Now This Is Music 2 (1985)

Iets te veel nummers de ik in die tijd ook al niet kon velen, maar daar tegenover staan dan weer genoeg nummers waar ik een glimlach niet bij kan onderdrukken. Goed? Mwoah, het is en blijft top 40, maar wel top 40 toen top 40 nog echt leuk te noemen viel.

stuk voor stuk goede nummers,vooral ''the unforgettable fire'' is een juweeltje

Wat zo sterk was aan de hitparade toendertijd was de grote verscheidenheid aan stijlen die erin stonden.

Nu valt het in 4 categoriëen te verdelen: Smurfenhouse, post-Frans Bauer-ellende, novelties (Chips, etc.) en post-grunge drek.
Om treurig van te worden!

Ook hier kom ik niet verder dan 5 favoriete tracks. Sta eerlijk gezegd een beetje versteld van het hoge gemiddelde voor deze albums. Staat zo ongelooflijk veel troep hier ook op. Zal waarschijnlijk met jeugdsentiment te maken hebben Op een vijftal nummers na hoef ik de rest van de nummers eigenlijk nooit weer te horen.

We kunnen blijven lullen over Modern Talking, maar Jermaine Jackson was toch ook wel heel erg, hoor....

Dat duet met Pia blijf ik geweldig vinden

Sorry om je tegen te spreken -je muzieksmaak is m.i. in orde-, maar Pia had beter meteen al een rijke ouwe stinkerd aan de haak moeten slaan . Zingen is m.i. duidelijk niet voor haar weggelegd.
En die Jermaine, tsja.... vind het nogal een flauw RnB-achtig doorslagje wat hij deed...

Ieder z'n smaak, uiteraard.

Ik vind Jermaine Jackson verder ook helemaal niks hoor, maar When The Rain.. was destijds een heerlijke meezinger. Het nummer an sich is niet slecht, de vertolkers, daar verdelen de meningen over. Als je het nu zou draaien dan weet ik zeker dat je de dansvloer binnen de kortste keren vol hebt.

Toegegeven, het is camp, maar dan wel het meest campy van camp.

Ik vond het ook een leuk nummer. Destijds keek ik een of ander Trosprogramma waarin kinderen dit soort nummers playbackten (niet de miniplaybackshow). Weet iemand nog hoe dat heet?

When The Rain... is een van mijn eerste muzikale herinneringen.

Mini-stars?

Dit deel heb ik eveneens (ik kocht alle delen van Now this is Music) maar die vind ik wel minder dan deel 1.
Tracks 1 en 19 vind ik nog altijd fantastisch, tracks 2,4,5,8,18,20 en 22 vind ik ook nog prima.
Track 12 vind ik het zwakste nummer van Eurythmics, track 9 van Jermaine Jackson vind ik te honingzoet, tracks 21 en 23 zijn wegwerphits en Modern Talking ... tja, als je één nummer van Modern Talking hebt gehoord, heb je ze allemaal gehoord!

De jaren 1983, 1984 en 1985 zijn hoflverancier van de beste mainstream pop van de eighties. Now This Is Music deel 1 t/m 3 zijn een must voor iedere liefhebber.

Ook hier vliegt het jeugdsentiment je om de oren. Wild Boys, The Unforgettable Fire, When The Rain Begins TO Fall, Only When You Leave, This Is Not America....zucht...

Een mooie combinatie van nostalgie en tijdloze classics. De commerciële jaren ’80 waren zo slecht nog niet. Dit zijn de must haves voor iedereen geboren tussen 1968 en 1978:

David Bowie – This Is Not America
Titelsong van The Falcon And The Snowman. Samen met de Pat Metheny Group. Fantastisch nummer waarin Bowie alles uit z’n stem haalt.

Foreigner – I Want To Know What Love Is
Zo kunnen ze ze alleen in Amerika maken. Knuffelrock met een ruwe snik.

[i]Billy Ocean – Lover Boy[/i]
Ik geen fan van BIlly Ocean, maar voor Suddenly en deze single maak ik graag een uitzondering.

Modern Talking – You’re My Heart, You’re My Soul
Duitse jet set pop met een enorm kitschgehalte. Of een reclamespot voor tandpasta en shampoo. Behoorlijk fout, maar ik kan er wel van genieten. Ik heb het originele album zelfs op cd (zeldzaam).

Murray Head – One Night In Bangkok
Nummer 1 hit uit de musical Chess. Geschreven door Benny Andersson en Björn Ulvaeus van ABBA.

