Royal Wood - A Good Enough Day (2007)

Ontdek deze parel en je bent een tijdje verkocht. grijs draaien. Die canadese hebben 't nu gewoon. Beetje Ron Sexsmith en een beetje Rufus Wainwright(maar dan niet zeurderig). Voor mij nu al de beste plaat van het jaar!!!!!!
op zijn myspace site staat toevallig deze omschrijving:
As if a singer songwriter like Ron Sexsmith was a bus and ran into a piano cabaret songwriter like Rufus Wainwright.

..... en zo kom ik weer bij Maple Music terecht waar ik de cd's van Royals canadese vriendjes Matthew en Jill Barber ook al heb aangeschaft.
Dit is hele mooie muziek ! Dit is ook geen ingewikkelde muziek, maar gewoon erg lekker. De nummers zitten erg goed in elkaar en de cd verveelt geen moment.
De vergelijking met Rufus Wainwright mag wat mij betreft de wereld uit; daarmee doen we de creativiteit en de vocale kwaliteiten (je moet er van houden) van Rufus tekort.
Wat stemgeluid doet Royal me eerder denken (en niet meer dan dat) aan Joost Zweegers van Novastar.
Silently, het laatste nummer van de cd bestaat uit twee nummers, de laatste vier minuten zijn de 'bonus', namelijk het nummer Irish Girl.
Dit is héle mooie muziek ! Ik begin met 4* ...

Als ik Rufus Wainwright lees is er uiteraard gelijk interesse maar tegelijkertijd ook terughoudendhoud want zit ik wel te wachten op Rufus-achtige nummers van een Rufus-achtige zanger? Eén is namelijk genoeg.
En ja: die vergelijking is aardig gevonden en begrijpelijk zeker op het nummer Siren die het barokke heeft dat we terughoren bij Wainwright, maar verder vind ik net als thebestfreaks dat we Rufus Wainwright toch echt te kort doen met deze vergelijking want Royal Wood is toch echt een stuk minder spannend en vindingrijk. Maar niet getreurd: voor velen is deze meneer juist daardoor een verademing: geen zeurderige zang en redelijk nuchtere nummers zoals ik ze de laatste tijd bij veel artiesten in dit genre terughoor.
Laat ik dan toch een naam van stal halen die ik nog niet gelezen heb: Teddy Thompson. Ja, dan is die Rufus-link toch weer een beetje gelegd maar ik hoor toch echt wel iets van deze moderne bard terug in dit album; laat alleen dan wel de country-randjes van Thompson weg want die zijn hier niet te horen.
Ik hoor dus een uiterst genietbaar album van een artiest die het in zich heeft om in de toekomt een album te maken wat het predikaat 'klassieker' van mij opgeplakt kan krijgen: je voelt dat het er in zit. Verder is dit album nummer zoveel in een vrij lange rij artiesten die een beetje in dit rijtje te plaatsen zijn en die ik recentelijk ontdekt heb en net als de meesten in dat rijtje waard voor een uitstekende waardering (met de stille hoop op in de toekomst een megaknaller).

Heb 'm een paar jaar terug in een jawel een videotheek in den haag zien optreden met een handjevol recensisten en videotheekgangers. En vooral live zijn de nummers van ongekende klasse, zodat iedereen in die videotheek muistil en met kippevel zat te luisteren en af te vragen waarom hij niet in paradiso of rotown stond. Zijn die programmeurs nu echt op zoek, of laat t ze makkelijk aanwaaien door mojo en aanverwanten??? In iedergeval is dit zijn 2e album en elke keer als ik m opzet is t genieten geblazen voor de op t eerste gehoor simpele nummers.

weer een nieuwe uit-the lost and the found- opsporing verzocht!!