Pixies - Wave of Mutilation (2004)

IJzersterke songs van een ijzersterke band. Wel een beetje een overbodige verzamelaar na Death of the Pixies, maar ja, de schijnwerpers moeten weer goed op deze band gericht worden vanwege de reunie, dat snapt de platenmaatschappij zeer goed. En eerlijk is eerlijk: deze verzamelaar is dan wel uitgebreider!

Het nadeel van verzamelaars blijft toch altijd het gevoel van "ik mis iets". Daarom ook geen 5 sterren maar 4,5.

Maar heb je niks in huis van de band en ben je niet van plan om alle albums aan te schaffen (dom ), dan is dit een lekkere verzamelaar.

Mee eens, aERodynamIC, en ik vind het ook jammer dat ze de Where's My Mind niet in de originele versie op deze verzamelaar gezet hebben. Deze versie klinkt nogal 'waterig': het lijkt net of ze dit nummer onder water hebben opgenomen. Geen verbetering in mijn ogen.....

Ook vind ik sommige van die B-sides wat minder. Ik had liever nummers zoals Cactus of Mr. Grieves gehoord. * zucht* Je kan niet altijd alles krijgen zoals je het hebben wilt...

Maar goed, ik ben een te grote fan van de Pixies om hier te zwaar aan te tillen. Er staan hier genoeg andere 'good vibrations' op. 4 sterretjes.

Geweldige band! Hebben in hun korte carrière met Come On Pilgrim t/m Bossanova vier briljante albums afgeleverd. Helaas was Trompe Le Monde iets minder, maar nog steeds erg goed.

Ik snap nog steeds niet waarom mensen zo lopen af te geven op Trompe Le Monde. Ik vind die plaat beter dan Bossanova hoor.

Persoonlijk vind ik Trompe Le Monde het beste album van de pixies. Het klinkt net wat geslepener en strakker dan de eerdere albums.

Ik denk trouwens dat dit voor meer liefhebbers van wat hardere rock geldt.

Head on was destijds m'n favo Pixies nummer (beetje wrang dat dat dus geen Pixies nummer bleek te zijn)

Afgelopen weekend liep ik tegen deze verzamelaar van Pixies aan. Nummers als Gigantic en Where is my mind? heb ik direct van het net geplukt toen ik ze hoorde en draai ik nog regelmatig. Bij de eerste luisterbeurt kwam toch een lichte teleurstelling bij me op. Vooral de eerste nummers van de cd en dan met name de drums kwamen wat rommelig op me over en het geschreew van Black Francis hielp daarbij niet mee. Misschien komt dit alles wel omdat ik de laatste tijd vooral naar de zoete muziek van singer-songwriters als Damien Rice, Jeff Buckley,Rufus Wainwright en David Gray luister.

Maar naar wat meer luisterbeurten begin ik deze verzamelaar steeds meer te waarderen. De zang van Kim Deal, overigens een heerlijke bassist, was bij de eerste luisterbeurt een van de grote pluspunten. Een vrouwelijke zangstem naast die van de leadzanger kan ik sowieso wel waarderen. Denk aan Damien Rice en Admiral Freebee. Nummers als Here comes your man en Monkey go to heaven beginnen nu al tot mijn favorieten te horen maar kunnen voorals nog niet opwegen tegen Gigantic en Where is my mind?

Je mist erg veel als je deze verzamelaar aanschaft,Niet dat hij slecht is...Het is gewoon zo dat de pixies zo veel goede nummers hebben gemaakt

Koop de albums...kost iets meer, maar zul je de komende jaren zeker geen spijt van krijgen.

Je blijft ontdekken met deze varkentjes...

Wat een gekke, excentrieke, chaotische, rommelige rotzooi. Maar wel mooie rotzooi.

Om eerlijk te zijn, heb ik niet zoveel met de Pixies, eigenlijk vrees ik dat mijn oren er altijd moeilijkheden mee zullen blijven hebben om dit als mooi of lekker te ervaren... Maar ik wil nog maar eens een poging ondernemen, Trompe Le Monde heb ik ooit cadeau gekregen en op mijn beurt weggegeven, kon daar absoluut niet inkomen in die muziek.

Nu hoop ik door deze mee te nemen - in een pakketje aanbiedingen bij Free Record Shop : 3 voor 25 €, de andere aankopen zijn Ghostboy (Gabriel Rios) en Frank (Amy Winehouse) -
om toch op één of andere manier iets te ontdekken in bepaalde nummers dat mij toch kan meenemen in hun muziekwereldje, voor mij is dat tot hiertoe nog nooit gelukt.

Maar dit is wel mijn ultieme poging om iets leuks te vinden tussen de muziek van deze band die me nooit of nooit gelegen heeft.

Kom hier na uitgebreide beluistering ongetwijfeld op terug.

als je weet dat je het niet mooi vind kan je voordat je er geld aan uitgeeft het natuurlijk beter eerst ff downloaden...

Zo véél kostte dat niet, en deze kluns hier heeft nog nooit gedownload, maar nu moet ik oppassen, want iemand hier op de site vind dat ik dat al te vaak heb verteld, alsof ik er een beetje prat op ga...

Ik behoor nu eenmaal niet tot de downloadgeneratie, echt niet !!

iemand?

Ik geef inmiddels een stem van *4, omdat de Pixies cool zijn en omdat dit album mooie vulling voor mijn mp3 speler is, net als zoveel Best Of cd's.

Met vààk veel pijn in de oren heb ik dit album (??) uitgezeten, ik was, ben en zal nooit ofte nooit een Pixiesfan worden, het is me véél te grote chaos, véél te kakafonisch, ik krijg er grijs haar van en het is al zo grijs...