Nik Kershaw – The Riddle
De grootste hit van zijn tweede album. Nummer was onderwerp van discussie, want waar ging die tekst in hemelsnaam over?

Spandau Ballet – Only When You Leave
Mooiste song uit de glanzende Parade periode. Opvallend hoe goed deze single de tijd heeft doorstaan.

Eurythmics - Sexcrime (Nineteen Eighty Four)Verboden in het preutse Amerika, een grote hit in Europa. Sterk staaltje synthpop.

Duran Duran – Wild Boys
De opvolger van The Reflex stelde niet teleur. Duran Duran gooide het over een andere boeg. Minder pop, meer rock. De peperdure videoclips bleven hetzelfde.

Kim Wilde – The Touch
Eén van mijn favoriete Kim Wilde songs. Omdat ie zo zeldzaam is. Staat op geen enkele Kim Wilde verzamelaar.

Frankie Goes To Hollywood – The Power Of Love
Samen met Band Aid de kersthit van 1984. Nog steeds even prachtig.

U2 – The Unforgettable Fire
Mijn persoonlijke alltime U2 classic. Het mooiste nummer van hun mooiste album.

Ashford & Simpson – Solid
Voormalig Motown duo met hun enige, echte wereldhit.

Pia Zadora & Jermaine Jackson - When The Rain Begins To Fall
Ik was 10 en ik was verliefd. En daarom kon ik er geen genoeg van krijgen. Vocht destijds met Wild Boys om de eerste plaats.

Nou, nou, nou, Von Helsing, een 0,5*?? Zo superslecht is dit nou ook weer niet toch?

We Belong van Pat Benatar is een onderschat nummer.

One night in Bangkok is een aanstekelijke hit in het kwadraat. Met een heel apart heftig intro, wat op de radio vaak wordt overgeslagen.

When the Rain begins to Fall vind ik leuk om te horen, want het herrinnert mij aan het schoolfeest destijds.

En verder nog veel meer moois van o.a. David Bowie, Frankie Goes to Hollywood en Duran Duran.

Op de valreep van de slappe decennia die zouden volgen nog wel wat aardige muziek.

Ik geloof dat ik ze van deze serie wel allemaal heb. Engelse serie, maar werd in Nederland ook goed verkocht.
Deze stond toch ruim 4 maanden in de Album Top 50 vanaf april 1985.
Op de binnenhoes een keurig overzicht van de LP's waar de hit op staat en waarbij het mij opvalt dat ik er daar best veel van heb.
En de hitnoteringen (maar niet die van de Nederlandse hitparade, ik denk de Engelse).
Want hits waren dit allemaal.
En die komen allemaal uit de tweede helft van 1984 en uit begin 1985.

Met wat mij betreft klassiekers van David Bowie, U2, ZZ Top, Foreigner en Duran Duran (al heb ik die teveel gehoord).
Ook valt op dat hoe ouder ik word, ik ook de disco/soul uit die jaren leuker ga vinden, leuker dan dat ik het toen vond.
Billy Ocean, Dan Hartman, Dazz Band, Ashford & Simpson en The Temptations vind ik zelfs erg leuk.
Ook goed zijn Kim Wilde (oeh, oeh, oeh), Eurythmics (lekkere lompe discohit), China Crisis (subtiel als altijd), Spandau Ballet (ga ik steeds beter vinden) en Pat Benatar (mooie ballad).
Ook nog steeds goed aan te horen zijn Murray Head (nummer 1 hit en toch een apart nummer), Nik Kershaw (stem gaat steeds meer op Stevie Wonder lijken), Julian Lennon (zoon van en een leuk popnummer), Tina Turner en Alan Parsons Project.
In het soul/disco genre vind ik dan die van Diana Ross, Deodato, Chaka Kahn en Pointer Sisters iets minder, maar zeker niet slecht.
Het ukkie Pia Zadora had een leuke nummer-1 hit en Frankie Goes To Hollywood blijkt een Kerstmis evergreen gemaakt te hebben.
Gevalletje apart is Modern Talking waar ik vroeger kromme tenen en glazuuruitval van kreeg, maar nu zelfs een glimlachje.
Alleen Jermaine Jackson vind ik echt te klef.
Geloof dat ik ze allemaal genoemd heb nu.

In 1985 zou ik hier 3 sterren voor hebben gegeven, maar nu worden het er gewoon 4.
Op vinyl, Hollandse persing, in nieuwstaat.