Mooie jazzplaat waarop de uitstekende muzikanten elkaar prima aanvullen. Voor mij zijn er helaas twee minpunten die me afhouden van een hogere waardering:
1. Vignette is een prachtig nummer. Maar het is zo'n sterke opener, dat de rest van de nummers er niet aan kunnen tippen. Het album piekt voor mij daarom wat te vroeg. Qua sfeer verschilt het ook nogal van de rest van het album, waardoor het me altijd een beetje op het verkeerde been zet.
2. Jarrett. Zijn pianospel is briljant, maar zijn geschreeuw door de nummers heen werkt me al snel op de zenuwen. Ik snap dat het idee, maar voor mij werkt het gewoon niet zo goed. En omdat het zo dominant aanwezig is, drukt het toch wel een (negatieve) stempel op de plaat.
Verder absoluut een prima genietbaar album, maar eentje waarvan ik eigenlijk gehoopt had dat ik hem méér zou kunnen waarderen.