No-Man - Schoolyard Ghosts (2008)

het heeft even geduurd, en het zag er zelfs naar uit dat het niet meer zou gebeuren, maar dan toch.... een nieuwe no-man. de laatste twee studio albums returning jesus (2001) en together we're stranger (2003) halen zonder moeite het niveau van porcupine tree's beste platen, dus ik ben benieuwd!

ik ben ook zeer benieuwd hiernaar

verkoop jij deze ook charles?

Overbodige vraag denk ik

Ben erg benieuwd naar deze plaat, Hopelijk brengt de kleine Europese tour ze ook naar Olanda!

Zie er echt naar uit. eindelijk na vijf jaar weer nieuw materiaal.

En wat spannender is er zit een mogelijke tournee in de pijplijn, waar hopelijk dit keer ook aan Nederland wordt gedacht.

Lees meer op http://www.no-man.co.uk/

ik zag het inmiddels op de tonefloat site staan

ik vind no-man de laatste jaren zelfs iets beter dan PT

nou daar hoef jij je zeker niet voor te schamen, sterker nog...

... het is gewoon zo.

Een nieuwe No-Man!
Wilson vond dus ook dààr nog tijd voor

Goed nieuws zeg... ja, ook ondergetekende kijkt hier érg naar uit !

na een eerste beluistering een 4*.
mooie sfeervolle en harmonieuze plaat, en bijzonder breed gearrangeerd.

Zo dit nummer belooft veel goeds:
http://www.kscopemusic.com/no-man/index1.html

klik op video. dan hoor en zie je je No-Man (althans vooral Bowness).

Schitterend! Typisch No-Man.
Tim Bowness' stemgeluid klinkt weer als een klok. Ik kijk vooral uit naar het stuk True North, waarop ook een orkest meespeelt.
Natuurlijk gaat deze in de bestelling.

p.s.
Ik lees net dat ook deze op dvd-audio 5.1 surround sound wordt uitgebracht. Dus normale cd en dvd-audio weer samen. Ik word erg enthousiast van deze musici.

Inderdaad een prachtig nummer zeg . Het nummer doet bijna Camel-achtig aan, met de sfeer van Porcupine Tree. Ik ben niet zo bekend met No-Man's werk, maar ik denk dat het eens de hoogste tijd wordt om er wel bekend mee te worden.

Together We're Stranger is aan te bevelen (vooral de dvd-audioversie - ook af te draaien als dts). Daarop staat één van de mooiste stukjes muziek ooit door Steven Wilson gemaakt: de banjo op in 'Back When You Were Beautiful'.

zeker

De eerste 2000 die dit album bij de No-Man online-store bestellen, krijgen een bonus disc (met 6 nummers: alternates & edits) erbij.

http://www.burningshed.com/store/noman/

Dat heb ik dus al gedaan.

blijft genoeg te ontdekken, en steven's slide gitaartje op song of the surf is hemels

de promo's komen langzaam bovendrijven, dus benieuwd naar de reacties van hen die het album horen...

Drijf drijf...

Deze plaat geeft opzich weinig nieuws onder de zon, de No-Man sound is weer volop aanwezig. Dat is in principe ook gewoon goed nieuws want het klinkt allemaal weer als de wel bekende klok. Nog even geen cijfer maar dat het een redelijk dikke voldoende zal worden staat wel vast.

Overigens is het Porcupine Tree / King Crimson achtige derde nummer wel het hardste ooit van de band, zal live ongetwijeld een hoop energie opwekken.

de sfeer zit idd goed in deze plaat verwerkt. ik weet niet of het nu een positieve sfeer of een negatieve sfeer is die het doet opwekken. alle nummers voelen behoorlijk intens en diep aan, het komt daarom allemaal nog beter tot zijn recht als je er echt even voor gaat zitten. donkere kamer, koptelefoon op oid...de kwaliteit druipt er iig vanaf, zeer verfijnd allemaal.

Ja ongelofelijk wat Steve allemaal doet zeg. Die man kan echt geen minuut zonder muziek maken.

