Mihai Edrisch - L'un Sans L'autre (2003)

In mijn screamo-zoektochtje van de afgelopen weken is dit toch wel een van de pareltjes. Drukke ritmes, goed uitgebalanceerd geluid, ruimte voor rust in de nummers, zelfs een gruizig pianonummertje tussendoor (les memoires), melodie en een lekkere scream op de koop toe.

Ik verhoog naar 4,5*.

Oja, gratis te downloaden van hun site: L'un sans L'autre. Maar ook te koop als het goed is

Zondermeer een erg prettig plaatje inderdaad. Het doet me trouwens aan iets anders denken, maar ik kan het niet helemaal plaatsen, Yage ofzo? Maar goed, inderdaad fijne afwisseling tussen rustpuntjes en uitbarstingen, waarbij de uitbarstingen inderdaad nog goed in elkaar zitten. En eveneens inderdaad chapeau voor de zanger die een alleszins goeie scream heeft. Totaal overdonderend vind ik het net niet, maar uitstekend toch zeker wel, en zodoende vind ik 4* dan ook geen verkeerde score. Erg sympathiek trouwens dat ze 'm zo integraal ter download aanbieden, zonder dat er kwaliteit wordt ingeboet - niet geheel gebruikelijk in de screamoscene in tegenstelling tot bijvoorbeeld electronic, waar de netlabels niet meer te tellen zijn. Overigens ook inderdaad 'gewoon' uitgebracht, hoewel 'ie bij Purepainsugar op is, zag ik. Maar goed, tof bandje, goeie tip!

Sorry, maar dit vind ik toch wel de beste Screamoplaat tot nu toe. Die tomeloze energie, die toch heel gestructureerd en uitgedacht klinkt.

Sorry?

Dat ik weer een vijf moet uitdelen, dat wil ik niehiet

Erg veel kan ik er nu nog niet over zeggen, maar ik ben in ieder geval onder de indruk...

Vandaag beluisterd en ik ben er helemaal gek van. Wat een muziek! Intens en hele goede screams. Ontdekt door Last FM en daarna beide albums van de band legaal gedownload. 5 sterren en een plek in mijn top 10!

Het zijn de groepen die extreem experimenteren binnen het screamo genre die mijn aandacht trekken. Ik zou zelfs durven verder gaan: bands als Circle Takes the Square en Gospel - om mijn favorieten even aan te halen - houden helemaal geen rekening met de lijntjes en kleuren volledig naar eigen goeddunken. Ik denk dus dat het net daarom is dat Mihai Edrisch me zo bevalt: de manier waarop zij de dissonante hardcore van vroege Dillinger Escape Plan integreren met de typische screamo kenmerken is me uniek. Vooral het drumwerk springt eruit. Van de hectische openingsriff van Et pourtant over het tribal spel in het titelnummer tot die alles en allen overheerschende breakbeat in Je L'Appelai ( ), de percussie is gevarieerd en krachtig.

Het gitaarspel buigt vooral op dissonantie bij de harde stukken, wat de bas wel helemaal overstemd. Verder klinkt het album wel goed, en de toevoeging van de samples van spelende kinderen is geslaagd te noemen. De zang ligt erg in de lijn van pakweg Daïtro, en is geheel onverstaanbaar. Ook nogal eentonig - constant hetzelfde rauwe geschreew - en daarmee ook het voornaamste minpunt van de muziek voor mij. Dank aan leander? voor de tip, want dit is toch wel een erg fijne ontdekking. 4*

En graag gedaan natuurlijk Altijd plezierig te zien dat aanbevelingen in de smaak vallen.

Toch wel een behoorlijk onderbelicht album dat wat mij betreft een icoon is binnen het screamogenre. De desolate, meedogenloze sfeer, de wanhoop en frustratie die spreekt uit de fenomenale gitaarrifs en vocals is vrijwel ongeevenaard. De screams klinken mentaal uitgeleefd en uitgeput en tegelijkertijd gierend van woede en wanhoop. De plaat zit waanzinnig strak in elkaar met Les Memoires/krakende-pianoflarden als prachtig ruststukje, waarna de ellende weer wordt opgepakt. Ditmaal is het gitaar- en drumgeweld slepender, maar de emotie verdwijnt daarmee zeker niet. Het geheel is omgeven door een bevreemdende sfeer, opgeroepen door speelpleingeluiden. De gedachte hierachter is mij niet bekend (helaas versta ik zo goed als geen woord Frans), maar bij mij roept het altijd een gevoel van eenzaamheid op. De misantroop wordt omgeven door geluiden van spelende kinderen. Gelach, gegil. Onbezorgd, naief, zich niet bewust van de wreedheid van de wereld. Wellicht is het ook een toespeling op het thema pedofelie dat Johan (vocals) vaker in zijn lyrics laat terugkomen. Sterker: de verdorven wereld is wellicht nauwelijks beter te illustreren dan aan de hand van dit thema. De rillingen lopen me over mijn rug.

Erg mooi op vinyl ook Doorzichtig met rode "splash" in het midden. Lieden die dit kunnen waarderen en wel tegen iets donkerdere muziek kunnen, doen er zeer goed aan het huidige project van de zanger en leadgitarist van Mihai Edrisch, Celeste, te proberen.