Mihai Edrisch - L'un Sans L'autre (2003)

Het zijn de groepen die extreem experimenteren binnen het screamo genre die mijn aandacht trekken. Ik zou zelfs durven verder gaan: bands als Circle Takes the Square en Gospel - om mijn favorieten even aan te halen - houden helemaal geen rekening met de lijntjes en kleuren volledig naar eigen goeddunken. Ik denk dus dat het net daarom is dat Mihai Edrisch me zo bevalt: de manier waarop zij de dissonante hardcore van vroege Dillinger Escape Plan integreren met de typische screamo kenmerken is me uniek. Vooral het drumwerk springt eruit. Van de hectische openingsriff van Et pourtant over het tribal spel in het titelnummer tot die alles en allen overheerschende breakbeat in Je L'Appelai ( ), de percussie is gevarieerd en krachtig.

Het gitaarspel buigt vooral op dissonantie bij de harde stukken, wat de bas wel helemaal overstemd. Verder klinkt het album wel goed, en de toevoeging van de samples van spelende kinderen is geslaagd te noemen. De zang ligt erg in de lijn van pakweg Daïtro, en is geheel onverstaanbaar. Ook nogal eentonig - constant hetzelfde rauwe geschreew - en daarmee ook het voornaamste minpunt van de muziek voor mij. Dank aan leander? voor de tip, want dit is toch wel een erg fijne ontdekking. 4*