Enkele lichtpuntjes toch; Monkey Gone To Heaven, dat ik al kende, omdat de Laatste Showband, vaak onder leiding van Patrick Riguelle, dit nummer vaak speelde ter aankondiging van gasten, in het gelijknamige televisieprogramma De laatste Show, op teevee één, het eerste net van de VRT (België).

En dàt Monkey Gone To Heaven vind ik echt een mooie popsingle. Zo ook Here Comes Your Man, dat ik gewoon echt héél goed vind.

Where is My Mind ? is ook erg behoorlijk.

En dan heb ik het echt gehad, met dit bandje. Het spijt me vreselijk, maar ik mag mijn gedacht zeggen over een plaat, als ik de moeite gedaan heb om die te kopen en te beluisteren.

Ik betaalde niet veel, het was flink afgeprijsd, en dat is maar best.

Maar als je vele rockliefhebbers dan zo lyrisch hoort zijn over deze band, nou, dan ga je denken... héb ik misschien iets gemist ?

Héél weinig, wat mij betreft.

Nummer 23, Winterlong, is een Neil Young-cover, èn die kan er ook nog mee door, maar voor de rest heb ik het echt wel gehad met deze plaat.

Ik kàn nu tenminste zeggen dat ik "iets" van deze band in huis heb, mààr erg vaak zal ik dit niet meer draaien, zoveel is nu wel zeker.

Voor Monkey Gone To Heaven, Here Comes Your Man,
en in véél mindere mate Where is My MInd en Winterlong, wil ik in totaal nog 2 sterren geven aan dit kakafonisch spektakel...

** Een mens kan echt niet van alles houden, echt niet!

En ik heb er vreselijk veel moeite voor gedaan, geloof me vrij.

Ik zie dat ik 5 favoriete tracks moet aanduiden, maar ik kom er eigenlijk amper aan 3...

Die kakafonische waanzin moet je van houden, maar ik kan het ook geen 23 nummers lang uithouden. In stukken wel erg genietbaar.

ka·ko·fo·nie (de ~ (v.))
1 rommelig geheel van vele klanken door elkaar

Rommelig? Pixies spelen juist superstrak! En ach, klanken door elkaar komt vaker voor in muziek

Het is maar waar je van houdt natuurlijk, ik kan in de muziek van deze band echt niet inkomen, ik heb mijn best gedaan, nou niet iedereen lust spruitjes, toch ??

Ruim een uur van de Pixies kan ik ook nauwelijks uithouden hoor, maar ik doe het toch. De manie is zo verslavend, geniaal!

hoog tijd om een van de 4 reguliere albums te proberen denk ik dan.

hey
been trying to meet you
hey
must be a devil between us
or whores in my head
whores at my door
whores in my bed
but hey
where
have you
been


Geniale teksten, binnenkort toch maar eens naar de reguliere albums gaan luisteren denk ik

Monkey Gone To Heaven en Here Comes Your Man zijn de twee songs die ik werkelijk kan smaken van deze band die me voor de rest eeuwig en drie dagen op de maag zal blijven liggen wegens te kakafonisch en absoluut mijn ding niet.

Ik wou mezelf nog een kans geven, omdat ik Trompe Le Monde en Surfer Rosa als totaal onverteerbare producten beschouw, tenminste voor mijn mainstream oortjes, maar helaas, behalve deze twee steengoede songs (met structuur en melodie, zowaar!) kan ik de rest van deze geluidsdrager skippen skippen skippen tot den treure.

*1/2

Muziek die me niet kan boeien of die ik ronduit niet kan aanhoren, daar ga ik geen commentaren meer op geven of negatieve stemmen meer op uitbrengen, dus de Bon Jovi fans mogen gerust zijn…

Natuurlijk WEL als ik moeite gedaan heb om
1) de Plaat te kopen
2) Danmaar heb geprobeerd er iets goeds op te vinden.

Als ik die plaat heb gekocht mag ik er wel een mening over hebben zou ik zo denken, hé ?

Zeker wel!

The Pixies waren één van de meest inventieve Amerikaanse rockbands eind jaren '80, begin jaren '90, die ook duidelijk invloed hadden op wat later "grunge" genoemd werd. Zij moesten het meer hebben van hun experiment en inventiviteit dan techniek.
Al konden ze ook prima pure popsongs brengen als "Monkey Gone to Heaven" en "Here Comes Your Man", tevens de 2 meest toegankelijkste nummers. De andere nummers moet je aan wennen, maar als je door de gitaarnoise heen luistert, ontwaar je nog meer sterke en melodieuze rocksongs als bv. "Where Is My Mind?", "Velouria" en "Alec Eiffel".
De Neil Young-cover "Winterlong" vind ik overigens ook geslaagd.

The Pixies hebben toch wel meer toegankelijke nummers?
Dig For Fire en Debaser zijn volgens mij vrij toegankelijk.
Mooie verzamelaar, maar ik heb al al hun studio albums, en ook die geweldige BBC recordings.
Maar voor mensen die benieuwd zijn naar de Pixies, is dit een goede aanwinst.

"Dig for Fire" is inderdaad vrij toegankelijk, voor "Debaser" had ik meerdere luisterbeurten nodig.
Overigens vind ik ook "Wave of Mutilation" briljant.

Frank Black solo is een stuk minder als met The Pixies, dus die viereenheid was toch wel vrij belangrijk. Geweldige band.
Gigantic is ook super; Kim Deal op haar best.

Ik vind Debaser niet echt een erg toegankelijk nummer. Dan vind ik het heel mooie Gigantic toch wel toegankelijker.