Gary Peacock / Keith Jarrett / Jack DeJohnette - Tales of Another (1977)

Waar deze drie heren over het algemeen hun meesterlijke samenspel laten horen met behulp van een aantal standardstukken in de jazzmuziek, gaan ze dit keer op avontuur met composities van Gary Peacock, de (contra-)bassist van dienst.

Deze verandering van décor geeft gelukkig weer aanleiding tot veel momenten van verstilde schoonheid, en tegelijkertijd is er ook sprake van een wervelende show met veel plezierige tempowisselingen waardoor hun samenspel constant blijft boeien. Met name in de afsluitende Trilogy-stukken is dit laatste het geval.

Wat verder opvallend is dat dit album duidelijk maakt dat Jarrett, Peacock en DeJohnette ook écht als gelijken musiceren: ze lijkt alsof ze het ene moment begeesterd in hun eigen spel opgaan, maar hetzelfde moment ook in dienst van elkaar spelen. Dit is nou elkaar aanvoelen in het kwadraat, dunkt me

Kortom, er hangt hier duidelijk weer een flinke portie chemie in de lucht en voor de zoveelste keer is dat absoluut geen luchtvervuiling. Integendeel, je zou hier kunnen spreken over een waarachtige "match made in heaven".

En gelukkig voor ons klinkt het ook zo. Rozengeur en maneschijn alom dus en (alvast) 4,5 dikverdiende sterren

Dank voor de tip, ElMeroMero en blabla.

Ik kan het alleen maar eens zijn met het verhaaltje van ElMeroMero hierboven: een prachtige, wervelende plaat.

Voorlopig eerst maar even 4,5 ster.

Inderdaad. Aanvankelijk had ik alweer wat problemen met dat gehum (Jarrett veronderstel ik?), maar na verloop van tijd weet je het wel in te passen in de muziek ... en dan klopt het wél.

Dat ECM-label heeft me daar wel een backcatalogue om 256x "u" tegen te zeggen

Natuurlijk dank aan de drie koningen: Koekebakker, ElMeroMero & blabla

Ik kan niet wachten.

Spannende plaat van Peacock, Jarrett en DeJohnette waarop ze composities spelen van Peacock zelf. De CD's van het trio met vertolking van jazz standards bevinden zich in het segment aardig tot erg leuk. Maar dit is meer, het lijkt wel of met de nummers van Peacock de kwaliteit en creativiteit van dit trio nog beter naar voren komt. Zoals ElMeroMero al aankaartte is er een zeer sterke chemie tussen de muzikanten. Kortom, een prachtige plaat van het trio.

Ik ben altijd nogal een uitzondering op Musicmeter als het gaat om ome Keith. Ik ben namelijk niet zo'n hele grote fan van de man zijn werk, enkele uitzonderingen daargelaten. Je zult mij nooit horen ontkennen dat de man een buitengewoon invloedrijke stijl had en dat hij zeker een stempel op het genre heeft gedrukt. Het is gewoon meer dat zijn hele stijl me niet zo aanstaat. Het eindeloze gepiel, ondersteund met vocaal kattengejank: ik houd er niet zo van en het gaat mij soms teveel op elkaar lijken. Zijn Amerikaanse kwartet met Dewey Redman en Charlie Haden past nog het meest in mijn straatje en hun 'Survivors Suite' is een ware lonely island klassieker voor mij. Maar verder haak ik vaak af.

Deze trio plaat die onder Gary Peacock's naam werd uitgebracht is daarop een kleine uitzondering. Het openende 'Vignette' vind ik van zo'n betoverende schoonheid en ik blijf het een indrukwekkend stuk muziek vinden. Ik weet nog goed dat ik het vaak op mijn iPod shuffle aanzette als ik rond 4 uur zo lam als een kanon uit de kroeg fietste. Met de frisse winterwind op je zatte kop en de warme tonen van Peacock in je oren. Ik nam het dan gewoon mee naar bed. M'n winterjas ook trouwens... En m'n schoenen. Afijn op die track komt de interactie het best tot zijn recht. De zacht stuwende grooves van DeJohnette in de rug, Peacock's warme en donkere tonen en Jarrett die er een uitermate stevig stuk piano bovenop tovert. De muziek leidt van climax naar climax en verliest zijn spanning geen seconde.

Maar dan volgt 'Tone Field' en daarop neemt het eindeloze pielen extreme vormen aan. Ik ben niet vies van een staaltje rauwe vrije improvisatie maar hier klinkt het alsof de piano op een tamelijk vulgaire wijze wordt aangerand inclusief een wild ejaculerende Jarrett met ditto gekreun. Wat zijn de mannen hier aan het doen? Het past voor mij gewoon niet in de stijl. Bij 'Major Major' gaat het weer de betere kant op met een prachtig lyrisch thema. Wederom valt vooral Peacock's uitstekende bass-spel op: hij heeft slechts 3 noten nodig om een spannend stuk muziek neer te zetten. Jarrett's solo komt er prachtig tot zijn recht. Zijn toongebruik vind ik interessant: zeer jazzy en bluesy maar door de fusion en rock invloeden heeft het ook altijd iets pop achtigs. Ik zeg maar even niets over zijn vocalen hier.

De eerste Trilogy is dan weer een juweeltje. Die schitterende intro, prachtige compositie. Dan heel zacht die onheilspellende noten uit Jarrett's piano. Wederom muziek met een hele diepe emotionele bodem. Peacock tovert zijn bas om tot een waar leidinstrument. De invloed van Oosterse toonladders is heel evident aanwezig hier. De hier eerder genoemde chemie komt hier ook tot een hoogtepunt. Het is alsof ze elke stap van elkaar aanvoelen. De daaropvolgende Trilogy II heeft een meer conventionele jazz sound maar de muziek verliest zijn spanning niet. Hetzelfde geldt voor de uitstekende afsluiter. Lekker hoor!

Een plaat met veel pieken en enkele dalen voor mij dus. Ik vind het allemaal veel spannender dan hun standards in ieder geval.

Prima, spannend, bij vlagen behoorlijk vrij album van dit fantastische trio. Vignette en Trilogy zijn inderdaad prachtig. Als Jarrett zijn smoel dicht had kunnen houden, was het een 5,0 plaat geweest voor mij. Want ook op de in het bericht hiervoor terecht zo geroemde B kant gaat hij regelmatig op zeer irritante wijze tekeer. Met als enige resultaat dat hij zijn eigen pianospel zit te vernaggelen. Gelukkig kan ik er doorheen luisteren of zo, maar ik vraag me wel af, waarom toch?

Mooie jazzplaat waarop de uitstekende muzikanten elkaar prima aanvullen. Voor mij zijn er helaas twee minpunten die me afhouden van een hogere waardering:

1. Vignette is een prachtig nummer. Maar het is zo'n sterke opener, dat de rest van de nummers er niet aan kunnen tippen. Het album piekt voor mij daarom wat te vroeg. Qua sfeer verschilt het ook nogal van de rest van het album, waardoor het me altijd een beetje op het verkeerde been zet.

2. Jarrett. Zijn pianospel is briljant, maar zijn geschreeuw door de nummers heen werkt me al snel op de zenuwen. Ik snap dat het idee, maar voor mij werkt het gewoon niet zo goed. En omdat het zo dominant aanwezig is, drukt het toch wel een (negatieve) stempel op de plaat.

Verder absoluut een prima genietbaar album, maar eentje waarvan ik eigenlijk gehoopt had dat ik hem méér zou kunnen waarderen.