Gary Peacock / Bill Frisell - Just So Happens (1994)

Bijzonder plaatje. Dit is dus ´zitten en spelen´ zoals je het niet vaak hoort. Het klinkt allemaal zo achteloos en moeiteloos. In elk geval niet bedacht en, verbeeld ik me, ook niet ingestudeerd of geoefend. Er wordt gespeeld alsof er zelfs geen plan was voor een opname.

Dat geeft uiterst ontspannen muziek met hier en daar zelfs een brutaal uitstapje dat je bij een doordachte opzet van een album nooit zou doen (waarom 2 maal dat enorm bekende ´Home on the Range´ midden in het album?). Maar ik begrijp blabla´s keuze voor dit album. Dit is vakmanschap van instrumentbeheersing en improvisatie om van te genieten, omdat ze vrij spelen zonder een statement te willen maken. Dit kan zomaar een favoriet kerstalbum zijn: klinkt zo de achtergrond bij het haardvuur van een jazzliefhebber?

Niet alles vind ik even geslaagd; sommige stukken zijn wel erg dromerig en als Peacock gaat strijken vind ik het ineens niet zo lekker meer, maar voor het geheel is dit toch iets wat je - wie zal het met me oneens kunnen zijn? - niet lelijk kan vinden.

Niettegenstaande het feit dat de lyricus in mij bij een album als ‘Just So Happens’ niet bepaald aan zijn trekken komt, vind ik deze samenwerking tussen de grootheden Frisell en Peacock best intrigerend. Zoals sq al aangeeft klinkt de sessie op geregelde tijdstippen alsof ze zomaar ontstaat, zonder bijzondere composities, grote terugkerende thema’s of andere cyclische gegevens. Peacock begint zomaar te tokkelen, en Frisell valt in wanneer het hem zint…in de praktijk kan de theoretische idee achter jazz niet zuiverder worden uitgevoerd. ‘Just So Happens’ is een soort zoektocht naar nieuwe technieken, naar nieuwe communicatievormen binnen het genre, zonder veel analyse vóór of tijdens het spelen.

Daar houdt het boeiende aan dit album echter ook op. Peacock komt slechts zelden snedig uit de hoek, en vertelt (naar mijn bescheiden mening) niet de meest meeslepende verhalen op zijn bas. Frisell hoor ik gelukkig liever bezig, met zijn zachte getokkel, nooit te beroerd om een stukje blues-scale tussen zijn improvisatie te zwieren. Ook hij loopt echter vast in het beperkte idioom van deze plaat: uiteindelijk zijn ze “maar met z’n tweeën”, en de leemtes die her en der vallen worden (doelbewust?) niet opgevuld.

Mijn gevoel bij dit album blijft heel ambigu: enerzijds lijkt het een intieme, onvoorbereide opname (vandaar de leemtes misschien), anderzijds wordt er op een soort ongrijpbaar, transcendent niveau gecommuniceerd dat het haast “musica reservata” lijkt - jazz voor een stelletje intellectuele ingewijden. Of praten Frisell en Peacock gewoon langs elkaar heen, zoals in een gesprekje dat zomaar plaatsvindt (“just so happens”)?