The Rocky Horror Picture Show (1975)

Geweldige soundtrack. Interessant gebruik van het herhalen van eerdere motieven. Lekker kitcherige teksten die juist door hun zelfbewuste houding ernstig effectief werken. Zo durf ik I'm Going Home één van de meest effectief emotionele ballads van de glamrock te noemen. Een schitterend tijdsbeel van de opkomst van glamrock, het einde van rock 'n' roll en de double feauture tijd. Tevens angstvallig bewust van de tijdelijkheid van haar eigen stijl die ook niet lang heeft mogen duren.

Slechts 1 bericht voor zo’n monumet? Bij deze is de berichtgeving verdubbeld.

Misschien is dit wel samen met Vader Abraham en de Smurfen mijn favoriete meezing-album: ”I’m a sweet transvestite, from transsexual ... Transsylvaniah!” en "Let’s do the time warp agai-ain! It's just a jump to the left ...!”
Het is zeker ook één van de meest visuele albums, beluister de plaat maar eens met de ogen dicht.
Bovenal bevat The Rocky Horror Picture Show-soundtrack mijn favoriete gerecht: gehaktbrood in currysaus. Wie deze dubbele crypto ontrafelt, maakt kans op een ruimtereis in het gezelschap van één van deze freaks: Riff Raff, Musk of Maarten Van Rossem.

Eerst de film bekeken wat toch een must is vooraleer je de plaat op zich beluistert. De film draagt uiteraard bij aan het luisterplezier, beide zijn onlosmakelijk met mekaar verbonden. De muziek is een mix van rock'n roll en glamrock. Dit is ook helemaal de vibe van Meat Loaf (die hier zelf ook meedoet op één nummer) en zijn muziek die hij later zou uitbrengen. Op die manier klinkt het ook wel herkenbaar. Fantastische decadente trip. Ik heb hem beluisterd op de dubbelvinyl uitgebracht enkele jaren geleden als 40th anniversary. Op de hoes staan de mega lippen en de vinyl is transparant rood.

De film en dus deze soundtrack werden eind 2025 gefêteerd als halve eeuweling. Dat kreeg op verschillende platforms - helaas niet op dit forum - heel wat aandacht. Op youtube zie je enkele protagonisten op een gezamenlijke sofa terugblikken.

Tim Curry bracht niet toevallig net in die periode een autobio uit. Bewonderenswaardig want de man lijdt al derien jaar aan een verlammende aandoening die ook z'n geheugen aantast. Omdat eerbetonen niet moeten worden uitgesteld tot iemand de pijp uit is: zet op die plaat of die DVD!

Ik was in 1980 als jochie van net 20 op vakantie in Canada en Noord Amerika. Werd destijds door een kennis van mij uitgenodigd om in Toronto naar deze film te gaan.

Nooit meer zoveel enthousiasme, rumoer en input vanuit de zaal gezien tijdens een bioscoopfilm.
Onvergetelijke ervaring.