The Staple Singers - Be What You Are (1973)

Na dit album toch weer wat meer respect voor Mavis Staples gekregen, vond ik haar live plaat van vorig jaar nog een stuk minder boeiend, deze plaat met haar in een mooie rol weet me beter te boeien. Naast de prima zang hoor ik veel redelijke tot sterke instrumentaties. Ben benieuwd of ik hier in de toekomst nog vaker naar ga grijpen.

Ik vind deze muziek prettig om te luisteren, maar er zitten te weinig echte hoogtepunten in. Qua muziek en zang is het allemaal degelijk, maar echt hoogstaand is dit ook niet te noemen. Bij vlagen vind ik zelfs dat de nummers een beetje voortkabbelen. Ik vind het aardig goede muziek, maar niet goed genoeg om vaak te luisteren of te gaan kopen.

Ik ga eigenlijk gewoon mee in de commentaren van de personen beneden ons. Wel met de notie dat ik Mavis Staples wel altijd gewaardeerd heb. Gewoon een lekker soulplaat.

Het is jammer dat dit album langzaam op gang komt, want in het tweede deel vind ik toch wel degelijk dat deze plaat zich royaal onderscheidt van de middelmaat. En zo'n stem als die van Mavis Staples is uiteraard one-in-a-million.

Waarom per se kerstmuziek aanhoren in deze periode? De liedjes van de familie Staples zijn minstens even hartverwarmend, plus dat ze wel om aan te horen zijn. Ze brengen erg universeele boodschappen, en toch heb je het gevoel samen met hen aan de haardvuur te zitten. Heel aangenaam plaatje!

Het eerste dat me opviel bij dit album is dat het zo rijk is; instrumentarium, spel, geluid ook behoorlijk state-of-the-art voor 1973; ook niet platgeproduceerd maar gewoon érg goed. Daarbij komt dan nog de zang van Mavis als hiervoor genoemd: . Op zich uiterst prettig en de hele plaat is daardoor ook makkelijk beluisterbaar.
Maar tegelijk is dit voor mij een album van de gearriveerde artiest: alles uit de kast maar qua muziek mist het originaliteit.

Het duidelijkst is dat bij Ain´t Raisin´No Sand . Op zich een lekker nummer (een van de beste van de plaat) maar ik hoor zelfs als ik het niet wil onmiskenbaar de inspiratie: O´Jays (Backstabbers) en Temptations (Papa was a Rolling stone), ´toevalligerwijs´ allebei uit 1972, een jaar voor deze.

Nog een voorbeeld. Bridges Instead of Walls en If You're Ready (Come Go with Me) lijken veel op elkaar en bovendien ergerlijk veel op hun eigen USA nummer 1 hit I'll Take You There van een jaar eerder.

That's What Friends Are For vind ik dan wel weer een leuk uitstapje, maar dat maakt het hele album niet meer goed. Niet elk album hoeft natuurlijk revolutionair nieuw materiaal te bevatten, maar als het ergerlijk te weinig wordt slaat het bij mij wel dood.

Met alle kritiek nog steeds geen slecht album, maar ik hoef m niet.

Vind al met al wel dat je gelijk hebt, mijn waardering iets bijgesteld. Het zit vocaal zo sterk in elkaar dat je in eerste instantie vergeet op het materiaal te letten. Na een paar keer luisteren gaan inderdaad andere zaken opvallen.

Straf dat ik hier nog niet gereageerd had, vind dit namelijk een erg sterk album. Veel beter dan haar recent werk, vind ik. Drown Yourself is voor mij dé uitschieter.

Ze hebben in 1962 een kerstplaat uitgebracht, nl. The 25th Day of December. Prima voor deze dagen.