The Staple Singers - Be What You Are (1973)

Het eerste dat me opviel bij dit album is dat het zo rijk is; instrumentarium, spel, geluid ook behoorlijk state-of-the-art voor 1973; ook niet platgeproduceerd maar gewoon érg goed. Daarbij komt dan nog de zang van Mavis als hiervoor genoemd: . Op zich uiterst prettig en de hele plaat is daardoor ook makkelijk beluisterbaar.
Maar tegelijk is dit voor mij een album van de gearriveerde artiest: alles uit de kast maar qua muziek mist het originaliteit.

Het duidelijkst is dat bij Ain´t Raisin´No Sand . Op zich een lekker nummer (een van de beste van de plaat) maar ik hoor zelfs als ik het niet wil onmiskenbaar de inspiratie: O´Jays (Backstabbers) en Temptations (Papa was a Rolling stone), ´toevalligerwijs´ allebei uit 1972, een jaar voor deze.

Nog een voorbeeld. Bridges Instead of Walls en If You're Ready (Come Go with Me) lijken veel op elkaar en bovendien ergerlijk veel op hun eigen USA nummer 1 hit I'll Take You There van een jaar eerder.

That's What Friends Are For vind ik dan wel weer een leuk uitstapje, maar dat maakt het hele album niet meer goed. Niet elk album hoeft natuurlijk revolutionair nieuw materiaal te bevatten, maar als het ergerlijk te weinig wordt slaat het bij mij wel dood.

Met alle kritiek nog steeds geen slecht album, maar ik hoef m niet.