Royal Wood - A Good Enough Day (2007)

Als ik Rufus Wainwright lees is er uiteraard gelijk interesse maar tegelijkertijd ook terughoudendhoud want zit ik wel te wachten op Rufus-achtige nummers van een Rufus-achtige zanger? Eén is namelijk genoeg.
En ja: die vergelijking is aardig gevonden en begrijpelijk zeker op het nummer Siren die het barokke heeft dat we terughoren bij Wainwright, maar verder vind ik net als thebestfreaks dat we Rufus Wainwright toch echt te kort doen met deze vergelijking want Royal Wood is toch echt een stuk minder spannend en vindingrijk. Maar niet getreurd: voor velen is deze meneer juist daardoor een verademing: geen zeurderige zang en redelijk nuchtere nummers zoals ik ze de laatste tijd bij veel artiesten in dit genre terughoor.
Laat ik dan toch een naam van stal halen die ik nog niet gelezen heb: Teddy Thompson. Ja, dan is die Rufus-link toch weer een beetje gelegd maar ik hoor toch echt wel iets van deze moderne bard terug in dit album; laat alleen dan wel de country-randjes van Thompson weg want die zijn hier niet te horen.
Ik hoor dus een uiterst genietbaar album van een artiest die het in zich heeft om in de toekomt een album te maken wat het predikaat 'klassieker' van mij opgeplakt kan krijgen: je voelt dat het er in zit. Verder is dit album nummer zoveel in een vrij lange rij artiesten die een beetje in dit rijtje te plaatsen zijn en die ik recentelijk ontdekt heb en net als de meesten in dat rijtje waard voor een uitstekende waardering (met de stille hoop op in de toekomst een megaknaller).