St Germain - Tourist (2000)

Dit is het muziek wat je hoort op de dansvloer, easy grooving lounge muziek. Ik zie het zo gebeuren op stage 4 bij Best Kept Secret. So Flute en Pont des Arts zijn van die nummers die je tijdens een draai sessie kunt draaien en waar heel veel andere stijlen bij aansluiten, Vind dit ook beide erg goeie nummers naast de bekende singles.

Dit is een must have cd voor elke disc-jockey die mensen wil vermaken, nu de zon nog.

Dit album ooit voor een paar euro zien liggen in de verkoopbak bij een drogisterij. Tourist is dan ook een vrij populair album gebleken. Het heeft miljoenen exemplaren verkocht. Deep house en downtempo – wat toch veel op dit album te horen is – waren ook wel redelijk populaire muziekstromingen destijds. De kruisbestuiving met jazz was best origineel en hij steekt het wel in een toegankelijk jasje. Ook wel behapbaar voor een groot, breed publiek zo bleek achteraf.

Maar dan over de muziek zelf, want daar gaat het toch om. De laatste jaren ben ik house wel steeds interessanter gaan vinden en zo komt dit album ook weer bovendrijven. En ik moet toch concluderen dat een heel lekker album vind. Best eenvoudig qua opzet, maar het werkt wel.

Opener Rose Rouge is gelijk al een van mijn favorieten. Monotone beat waar toch steeds een lekkere onderhuidse spanning in zit. Leuke sample ook en dat gesoleer erover heen maakt het af. En ik bedenk me nu dat ik dit soort teksten wel bij de meeste nummers neer kan plempen. De nummers lijken qua opzet wel vrij veel op elkaar allemaal. Wat het album dan toch wel afwisselend maakt voor mij is dat alle nummers toch wel een andere vibe met zich meebrengen en het wisselt lekker af tussen uptempo en downtempo-nummers.

Tourist is voor mij een fijne en gezellige ontmoeting tussen jazz en house. Het is geen genre ontstijgende muziek verder. St. Germain kleur binnen dit concept veilig binnen de lijntjes, maar hij kleurt wel erg mooi.

Dit is zo'n album dat door het grote publiek goed omarmd werd in 2000.
Ik vergelijk het met het debuut van Enigma dat 10 jaar daarvoor een massasucces was.
Heel erg hip en verantwoord op het moment en daarna wordt het afgekraakt om er na jaren achter te komen dat het erg slim in elkaar zit. Wat met dit album ook zo is, al vind ik Rose Rouge een zeer irritante single, er staat heel veel beter op het album.