Wat Sander zegt kan ik me prima in vinden, dit album exploiteert weer de mooie, rustige, dromerige kant van Steven Wilson die hij doorgaans ten gehore brengt met No-Man, met uitzondering van het vrij intense Pigeon Drummer. Niet baanbrekend, maar wel weer gewoon mooi: 4*

Toch wel enigzins teleurgesteld in dit album. Zeker geen 'Together we're stranger' of 'Returning Jesus'.
Album begint goed met een zeer herkenbare 'All sweet things'. 'Pigeon drummer' zal wel een reactie geven wanneer je net (of samen) op de bank ligt weg te dromen, maar ik vind het wel een spannend nummer. 'Truenorth' is het prijsnummer van dit album en daarna lijkt het album tot het eind wat voort te kabbelen, zonder dat er iets blijft hangen.

2de album dat ik van het duo heb gehoord. Ik blijf de wat fatterige stem wat onaangenaam vinden. Gelukkig heeft dat deze keer geen invloed op de kwaliteit van de nummers. De sfeer vind ik iets op Spain lijken.

Berichten verplaatst naar No-Man

Je zou verwachten dat na Together We're Stranger het no-man duo wel zo'n beetje alles gezegd heeft muzikaal wat er te zeggen valt. Tenminste, ik dacht echt na dit album dat er niet meer in het vat zou zitten.

Maar verdorie Schoolyard Ghosts heeft me echt verrast. Het is nog meer een uitkristalisering van wat de no-man sound is maar nu gelukkig gevat in 'kortere' stukken.
Qua instrumentatie is het ook heel erg natuurlijk gehouden dit keer waarbij ik sommige details gewoon fantastisch vind zoals bijvoorbeeld de buisklok in Pigeon Drummer of de pedal steel gitaar Wherever There Is Light.... overigens dat is een instrument waar ik wel een zeker fascinatie voor heb en ik heb wel eens zitten afvragen hoe Bowness samen met zo'n ding zou klinken.

Ik moet eerlijk zeggen dat de eerste indruk niet heel positief was, want ik vond het wel een beetje lijzig bij tijd en wijlen, terwijl de uitbarsting in Pigeon Drummer dan weer net teveel van het goede is (ik vind het gewoon niet zo mooi). Daarnaast vond ik de stem van Tim Bowness een hele CD lang wel wat veel van het goede.

Langzaam keert het tij echter en vind ik lijzig niet meer het goede woord. Het is meer het soort ingetogenheid waarvoor je in de stemming moet komen / zijn en dat niet op elk moment van de dag goed aankomt, het is bijvoorbeeld niet iets voor in de auto. Terwijl dat met het titelnummer van Heaven's Taste juist weer wel aan de orde is, en dat was toch het No-Man dat ik vooral kende en op dit moment eigenlijk ook nog wel beter vind.

Ik hoor wel degelijk de kwaliteit in bijvoorbeeld "Wherever there is light" en het is toch zeker niet mijn bedoeling om dit slecht te noemen. Het is misschien een beetje zwaar op de hand? Ik moet hem nog even op me in laten werken, nog een paar keer draaien of zo. Komt vast goed.

True North en Mixtaped zijn imo toch wel de prijsnummers waarbij de laatste me vaak doet verlangen naar David Sylvian, prachtig album.

Geweldige muziek, kan het en wil het eigenlijk niet in een hokje doen. Wat het ook is luister-, achtergrond-, geniet-, lounge-,...gewoon een heerlijke muziek.

Dreamprog is wel een leuke beschrijving, gevonden op Last.fm

Het was maanden geleden dat ik dit album weer eens op had gezet maar het past perfect bij het grijzige weer van de afgelopen paar dagen.

Tim Bowness is echt een moeilijk geval, zelfs voor mij, die al sinds begin jaren 90 met hem bekend is. Punt is dat hij feitelijk maar 1 manier van zingen heeft en dat je als gevolg daar van het niet al te grote dosi tot je moet nemen want voor dat je het weet heb je een overdosis.

Maar, zo langzamerhand neig ik er steeds meer naar om dit het beste no-man album te noemen sinds Flowermouth.

Zoals Bowness zingt zo kijkt hij ook uit z'n ogen. Melancholisch tot en met. Ik ben het met Chris eens dat je niet de fout moet maken om je eerst erg te vermaken met een No-man plaat daarna er nog 2 moet opzetten.

Heerlijk sfeervol album. Tijd niet gedraaid tot ik afgelopen week in bezit kwam van een mooie 24 bitter voor mijn streamer. Dromerig en heerlijk relaxed. De term dreamprog (Nicoot) is wel erg toepasselijk. Tim bowness maakt albums die redelijk uniek zijn. Muziek die past bij zijn stem en mooi is vorm gegeven. Top.