy laat horen dat de aanstaande gevangenisstraf hem verre van koud laat en laat ook nog even horen dat de wereld echt wel wat mist nu hij even uit het normale leven gaat verdwijnen.
Om het uiteindelijke gevoel positief te laten blijven, kan ABC (Vox Spanish Remix Teaser) beter buiten beschouwing worden gelaten, want deze computergestuurde vertaling is wel érg magertjes en vervelend en nog slechter dan het origineel. Maar dit gedrocht mag genegeerd worden, want het is een bonusnummer.
Dit gezegd hebbende, is H.N.I.C. Pt. 2 geen grote klapper geworden en haalt de plaat het niveau van zijn voorganger in de reeks niet. Toch is het geheel absoluut sfeervol. Er is mede door de effectieve beats een grote vooruitgang ten opzichte van Return Of The Mac: de duistere dreiging van het vroegere Mobb Deep is weer een beetje aan het licht gekomen en Prodigy klinkt gelukkig niet altijd zo verveeld. Natuurlijk gaat dit album geen klassiekerstatus krijgen, maar het is ook zeker geen lelijk eendje. En ook geen tegenvaller voor de diehard Mobb Deep-fan. Prodigy kan gerust zijn tijd gaan uitzitten en ondertussen schrijven aan een volgend project, waarvoor hij hopelijk weer dergelijke beats kan krijgen van helden The Alchemist en Sid Roams.
www.hiphopleeft.nl